×

Nieuws

01 april 2020

De Kift

Water wieg me: een muzikale ode aan de droefenis. 30 Jaar De Kift, een voorbeschouwing

Geschreven door: Leon Pouwels

Natuurlijk zijn wij bij Written in Music allang bekend met het fenomeen De Kift. Niet voor niets stonden we in 2019 uitgebreid stil bij deze alsmaar in beweging zijnde band. Met prachtige reportages, omvangrijke albumrecensies en een uitgebreid verslag van de bewonderenswaardige Orenmens expositie legden we de aandacht specifiek op deze rauwe fanfarepunkers. Nu, een jaar later, voegen ze er een nieuw hoofdstuk aan toe met de indrukwekkende documentaire Water Wieg Me.

Op 4 april zal de NPO zijn uitzending van Het Uur Van De Wolf volledig wijden aan het uit de Zaansteek afkomstige De Kift. Met hun moddervette klompen geaard in de vruchtbare kleigrond ontwikkelen ze zich in 30 jaar tijd als compromisloze punkers tot compromisloze podiumbeesten, die de benevelde concertpodia met gemak omruilen voor de luxere theaterzalen. Ondanks de drang tot vernieuwen blijven ze altijd binding houden met de fanfare achtergrond, sterker nog, het is uitgegroeid tot hun handelsmerk. De Kift is meer dan een vriendengroep die muziek maakt, de basis ligt op familiair terrein, en is terug te horen in het eigenzinnige geluid.

Ferry Heijne is een rondtrekkende troubadour met heimwee naar zijn geboortegrond. Een ontroerende verhalenverteller die gulzig als observator het gesprek aan durft te gaan. Een bevlogen doorgeefluik. Verdriet doet pijn, maar verdriet moet tevens gedeeld worden. Zijn spelende makkers zwaaien hem uit; een laatste instrumentale groet en de reis wordt ingezet. Een muzikale ode aan de droefenis. Hoe mooi is het om gebruik te maken van die prachtige waterrijke omgeving die Nederland te bieden heeft. Rivieren bestaande uit tranen leiden de frontman van De Kift langs stillevende landschappen, met het bewegen van de golven als stoorzender. Overdag de door zonlicht veranderlijke natuur, laat in de avond de mechanische industriële duisternis.

Totaal onverwachts laat Ferry je binnen stappen in zijn persoonlijke verhaal, dat heel sterk aan De Kift gekoppeld is. Hoe openhartig en puur hij bij keyboardspeler Frank van den Bos over privézaken praat, getuigt van een vriendschap die veel dieper gaat dan het op plaat zetten van mooie vertellingen. Marathons aan studio uren en de nodige reistijd naar concertzalen verbindt en verbroedert. Voor mij het mooiste fragment in deze geweldige documentaire, die veel meer is dan een kijkje in het opnameproces van het actieve bandleven. Het is zo heftig hartverscheurend dat Ferry toestemming heeft gegeven om dit rakende breekpunt publiekelijk te delen. Niet een brok in de keel, maar een bak aan cement die nog harder binnen komt.

Water Wieg Me is een voedingsrijke inspiratiebron geworden voor nieuw werk van De Kift. Gebogen over literaire puzzelstukjes zoekt Ferry naar de connecties tussen hedendaagse verhalen en vergeten eeuwenoude poëzie. De levenslessen die hierbij centraal staan vind je niet terug in de schoolboeken of studentenproza. Hoe verwerk je de meest afschuwelijkste gebeurtenissen in je bestaan? Of verwerk je ze juist nooit? De vraag staat niet zozeer centraal, maar het plaatsen van de emotie. Waarom? Tussen de regels door staat het eindige centraal. De dood als metgezel, welke zich als een Siamese tweeling ontfermt over zijn broertje; het leven.

Als geen ander weet Ferry die leegte op te vullen met veel bombast. Zijn bewegingen op het podium tonen vergelijkingen met een sjamaan, die zich bezig houdt met geestenuitdrijving. In totale extase deelt hij met het publiek, maar vooral ontvangt hij van dat zelfde publiek. Hoe bijzonder is het om een kijkje in de studio te nemen, en getuige te zijn van een stukje van het opnameproces voor de twaalfde plaat. De ontspannen sfeer in te ademen en de interactie tussen de bandleden waar te nemen. Ook deze intieme kant van De Kift wordt mooi belicht.

Sinds ze samen met Douwe Dijkstra de Mexicaanse Gouden Palm binnen haalden voor de clip van Beguine, verbreden ze hun artistieke mogelijkheden met filmische invalshoeken. De eigen waarneming van de luisteraar wordt hierdoor wel beïnvloed, maar het levert zoveel extra’s op, waardoor het allemaal kloppend is. Sanne Rovers brengt het allemaal machtig mooi in beeld bij Water Wieg Me. De stiltes worden opgevuld met de bandleden in actie. Als muzikant, of juist als kunstenaar, met die kenmerkende getekende schilderijen van Wim ter Weele. Daartussenin heel veel Zaanstreek en nog veel meer water.

Water Wieg Me wordt zaterdag 4 april om 23.05 uur uitgezonden op NPO 2.