×

Recensie

Rock

22 augustus 2020

The Killers

Imploding the Mirage

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Island

Imploding the Mirage The Killers Rock 3.5 The Killers – Imploding the Mirage Written in Music https://writteninmusic.com

Toen het uit Las Vegas afkomstige The Killers in 2004 met het door de postpunk beïnvloede album Hot Fuss uitgroeide tot favoriet van de popcritici was er nog helemaal niks aan de hand. Ook het voortreffelijke zware soulvolle Sam’s Town werd erg goed ontvangen. Maar sinds ze met het catchy Day & Age de serieuze rol van publieksliefhebber toegekend krijgen gaat het fout. De sound is te gelikt, en de band wordt af geserveerd als wegwerpplastic. The Killers moeten hard werken om de status als geloofwaardige act terug te winnen. Des te pijnlijker is het dat de twee soloalbums van Brandon Flowers veel beter opgepakt worden. Viva Las Vegas! De deprimerende nadagen van een uitgerangeerde Elvis Presley syndroom komen steeds meer onweerlegbaar in beeld.

Het roer moet dus daadwerkelijk om, en hierin krijgen ze hulp van niet de minste namen. Het mag overduidelijk zijn dat de The War On Drugs beïnvloed is door het jaren tachtig werk van Fleetwood Mac. Wat mooi is het dan om Adam Granduciel en Lindsey Buckingham beiden in de studio te verwelkomen. Zeker nu de werkeloze gitarist van afstand toekijkt hoe oud-partner Stevie Nicks zijn oude band probeert te reanimeren. Helaas is er niet gemeenschappelijk aan een track gewerkt, al ademt Imploding The Mirage in de eerste songs wel de spirituele aanwezigheid van beide grootheden uit.

Imploding The Mirage, daar hebben het dus hier over, de zesde studioplaat van The Killers. Met My Own Soul’s Warning benoemt Brandon Flowers letterlijk het proces van vallen en opstaan, waarbij hij aansluiting zoekt bij zijn innerlijke zelf. Het verlangen naar het startpunt van The Killers, al lijkt het meer een hint te zijn naar het bezielende Sam’s Town. De zanger gaat hier heel diep, met sfeervolle pastorale eightiesklanken om het vervolgens door bruut gitaarwerk over te laten nemen. Ik kan mij niet anders voorstellen dat dit vol trots aan de voorman van The War On Drugs is gepresenteerd, en dat die vol goedkeuring toegeknikt heeft. De bevrijding waar Brandon Flowers naar op zoek is, nu hij zijn hart gelucht heeft kan de zanger gerust zijn weg vervolgen.

Misschien wel net te gemakkelijk, want wat volgt is niet allemaal even sterk. Blowback heeft de synthwave eighties uitspattingen die op het vorige werk wel erg frontaal vertegenwoordigd zijn. Juist hier lijkt die aanwezigheid van Adam Granduciel te ontbreken, terwijl hij juist bij dit nummer daadwerkelijk genoemd wordt als gastmuzikant. Dying Breed ontvlamt ook pas echt in het tweede gedeelte, maar mist het heilige vuur. Het titelstuk Imploding The Mirage heeft een clichématige rockopera opbouw waarbij letterlijk en figuurlijk nietszeggende koortjes en hoogdravend pianospel de inspiratieloosheid proberen weg te moffelen.

Wat heerlijk is daarentegen dat opgepimpte eighties pianogeluid in Lightning Fields waarbij de hoofdrol ligt bij de baspartijen van Jonathan Rado van Foxygen, die tevens verantwoordelijk is voor de eindproductie. kdLang heeft zeer zeker het vermogen om het allemaal op te stuwen naar een hoger level, en pakt hierbij haar kans. Een soortgelijke positie eist Weyes Blood op in My God, al passen haar vocale hoogtes nog sterker bij die jaren tachtig cultsound. Het geluid dat tevens de basis vormt voor het half gesproken Fire in Bone met de dominantie van bas(is)speler Mark Stoermer.

Bij het krachtige dromerig opbouwende Caution waarbij het verval van Hollywood centraal staat mag Lindsey Buckingham zijn kunsten verrichten, al stelt hij zich ook zeer bescheiden op. Pas tegen het einde proef je zijn aanwezigheid in het schetsmatig gespeelde ruwe outro. Alsof hij contractueel verplicht is om zijn kenmerkende sound minimaal uit te lenen aan andere projecten. De gitaren komen veel beter tot zijn recht in het knallende langharige hardrock intro van Running Towards a Place.

Met het overschot aan gastmuzikanten die op verschillende fronten hun kwaliteiten al bewezen hebben lopen ze elkaar behoorlijk in de weg, en is Imploding The Mirage een overvol kunstwerk geworden, waarbij iedereen maar wat wil toevoegen. Het is net teveel overgekalkt, waardoor de basis soms ver te zoeken is. Toch is het bewonderingswaardig hoe het chaotische warhoofd Jonathan Rado dit allemaal bij elkaar heeft weten te brengen.



  1. My Own Soul's Warning
  2. Blowback
  3. Dying Breed
  4. Caution
  5. Lightning Fields
  6. Fire in Bone
  7. Running Towards a Place
  8. My God
  9. When the Dreams Run Dry
  10. Imploding the Mirage