×

Recensie

16 februari 2020

The Men

Mercy

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Sacred Bones

Mercy The Men Alternative 4 The Men – Mercy Written in Music https://writteninmusic.com

Het New Yorkse The Men is zo’n band die het nodig vind om eerst al hun boosheid van zich af te schreeuwen, om vervolgens zich meer te verdiepen in songs die wel voor de hele familie draagbaar zijn. Hun mix van hardcore industrial met de nodige punkuitspattingen is mooi samengevat op Hated: 2008-2011. Een aangenaam kerstpakket voor gefrustreerde vastgeroeste kantoormedewerkers die opgeslokt worden in de dagelijkse sleur. Thuis de stropdas in een hoek smijtend, en je opladen voor de volgende werkdag.

Ondertussen heeft de band zich al een tijdje ontwikkeld tot een dansbare eigenzinnige electroband, waarbij ze de experimenteerdrift niet uit de weg gaan. Op Drift zijn subtiele verwijzingen naar de funkende postpunk uit begin jaren tachtig verwerkt, welke nog het duidelijkste hoorbaar zijn in de jankende saxofoonpartijen. Vervolgens schakelen ze probleemloos over naar alternatieve country en sfeervolle slowcore waarin zelfs ruimte is vrij gemaakt voor soul. Het energieke is vervangen tot een tegen het saaiheid aanleunende degelijkheid. Toch ben je bij deze onvoorspelbare band reuze nieuwsgierig waarmee ze je nu weer weten te verbazen.

Mercy is hun achtste volwaardige plaat, en laat zich lezen als een nieuw hoofdstuk in hun indrukwekkende catalogus. Het sentimentele Cool Water mag op fragiele wijze de plaat openen. Nog steeds zijn daar die country invloeden, al hebben ze hier een meer weg gemoffelde ondersteunende rol. Dit is de meest pure kwetsbare kant van The Men, waarmee ze bij mij veel meer indruk maken dan met hun vuurspugende punksongs.

Met het in puntjes verwerkte opbouwende Wading In Dirty Water stoppen ze er de nodige seventies rock invloeden in. Langdradige herhalende psychedelische orgelpartijen en huilerige gitaarsolo’s waarmee vroeger bands hun positie veilig stelden in de Top Zoveel Aller Tijden lijstjes. Er wordt ruim tien minuten lang toegewerkt naar die uitbarstende climaxen, die elkaar heerlijk weten op te volgen. Ik sta er toch wel behoorlijk van te kijken dat The Men deze kant in zich heeft. Wat is het een genot om ze zo explosief aan het werk te horen.

Onderuitgezakt kan je hiervan bijkomen in de aarzelende vervelende pianotrack Fallin’ Thru. Het spel klinkt net te veel op beginnersniveau, waardoor het niet echt indruk wil maken. Wat een contrast met het magische gebeuren wat ze bij Wading In Dirty Water produceren. Ze herpakken zichzelf gelukkig in het dromerige gitaargeweld van het breed uitgewerkte Children All Over the World. De foute gitaarsynthesizer uitspattingen roepen een retro hair band rocksound op, inclusief smerig vervormd gitaarspel. Wel allemaal netjes binnen de lijntjes, waardoor je de indruk krijgt dat de mannen van The Men zichzelf niet al te serieus nemen.

De psychedelische surfeffecten in Call the Dr. Laten hun waardering voor de jaren zestig terug horen. Het kenmerkende iets wat duistere spooky gitaarspel trekt hierbij alle aandacht. Een stuk steviger nog hakken ze er op in met de powerpop van Breeze. De jaren negentig waren nog niet gepasseerd, en dat weten ze nu gelijk recht te trekken. Het dromerige Mercy wordt ingekleurd met de doorleefde grafstem van Mark Perro, en mag het geheel weer in evenwicht brengen.

Mercy is vooral een bijzondere plaat, waarbij vooral de veelzijdige geschooldheid van The Men erg opvalt. Met gemak kunnen ze de hele popgeschiedenis aan, en herschrijven deze naar de door de band opgestelde regeltjes. Nergens gaan ze meer volledig buiten hun padje, en dat is misschien wel het meest bijzondere van dit alles. Geen geniale gekte, gewoon geniaal. Toch is het juist die onvoorspelbaarheid die het zo mooi maakt. Dat dit niet altijd even sterke songs oplevert is ze vergeven. Het blijft een bijzondere band.



  1. Cool Water
  2. Wading in Dirty Water
  3. Fallin' Thru
  4. Children All Over the World
  5. Call the Dr.
  6. Breeze
  7. Mercy