×

Recensie

Roots

04 mei 2021

Iron & Wine

Archive Series Volume No. 5: Tallahassee Recordings

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Sup Pop

Archive Series Volume No. 5: Tallahassee Recordings Iron & Wine Roots 4.5 Iron & Wine – Archive Series Volume No. 5: Tallahassee Recordings Written in Music https://writteninmusic.com

Met The Creek Drank the Cradle eist het veelbelovende uit South Carolina afkomstige folk gezelschap Iron & Wine gelijk al een plek op binnen het alternatieve circuit. Na twee gigantische sterke opvolgers verslapt de aandacht en komt de band helaas ook met wat wisselvalliger materiaal. Tussendoor trakteert de band hun fans nog wel met het overtuigende eerste deel uit de Archive Series. Restmateriaal wat na hun debuut wordt opgenomen, maar wat vreemd genoeg op de plank is blijven liggen. Er volgen twee veredelende singles voordat de unplugged sessie The Shepherd’s Dog Acoustic als vierde gedeelte op de markt verschijnt en er weer eventjes uitgeweken wordt naar die veelbelovende bloeiperiode.

Eindelijk brengt frontman Samuel Beam het vijfde deel van zijn archiefstukken uit. Reikhalzend wordt erna uitgekeken, omdat het hier de beruchte Tallahassee Recordings betreft. In principe is dit daadwerkelijk de allereerste Iron & Wine plaat, dus nog van voor The Creek Drank the Cradle. Tot nu toe zelfs het hoogtepunt uit die gigantische geplunderde schatkist. Sterker nog, al vanaf de eerste luisterbeurt word ik verliefd op dit album. Ik durf zelfs stellig te beweren dat het in de korte tijd dat ik Tallahassee Recordings heb mogen beluisteren is uitgegroeid tot mijn persoonlijke favoriet van Iron & Wine.

Alles valt op zijn plek met de opnames die eind vorige eeuw plaatsvinden. Opeens begrijp je waarom het alternatieve Sup Pop label gevallen is voor de afwijkende country folk sound van deze getalenteerde sfeervolle rootsband. De tracks hebben dat ongepolijste van het vroege The Walkabouts werk, de soul van The Afghan Whigs, het ruwe van de grunge maar dan vooral de bezieling van The Winding Sheet. Deze poging van Mark Lanegan en Kurt Cobain om een primitieve blues plaat te maken straalt zoveel pijn en lusteloosheid uit, welke veroorzaakt wordt door de heftige drugsverslaving waarmee de zangers te maken hebben. Grimmig, primitief en gitzwart. Verloren wankelend op de afgrond.

Het druilerige regenachtige Why Hate Winter is een deprimerende zwaarmoedige opener. Veilig jezelf tegen de kou verbergen onder een dekentje, welke gelijk staat als de warmte en geborgenheid van een vrouwenschoot. De soundtrack van de grijze Seattle sound, gezien door de ogen van de in Columbia gevestigde Samuel Beam en zijn maatje EJ Holowicki. Feitelijk verwoord Why Hate Winter de fase waar alle beginnende bandjes in verkeren. De nachtelijke sessies, inclusief de eenzaamheid en de onzekerheid van de toekomst. Financieel geen vetpot, en mondjesmaat je publiek opbouwen. Het is een naargeestig nummer, waarbij vooral leegte en verdriet de woorden zijn die in mij opkomen. De neurotische emotie is bij de kern gehouden, zo primair mogelijk. Maar oh wat is dit toch allemaal zo verschrikkelijk bloedmooi.

De mondharmonica houdt in de eerste minuten nog zijn adem in, om zich vervolgens halverwege This Solemn Day bij de sobere gitaarakkoorden en ritmische hartslagen te voegen. We volgen Iron & Wine vanaf de eerste stappen naar hun uiteindelijke geluid, maar blijkbaar is de band vergeten dat juist in deze zoekende fase hun kracht zit. Subtiel wordt in John’s Glass Eye als een nieuwe uitgenodigde gast de slide gitaar geïntroduceerd. Gedurende de Tallahassee Recordings schuiven er steeds meer instrumenten aan. Bezoekers die vervolgens nooit meer zullen vertrekken maar standvastig hun woonplaats binnen de komende Iron & Wine discografie opeisen.

De puurheid en de verhalende voordracht van Samuel Beam bevestigt nogmaals dat lo-fi niet rommelig en amateuristisch hoeft te zijn. Door de kaalheid gaat de aandacht volledig naar de songs toe, en wordt je niet afgeleid door onnodige productiekunstjes en tierelantijntjes. Waarom is dit zo lang geheim gebleven? Tallahassee Recordings had de eerste kennismaking met Iron & Wine moeten worden. Een plaat over in strijd verkerende verloren minnaars en verharde agressieve relaties. Soms zelfs balancerende op het randje van murder ballads. Het pijnlijke afscheid gevolgd door toch weer het ziekelijke verlangen naar vastigheid. Misschien was het contrast tussen de confronterende teksten en de berustende uitvoering toen net een tikkeltje te groot, waardoor de band en platenmaatschappij het niet aandurven om de plaat uit te brengen.



  1. Why Hate Winter
  2. This Solemn Day
  3. Loaning Me Secrets
  4. John's Glass Eye
  5. Calm on the Valley
  6. Ex-Lover Lucy Jones
  7. Elizabeth
  8. Show Him the Ground
  9. Straight and Tall
  10. Cold Town
  11. Valentine