×

Recensie

Rock

29 januari 2021

The Notwist

Vertigo Days

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Morr

Vertigo Days The Notwist Rock 4.5 The Notwist – Vertigo Days Written in Music https://writteninmusic.com

Het is 1991 als The Notwist met hun overdonderend gelijknamig debuut zich aansluit bij de overheersende metal en gitaarrockscene die op dat moment een sterke bepalende factor in het muziekklimaat vervult. Hard en meedogenloos laten ze een alles vernietigend spoor achter. Markus Acher schreeuwt zijn opgekropte onvrede van zich af, en laat zich hierbij begeleiden door een flinke dosering aan snerende hardcore punkriffs en oorverdovend slagwerk.

De zuigende doom depressies krijgen vervolgens een helende injectie aan elektronica toegediend, en het accent verplaatst zich steeds meer richting de melodieuze indierock. De duistere ondoordringbare achtergrond vormt hierbij nog steeds de basis en ondanks dat het tempo flink omlaag gaat blijft de sound loeizwaar. Door de eigenzinnigheid en het steeds maar blijven opzoeken van het experiment blijven ze in het alternatieve circuit rondcirculeren, terwijl gelijkwaardige bands er al snel kiezen om het bredere publiek tevreden te stellen. Net als het gelijkgezinde (en wel degelijk door deze Duitsers beïnvloedde) Radiohead kiest de band uit Weilheim in Oberbayern ervoor om dwars tegen alle stromingen in te zwemmen.

De elektronica hartslag Signals die in 2014 Close to the Glass opent wordt gevolgd door kille doodslaande klanken en een flinke dosis aan cultuurgeschiedenis die in jaren zeventig gewortelde Krautrock klanken hun weg op de gewaagde plaat vinden. Het daarop aansluitende The Messier Objects is toch wel een conceptuele misstap. Dromerig, futuristisch en steeds verder van de aarde wegzwevend. Na een stilte van zes jaar is daar nu eindelijk een teken van leven; Vertigo Days.

De inheemse jazzy tribal percussie van Al Norte belooft al veel goeds. Spannend en uitdagend, een statement tegen de alles vernietigende mensheid. Driftige oerwoud geluiden worden al snel opgevolgd door volbouwende grote stads hectiek, en dat alles in een minuut tijd. The Notwist heeft de afgelopen jaren duidelijk benut om weer een verfijning aan het geluid toe te voegen. Vertigo Days is dan ook een reis om de muzikale wereld in tachtig dagen, gedoseerd in vijftig minuten aan muziek en ondergebracht in veertien nummers. De Duitsers zijn weer down to earth en benutten hun krachten door een behoorlijke vooruitstrevende sound neer te zetten.

Zelfs in het rustgevende Into Love / Stars worden de klassieke pianotoetsen al snel keihard aangeslagen, waarna een elektronische klankenkast geplunderd wordt en de verschrikte melodieën zich over elkaar heen een weg naar buiten murwen. Achtervolgd door sneltreinen van voortdenderende Krautrock en hoge industrial klanken, die een file veroorzaken op het op tilt slaande digitale wegennetwerk. Normaal zou je dit een muzikale zelfmoord kunnen noemen, maar juist bij The Notwist werkt dit wel, maar daarvoor moet je Vertigo Days wel die gun kans geven om voluit met koptelefoon op te luisteren, dan komt het frontale geluid het beste binnen.

Het zwaar psychedelische Exit Strategy to Myself zuigt je de jaren zeventig in. De Duitse tongval in de zang roept herinneringen op aan Kraftwerk, al laten de onheilspellende krassende postpunk gitaren al direct de Jekyll and Hyde schaduwkant van de band horen. Er bestaan geen vastgelegde regels in de wereld van The Notwist waarin elke vreemde combinatie mogelijk is. Het is pijnlijk dat het begrip cross-over zich in de jaren negentig vooral het etiket heeft gekregen als een mix tussen metal en funk, en zo een sub genre is geworden. Vertigo Days heeft juist nog steeds die avontuurlijke vernieuwingsdrang en valt niet terug op suffe gedateerde formules. Zo wordt de dromerige tekstloze zang op Loose End bruut verstoord door flikkerende gitaarinterrupties om vervolgens ergens in een ruimte van gewichtsloosheid bewegingloos in een verstrikkend spinnenweb van postpunk dreampop te blijven hangen.

Het valt op dat The Notwist het toelaat om met verschillende gastmuzikanten te werken. De spirituele Oosterse chilljazz met verrassende psychedelische Britpop invloeden van Into the Ice Age wordt mentaal ondersteund door de lazy Amerikaanse multi instrumentalist Angel Bat Dawid die er een fraai staaltje klarinetpartijen aan toevoegt. Van een totaal andere orde is het grote stads klarinetspel van de uit Chicago afkomstige jazzmuzikant Ben LaMar Gay in Oh Sweet Fire, die gevangen in de triphop omlijsting van The Notwist de broeierigheid van het avondleven op straat verwoord. De retro computerdisco van Al Sur wordt opgezweept door de vervormde vocalen van de Argentijnse singer-songwriter Juana Molina, weer een verrassende keuze die zo voortreffelijk uitvalt.

De Japanse vocalist Saya is een boegbeeld van het eigenzinnige duo Zayaendo. Ze mag de funkende volgens dEUS principes gemodelleerde Ship verder inkleuren. Haar licht hese voordracht gecombineerd met de retro seventies Franse inslag omlijsting zorgt voor een dansbaar, zeg maar gerust toegankelijk geheel. Samen met haar muzikale partner en vriendin Satomi Endo vormt ze de brassband Zayaendo, welke op uitnodiging van The Notwist al speelden op het Alien Disko Festival. Gebroederlijk sluiten ze de plaat af met het adembenemende stuk aan zalvende seventies filmscore klanken die samenkomen in het voort marcherende einde van Into Love Again.

De stilte heeft de band absoluut goed gedaan. Dat ze in het verleden het uiterste van zichzelf gevraagd hebben, leverde vooral een vrije kamikaze val naar beneden op, welke in een tijdsbestek van zes jaar overwonnen wordt. De songstructuur staat weer fier op de voorgrond en verdringt hiermee de onmogelijke opgave om te verdrinken in vrijwel niet uit te voeren lastige passages waarmee ze in The Messier Objects dreigden te stagneren.



  1. Al Norte
  2. Into Love / Stars
  3. Exit Strategy to Myself
  4. Where You Find Me
  5. Ship
  6. Loose Ends
  7. Into the Ice Age
  8. Oh Sweet Fire
  9. Ghost
  10. Sans Soleil
  11. Night‘s Too Dark
  12. *Stars*
  13. Al Sur
  14. Into Love Again