×

Recensie

Pop

12 februari 2020

Lola Marsh

Someday Tomorrow Maybe

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Anova

Someday Tomorrow Maybe Lola Marsh Pop 3.5 Lola Marsh – Someday Tomorrow Maybe Written in Music https://writteninmusic.com

Met een naam als Lola Marsh verwacht je dat er enkel sprake is van een adembenemende mooie singer songwriter, die zich mag voegen aan de vele vrouwelijke namen die de laatste jaren de revue passeren. Dat hierachter van oorsprong een uit het Israëlische Tel Aviv muzikaal partnerschap schuil gaat, verwacht je dan niet direct. Al weet de beeldige zangeres het geheel wel helemaal naar haar hand te zetten. Gitarist Gil Landau ontdekt tijdens een spontaan optreden op een verjaardagsfeestje in 2011 dat goede vriendin Yael Shoshana Cohen in het bezit is van een prachtig stemgeluid. Er ontstaat het vruchtbare idee om hun krachten te bundelen.

Gezeten achter zijn keyboard werkt hij probeersels uit tot heuse songs, waarmee ze zich in 2013 als duo onder de naam Lola Marsh publiekelijk presenteren. Aangevuld met bassist Mati Gilad, gitarist Rami Osservaser en drummer Dekel Dvir wordt vijf jaar lang gewerkt aan Remember Roses. Een prima eerste popplaat, waarbij het eigen geluid nog mijlenver te zoeken is. Feit is wel dat ze hiermee massaal opgepakt werden.

In een hoger tempo wordt er gewerkt aan de opvolger Someday Tomorrow Maybe waarbij er gekozen is voor een sterker country en western gerichte sound. Om in het vervolg wat minder vergeleken te worden met melancholische traag zwoel klinkende zangeressen, gooit Yael Shoshana Cohen haar prettige vocalen op speed, waardoor te toch enigszins onderscheid probeert te maken.

Het is allemaal een stuk minder sober met een opener muzikale omlijsting. Voor de rust wordt er terug gegrepen naar knapperende kale kampvuurliedjes, waarbij het beperkte vocale vermogen van Yael wel opvallen. Als die stem totaal genegeerd wordt blijft er in het kleinere In The Morning een instrumentaal sfeerjuweeltje over.

Echoes is een moedige aftrap waarbij de zangeres opgezweept wordt door heerlijk film noir gitaarspel. De toon is zo Amerikaans, echt nergens meerzijn de moederlijke roots terug te horen. Zelfs aan de gedetailleerde uitspraak is de nodige aandacht besteed. Het is allemaal zo uitgekiend pakkend desert stoffig. Een hele slimme zet omdat ze al vrij snel in de Verenigde Staten opgepakt worden. De naam Lola Marsh wordt al direct gekoppeld aan soundtracks en reclame commercials en hebben ze het geluk om op het geschikte moment de juiste radiostations binnen te wandelen.

Met het swingende Only for a Moment houden ze ook dat opbeurende goede gevoel aan, waarmee ze een natuurlijke switch aan het geluid lijken op te dringen. Toch zijn het vooral de dramatisch voortslepende songs als Give Me Some Time en de prachtige geheimzinnige diepgang van Darkest Hour waar hun kracht ligt.

Dan maar schaamteloos aansluiten bij de verwachtingen van de grote platenmaatschappijen die massaal op zoek zijn naar een nieuwe Lana Del Rey, die met het overdonderend succes de wereld aan haar voeten dwingt. Want dat brengt genoeg geld in het laadje. Het zou niet eerlijk zijn om haar in dit verhaal totaal te negeren als ze als een invloedrijke overkoepelde schaduw een overduidelijke inspiratiebron vormt.

Het zal voor Lola Marsh een hele weg zijn om zich zorgeloos te ontkoppelen van dit stigma. Dit soort ontwikkelingen in de muziekscene hebben we in het verleden ook ervaren in de voortrekkersrollen van tig muzikanten. Hoe mooi is het als collega’s op deze manier de waardering zo voelbaar durven uit te spreken. Someday Tomorrow Maybe is sprankelend en fris, ondanks de gepoogde vernieuwingsdrang schudden ze het imago van de eerste plaat niet van zich af, maar houden ze zich kwalitatief zeker staande.



  1. Echoes
  2. Only for a Moment
  3. Hold On
  4. Strangers on the Subway
  5. Like in the Movies
  6. In Your Eyes
  7. Give Me Some Time
  8. What am I
  9. Darkest Hour
  10. Four Long Seasons
  11. In the Morning
  12. Where Are You Tonight