×

Recensie

16 november 2019

Emily Jane White

Immanent Fire

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Talitres Records

Immanent Fire Emily Jane White Alternative 4 Emily Jane White – Immanent Fire Written in Music https://writteninmusic.com

Zo rond eind september komen de herfstplaten in zicht. Gure, kille licht melancholische sfeerschilderijen die aansluiting zoeken bij de bontgekleurde vallende blaadjes. Veel geel, en nog meer bruin. Vaak zijn deze albums al eerder in een ander seizoen opgenomen. De toevlucht voor dit proces wordt gezocht in gebieden waarbij het door het kille, koude klimaat het hele jaar door herfst is. Het regenachtige Seattle is zo’n voorbeeld. Het vormt met zijn deprimerende grauwe wisselvallige weersomstandigheden een perfecte inspiratiebron. Het tegenovergestelde van het in Californië liggende Emeryville, een kustgebied, waar vrijwel altijd de felle zon zich laat zien.

Emily Jane White werkt echter in die omgeving twee jaar lang aan wat ze tot Immanent Fire gedoopt heeft. Het spirituele eeuwige vuur, maar ook de terugkomende dreiging vanwege de allesvernietigende bosbranden in haar woonomgeving. Door bij de vorm voor het gotische monnikenlettertype te kiezen en er donkere elementen aan toe te voegen, roept de hoes iets duisters op. Een bewuste keuze, welke direct al opvalt bij openingstrack Surrender.

Eigenlijk staat het niet eens zover af van het indie folk geluid waar ze in 2007 op Dark Undercoat haar publiek kennis mee laat maken. Het dromerige imago heeft ze op het Twin Peaks achtige Blood/Lines al lang definitief achter zich gelaten, al blijft het wat sprookjesachtigs hebben. Op vocaal gebied is het geen sterk resultaat. Haar stemvastigheid laat regelmatig te wensen over. Het excuus dat de plaat om deze benadering vraagt wil hier niet overtuigen. Met Immanent Fire heeft ze die stabiliteit hervonden. De oneffenheden die er op eerder werk nog pijnlijk in de voordracht terug te horen waren, zijn nu niet meer aanwezig.

Surrender is een storm in stilte, bereid om in rust af te wachten, voordat het natuurverschijnsel toeslaat. Emily Jane White heeft een heerlijke donkere galm over haar stem, welke getemd wordt door gespierd houthakkers slagwerk. Gewapend met haar zessnarige vriend ondermijnd de singer-songwriter haar overtuigende kracht. Op Immanent Fire wisselen vluchtig gespeelde strijkers het explosieve luide gitaarspel af. Met deze dynamiek als sterke basis krijgt de zangeres de ruimte om haar te ontplooien door de veelzeggende vrouwelijkheid die ze uitstraalt. Een Moeder Aarde die zich oprecht zorgen maakt over het voortbestaan van de blauwe planeet, welke zich steeds meer in gevaarlijk brandbaar rood en vernietigende asgrijze tinten onthuld.

De angst voor een dreigende Apocalyps en de definitieve overgave hieraan komt thematisch sterk naar voren. Het griezelige beeld dat het oproept vind zijn schepping in dit gegeven. Want eigenlijk zingt Emily Jane White juist hoopvol en liefelijk. Dat spirituele hoor je terug in de New Age van Drowned. De mens is verantwoordelijk voor dit verdorven toekomstperspectief. Ze is niet meer dan een spreekbuis die zich tekstueel inzet voor een beter leefbaar milieu, de confrontatie heeft de maatschappij zelf bewerkstelligt. Het is een noodzaak geweest om Immanent Fire te maken.



  1. Surrender
  2. Drowned
  3. Infernal
  4. Washed Away
  5. Metamorphosis
  6. Dew
  7. Shroud
  8. Entity
  9. Light
  10. The Gates at the End