×

Concert

15 november 2019

Prachtig Portico Quartet op Super Sonic Jazz

Geschreven door: Dick Hovenga

• fotografie door Nausikaä de Blaauw

Label: Gondwana Records

Setlist

  1. With, Beside, Against
  2. Signals In The Dust
  3. Current History
  4. Beyond Dialogue
  5. Dissident gardens
  6. Gradient
  7. Endless
  8. Ways of Seeing
  9. A Luminous Beam
  10. Offset
  11. Ruins

Met hun nieuwe album Memory Streams vers in de winkels was het wederom uitkijken naar een optreden van het Londense Portico Quartet. Een uitverkochte De Duif in Amsterdam tijdens Super Sonic Jazz was de juiste plek de band weer eens te zien en horen.

Natuurlijk is De Duif geen ideale plek voor een band als Portico Quartet. Het geluid in een (langgerekte) kerk is niet optimaal voor een electronic band. Daarbij komt ook nog eens dat de laatste keren dat ik de band zag ze een geweldige lichtshow hadden waardoor hun muziek nog mooier vloeit en ook dat was er vanavond niet bij.

Dat het vanavond toch uitstekend werkt heeft dan ook optimaal met de band zelf en hun overweldigende geluid te maken. En als je concert begint met With, Beside, Against en Signals In The Dust, de twee geweldige openingstracks van je nieuwe album, schiet je gelijk raak natuurlijk. Jammer dat het geluid nog niet echt goed staat maar halverwege Signals trekken de geluidsmannen dat gelukkig  knap recht.

Met Current History, van de volmaakte voorganger Art In The Age Of Automation (AITAOA), en Dissident Gardens (wat een saxpartij zit daar toch in!) maken ze gelijk dan ook maar hun huidige bloedvorm duidelijk. Dat AITAOA de definitieve terugkeer vormde naar vorm en de band vervolgens uitgebreid aan het toeren zette heeft de band in alle opzichten erg goed gedaan. De composities worden langer uitgesponnen, van een andere kant ingeslagen en des te intrigerender. En er wordt geweldig gemusiceerd.

Na een nadrukkelijk Gradient zet de band vervolgens met een bloedmooie Endless non-stop door met overweldigende versies van Ways of Seeing en A Luminous Beam. Wat een briljant drieluik is dat zeg! Mooi ook hoe ze de tracks van de laatste albums in elkaar laten vloeien en extra hartwarmte meegeven.

Wat een geweldige drummer is Duncan Bellamy toch. Met zijn ene hand bedient hij allerlei apparaten en met zijn andere hand pakt hij alles wat aan zijn drumkit aanwezig is, ondertussen met zijn linkervoet het ritme bepalend. Er komt zoveel spannend geluid uit zijn handen dat je er stil van wordt. En hoe goed in vorm is ook saxofonist Jack Wyllie. Zijn prachtige melodielijnen vinden in de mix steeds weer wonderbaarlijke atmosferische sferen en creëren een bad van warmte dan weer van vervreemding.

Keir Vine, achter de hang (die dat onmiskenbare Portico geluid creëert) en de keys, is al net zo’n motor en sfeertrekker. Ongelooflijk wat ook hij aan geluiden binnen het groepsgeluid weet aan te brengen. Bassist Milo Fitzpatrick is het hart van de band met zijn innemende dan weer pompende basspel, zowel elektrisch als op de contrabas. Wat een finesses en coolness in sound geeft hij het geluid van de band toch mee.

Met het overtreffende Offset sluit de band de set in de Duif vanavond af. Wat een adembenemende track is dat toch ook met z’n fraaie drumklappen, diepe bas, fraaie sfeertrekkende keys en heerlijke sax. Wat een fascinerende spanningsopbouw toch ook weer. Om de ogen bij de sluiten en je volledig van de buitenwereld af te sluiten en mee te gaan in de muziek. Stoelen zijn eigenlijk niet de plek om deze track op te beleven.

De band komt terug voor een geweldige versie van Ruins die geniale track van hun gelijknamige derde album, de plaat die wij in 2012 als Album van het Jaar kozen. Een geweldig einde van een geweldig concert.

Het kan niet anders: de volgende halte moet de grote zaal van Paradiso zijn. Portico Quartet is er helemaal klaar voor. Kom maar op met die lichtshow en een nog dikker geluid! Nu al zin in!