×

Recensie

Alternative

29 maart 2021

Tune-Yards

Sketchy

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: 4AD

Sketchy Tune-Yards Alternative 3.5 Tune-Yards – Sketchy Written in Music https://writteninmusic.com

De anarchistische Merrill Garbus is geen groot liefhebber van het conservatieve hokjes denken. En waarom moet muziek aan regels gebonden zijn, terwijl deze artistieke uiting juist om creatieve vrijheid vraagt. De gezellige cross-over van Tune-Yards heeft veel weg van de improvisatiegekte die bepalende was in het doldwaze sketchprogramma In Living Colour. Een anti reactie op het brave We’re a Happy Family geluk van The Cosby Show. Deze satirische zelfblik op de Afro-Amerikaanse cultuur zorgde voor een soortgelijke frisheid die ook in het zomerse Sketchy terug te horen is. Het is allemaal net wat minder stoer dan het spierballen metal funk gefreak en leunt misschien nog wel meer tegen de zonnige hippie hiphop mengelmoes van het politiek correcte Arrested Development aan.

Toch ligt bij Tune-Yards de oorsprong wel degelijk bij de zuidelijke afro beat en die heerlijke lome funk die Nate Brenner uit zijn basgitaar tevoorschijn haalt. Op Whokill wordt daar de nodige freejazz blazers en lawaaierige ritmes aan toegevoegd, terwijl er op Nikky Nack veel meer de nadruk ligt op de new wave disco en militante reggae uit de jaren tachtig. De late night synthpop van I Can Feel You Creep Into My Private Life is futuristischer qua opzet en laat zelfs klassiekere filmische elementen toe.

Het bonte buitenbeentje op het 4AD label komt nu dus met hun vijfde studioplaat Sketchy aanzetten, die een onverwachte koerswending laat horen. Merrill Garbus haalt al gelijk op Nowhere, Man het maximale uit haar soulstem en zoekt direct die frontale hoogte op. Een metamorfose die haar neerzet als een hedendaagse Big Mama popdiva die ook nog eventjes dat grensgebied van de rap opzoekt. Heerlijke koortjes maken van Make It Right een duidelijk door Prince beïnvloedde track, waarbij de toonaangevende ritmes niet geheel van een verdrinkingsdood gered zijn. Lichtelijk verzopen werkt het duo zich door deze aanstekelijke stuiterende discofunk heen, waarbij de onverwachte wendingen de speelsheid van het oudere werk van Tune-Yards in herinnering roepen.

De psychedelische prettige stoorzender Homewrecker heeft iets rebels jeugdigs en is heerlijk onnavolgbaar, het hoeft ook allemaal niet zo moeilijk. Het springerige Silence Pt. 1 (When We Say “we”) ligt in het verlengde van de ADHD new wave van Devo, maar wordt hier van de vrouwelijke kant belicht. De belerende soulgospel van Hold Yourself komt door die toegankelijke popinslag misschien onbewust nog overtuigender over. Het is maar hoe je de boodschap verpakt en men is over het algemeen gevoeliger voor kleurig inpakpapier. Een averechts effect roept het swingende Under My Lip en het Donna Summer I Feel Love getinte refreintje van My Neighbor op, waarbij het keiharde huiselijke geweld en de onderschikte rol van de vrouw centraal staat.

De volwassenheid komt dus wel degelijk tot uiting in de teksten, waarbij de maatschappelijke tekortkomingen in de vrouwenrechten ter sprake komen. De geëmancipeerde frontvrouw van het gezelschap legt de nadruk op de machtpositie die ze als muzikanten hebben. Nowhere Man uit de onvrede over het feit dat zangeressen blijkbaar geen protestlied mogen zingen. Misschien wat kort door de bocht, waarbij ze namen als Joan Baez, Joni Mitchell en het punkboegbeeld Patti Smith passeert, maar dat is Merrill Garbus vergeven. Het draait om haar innerlijke boosheid en onmacht, en die voelt nou eenmaal zo.



  1. Nowhere, Man
  2. Make It Right
  3. Hypnotized
  4. Homewrecker
  5. Silence Pt. 1 (When We Say “we”)
  6. Silence Pt. 2 (Who Is “we”?)
  7. Hold Yourself.
  8. Sometime
  9. Under Your Lip
  10. My Neighbor
  11. Be Not Afraid.