Recensie

20 oktober 2019

Doctors of Madness

Dark Times

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Molecular Scream

Dark Times Doctors of Madness Alternative 4 Doctors of Madness – Dark Times Written in Music https://writteninmusic.com

Hoe gestoord moet je als band zijn, om een gepaste pauze van veertig jaar in te lassen en om dan vervolgens keihard terug slaan. Met de toepasselijke bandnaam Doctors Of Madness weten deze uit de Britse hoofdstad afkomstige rockers een cultstatus op te bouwen. De inspiratie wordt gehaald uit de in opkomst zijnde glamrock en punk met een verrassend vleugje folk waarvoor het vioolspel van Urban Blitz verantwoordelijk is. Hierdoor zijn ze geheel te plaatsen in de rumoerige jaren zeventig, waarbij het een na ander heilige huisje afgebroken werd. Drie albums mochten het daglicht aanschouwen, om daarna in de vergetelheid te verdwijnen. Duizendpoot Richard Strange wordt vervolgens een veel gezien figuur in de kunstwereld, waarbij hij het cabaret meer onder de aandacht brengt en zijn medewerking verleende aan een diversiteit aan artiesten. Om financieel rond te komen richt hij zich op grote film en theaterproducties, welke hem veelzijdige rollen oplevert.

Nu slaat hij dus onverwachts terug met Dark Times. Reëel gezien is dit namelijk een verkapt soloproject, waarbij hij hulp krijgt van de ritmesessie van Sister Paul. Bassist Susumu Ukei en drummer Mackii Ukei weten in het thuisland Japan de Knack klassieker My Sharona al indrukwekkend totaal tot moes te slaan, en hiermee veel indruk te maken. Wat is het ook heerlijk om Sarah Jane Morris terug te horen, die na het scoren van wereldhit Don’t Leave Me This Way in de Communards uitvoering van de aarde verdwenen lijkt te zijn. Joe Elliott die bekend is als zanger van Def Leppard beunt alweer jaren bij in tributebands, waar glamrock kernleden centraal staan. Niet verwonderlijk dus dat hij zich prima in dit project kan voegen. Sessiegitarist Steve Bolton heeft Paul Young en The Who op zijn Curriculum Vitae staan, en mag het gezelschap aanvullen. Een rol die ook veelzijdig instrumentist Terry Edwards op zich neemt, na in het verleden al de zelfkant illustreerde te hebben bij onder andere Nick Cave, Siouxsie Sioux en Gallon Drunk. Hier mag hij vooral uitblinken in prachtig vioolspel. Deze samenstelling vormt min of meer de basis voor de vernieuwde kennismaking met Doctors Of Madness.

Het is niet het geval dat de tijd heeft stil gestaan, maar een gigantische stap vooruit is er niet gezet. Het accent ligt nu veel meer op de jaren tachtig. Sfeermaker Terry Edwards weet een duister nachtclub geluid op te roepen, welke de Japanners met een sterk gevoel voor swing weten te bewandelen. Behoorlijk met de rem erop laten ze alle ruimte vrij voor de overige muzikanten. Toch geeft hun behandeling van drums en bas een mooi primitief ietwat hol geluid. Dark Times levert een donkere tegen de gothic aan leunend geheel op, waarbij Richard Strange als herboren Dracula volgeling zijn afgestofte vocalen de vrije loop laat. Het decadente van de teloorgaande glamrock beweging welke van alle kanten ingehaald werd door de punk en disco wil sterk thematisch terug komen. De korte bloeiperiode heeft zoveel moois opgeleverd, waarna vervolgens met enige schaamte naar werd neer gekeken.

En toch is het Stange die overduidelijk domineert. Walk Of Shame is een zelfbewuste reflecterende track. Op cynische wijze durft hij een beoogd perspectief van een beginnende artiest te benoemen. Waarschijnlijk heeft hij er zelf zo in het verleden tegenaan gekeken. Vervuld door levenslessen en ervaring weet hij het te reduceren tot een arrogant mismaakt zelfbeeld. Dark Times is de plaat die nog gemaakt moest worden. Het is allemaal niet zo serieus bedoeld, en dat straalt het ook uit. Gewoon ontspannen met een vriendengroep aan de slag gaan, en dat dit een waardig product oplevert is alleen al mooi meegenomen. Zo zouden meer artiesten aan de slag moeten gaan. Alle clichés worden uit de kast gehaald bij Blood Brothers om vervolgens verrassend sterk uit te pakken in het psychedelische met dromerige orgels en stevig gitaarwerk vernevelende titelstuk Dark Times. Zoals Doctors Of Madness zich hier presenteren zouden The Sisters Of Mercy klinken als ze meer humor en minder diepe ernst zouden toelaten.



  1. So Many Ways to Hurt You
  2. Make It Stop!
  3. Sour Hour
  4. Walk of Shame
  5. This Kind of Failure
  6. This Is How to Die
  7. Blood Brother
  8. Dark Times