×

Recensie

27 januari 2020

Wolf Parade

Thin Mind

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Sub Pop

Thin Mind Wolf Parade Alternative 4.5 Wolf Parade – Thin Mind Written in Music https://writteninmusic.com

Het kan raar lopen in de muziek business, zo wordt de ene band vrij snel publiekelijk grootst omarmd, en blijven anderen soortgelijke acts ver op de achtergrond voorzichtig hun fanbase opbouwen. Wolf Parade komt voort uit het culturele broeinest Montreal genaamd, waar Arcade Fire al snel te groot voor de stad wordt, en andere vergelijkbare acts hier sporadisch van mee mogen profiteren.

De Canadezen brengen vanaf debuut Apologies to the Queen Mary uit 2005 hun eerste drie albums telkens na een tussenpose van drie jaar uit. Na een pauze van 7 jaar verschijnt in 2017 gelukkig nieuw werk in de vorm van het meer new wave getinte Cry Cry Cry. Met Thin Mind gaan ze door in die lijn, al richt de nieuwe plaat zich nog sterker op het strakke gekleurde jaren tachtig geluid.

Spencer Krug schept een realistische kijk op een veilige utopische wereld, waar binnen alles in evenwicht lijkt te zijn, maar die in principe ook met een harde hand gecontroleerd wordt. Een soort van George Orwells 1984 2.0, waarbij toevallig ook net als in Julia Take Your Man Home een Julia een sleutelrol vervuld. Of is dit geen toeval, maar laat de tekstschrijver je doelbewust dieper graven in zijn lyrics. De tussentijdse uitstapjes met side project Handsome Furs laat vooral zijn voorliefde voor de electro en industrial horen, die hij steeds meer toe laat in de vernieuwde Wolf Parade.

Je proeft de innige verbondenheid in de songs, hij biedt je tevens de mogelijkheid om dit voor de luisteraar naar eigen beeldvorming verder in te vullen. Een persoonlijke kracht, die hij ook hier weer volledig weet uit te buiten. Under Glass linkt naar een afgeschermd leefgebied, waarbij vrijwel onzichtbaar een kunstmatig reservaat wordt geschept. Geen torenhoge muur, wel streng bewaakt door overkoepelde partijen.

Met dit gegeven in het achterhoofd kan ik ze eenvoudiger plaatsen tussen het onzekere toekomstperspectief die ook in het plastic sterk fluorescerende decennia van vorige eeuw speelde. Vreemd genoeg stond die toen centraal in een hunkering naar een meer welvarende maatschappij. Tegenwoordig staat de oceaan vullende plasticsoep symbool voor de totale vernietiging van het milieu.

Door de snerpende gitaaruitbarstingen van Dan Boeckner en de bonkende beats is de toon weer een stuk harder dan op het vorige werk. Toch willen ze weer niet teveel het confronterende wijzende vingertje opsteken, en met Thin Mind vooral een toegankelijk geluid neer zetten. Daar slagen ze met volle overgave in. Eigenlijk zitten ze hier niet eens zo ver verwijderd van hun startpositie, toen er vanwege het ontbreken van slagwerker Arlen Thompson nog gebruik werd gemaakt van drumcomputer.

Ondanks het grimmige karakter is het allemaal lekker dansbaar. De songs zijn hoekig genoeg om je te triggeren en in beweging te zetten. Al zal de achterliggende gedachte zijn om behalve je benen ook je hersenen te prikkelen. Bij mij werkt het in ieder geval heerlijk aanstekelijk. Het begint allemaal behoorlijk catchy en luchtig, gedurende de plaat komen er steeds meer serieuze lagen en prettig gevormde scheuren in de sound.

Dit is het beste hoorbaar in de verandering van puntige frisse gitaarakkoorden naar een stevigere meer slopende sound uit datzelfde instrument. Het is echter vooral Spencer Krug die steeds dieper graaft naar een overtuigende tegen de rock leunende zang. En wat hoor ik graag die duistere potige kant van de vocalist. Zo verandert het eenvoudig van de new wave disco deuntjes naar een loeizwaar absorberende postpunk beleving, waarbij vooral twijfel en dreigende wanhoop de kernwoorden vormen.

Wat ben ik toch dol op deze ontwikkeling. Wolf Parade laat overduidelijk horen dat ze nog lang niet uitgespeeld zijn, en toe zijn aan een grotere stap. Waar een zinvolle break van zeven jaar toe kan leiden. Wat het vanaf het waanzinnige The Statig Age al laat horen wordt een paar tracks later zelfs nog bijna overtroffen in het in het overweldigende maar oh zo gemoedelijke Wandering Son. Nergens wil het echt deprimeren de winnaarsmentaliteit blijft fier overheersen.



  1. Under Glass
  2. Julia Take Your Man Home
  3. Forest Green
  4. Out of Control
  5. The Static Age
  6. As Kind as You Can
  7. Fall Into the Future
  8. Wandering Son
  9. Against the Day
  10. Town Square