Recensie

04 november 2019

Iguana Death Cult

Nude Casino

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Innovative Leisure

Nude Casino Iguana Death Cult Alternative 4 Iguana Death Cult – Nude Casino Written in Music https://writteninmusic.com

Iguana Death Cult slaagt er in om voor de tweede keer een album te vullen met catchy veelzijdige popdeuntjes. Met de opvolger van The First Stirrings of Hideous Insect Life bewandelen ze een minder rommelig pad. Nude Casino blinkt nog steeds uit in veelzijdigheid, maar mist het energieke urgente van het debuut. Werd er daar nog compromisloos geragd en geramd, nu komt het allemaal een stuk strakker en gestructureerd over. Het is niet echt muziek die vraagt om een glasheldere productie, maar het laat hierdoor wel een groei horen.

De frisse gejaagdheid is grotendeels vervangen door een lazy laidback uitstraling. Werd er op het debuut nog voornamelijk gevist in de Amerikaanse rockabilly surfgarage school, nu zit hier veel meer de nonchalante Britse houding in verwerkt, al dan wel met een vette knipoog. De verschuiving is een gedurfde evolutie, waardoor er in de breedte meer nieuwe mogelijkheden en variatie ontstaat. Een ding is in ieder geval duidelijk. De Rotterdammers weten er wederom in te slagen om een verdomd lekker internationale sound te presenteren, eigenlijk verraadt alleen de titel van Half Frysian dat het om een Nederlandse band gaat. Wel eentje die een contract bij het Amerikaanse Innovative Leisure label heeft binnen gehaald, en daar terecht trots op mag zijn.

Na het dromerige nonchalante gefloten Prelude wordt er vervolgens nog eventjes teruggeblikt naar de eerste plaat in het titelstuk Nude Casino, met scary psychobilly gitaaruitbarstingen. Die jammerende uithalen roepen beelden op van foute sixties horror movies gevuld met nepbloed en overdreven veel bloot. Jeroen Reek heeft een clichématig, enigszins voorspelbaar verhalend stemgeluid, waarmee gemakkelijk te identificeren valt. Geen arrogante pophouding, maar bereikbaar en begrijpbaar voor het publiek. Het siert hem dat hij deze gebrekkige eigenschap weet om te zetten tot iets krachtigs. De geloofwaardigheid van deze hardwerkende band betaald zich dubbel en dwars terug.

Het is de rol van de basgitaar van Justin Boer die hierbij langzaamaan al de nodige postpunk vervoegingen er tussen stopt, om vervolgens de gitaristen het duel aan te laten gaan met deze twee genres. Aan de ene kant nog dat hoge tegen de garage aanleunende hardheid, omgeven door de dromerige luchtige tegenpool van de postpunk. Het wordt allemaal wat potiger en gaat meer naar de skapunk en andere typische Britse gekte die zich eind jaren zeventig op het overzeese vasteland openbaarde. Met aanstekelijke hoekige funkriffs en zenuwachtig gitaargepiel wordt er juist een feestgevoel gecreëerd, waarmee ze enigszins afwijken van de serieuze aanpak.

Het is een schappelijke mengelmoes van klantvriendelijkheid, gericht op het grotere alternatieve publiek. Als hedendaagse fitnessgoeroes weten ze met beperkte middelen de meute in beweging te brengen. Niet voor niks zijn ze nu al veel geziene gasten in het buitenland, een status waar veel collega’s jaloers en minachtend op neer kijken. Dat er met gemak overgeschakeld wordt naar Krautrock getuigt ervan dat de bandleden het uiterste van zichzelf vragen, en niet kiezen voor de gemakkelijkste weg. De kunst is echter om het niet zo te laten over komen. De perfecte springerige popliedjes ademen zoveel variatie uit dat het allemaal zo vanzelfsprekend klinkt. Oké, je hoort in elk nummer wel de grote voorbeelden door, maar dan wel op een wijze gepresenteerd dat ze niet passen in het repertoire van de voorgangers.

De kunst van creatief shoppen, en laten we eerlijk zijn elke band haalt wel ergens de inspiratie vandaan. De mannen van Iguana Death Cult zijn overduidelijk muziekliefhebbers die zich niet beperken tot simpel eenrichtingsverkeer. Met alleen een zelfverzekerde houding red je het niet, en daar zijn de muzikanten zich absoluut van bewust. Nude Casino verbergt allemaal potentiële hitjes op de plaat, en als er een tussen zit die massaal wordt opgepakt, dan hebben ze genoeg bruikbaar materiaal om hier op voort te borduren. De gunfactor is in ieder geval groot. Na het luisteren van de plaat heb ik zin om vervolgens veel klassiekers uit de jaren tachtig op te zetten, en dat mag als een groot compliment beschouwd worden.



  1. Prelude
  2. Nude Casino
  3. Bright Lights
  4. Lorraine
  5. Carnal Beat Machine
  6. Spasms
  7. Tuesday's Lament
  8. Half Frysian
  9. Chinatown
  10. Liquify
  11. Nature Calls
  12. Castles in the Sky