×

Recensie

Roots

25 mei 2021

Bill MacKay & Nathan Bowles

Keys

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Drag City

Keys Bill MacKay & Nathan Bowles Roots 3.5 Bill MacKay & Nathan Bowles – Keys Written in Music https://writteninmusic.com

Het mag duidelijk zijn dat een grootheid als de Britse folk held Michael Chapman er niet voor kiest om met de minste collega’s aan de slag te gaan. Tijdens zijn Amerikaanse avontuur werkt hij samen met artiesten die ondergebracht zijn bij het Paradise of Bachelors label. Zo vertolkt gitarist Nathan Bowles een grote rol op het Americana album True North, terwijl hij ondertussen gewoon zelf doorgaat met het maken van schitterende soloplaten. Bill Mackay is tevens een geroutineerde gitarist en heeft een verleden als begeleidende compagnon bij singer-songwriter Ryley Walker opzitten. Dit zijn maar een paar voorbeelden uit de rijkelijk gevulde curriculum vitae van de twee rasartiesten die elkaar nu vinden in het experimentele Keys, een sleutelplaat in hun gezamenlijke zoektocht in de folky rootsmuziek.

Keys is dus overduidelijk een warme gitaaralbum geworden met hier en daar wat stijlvol pianotoetsenwerk van Nathan Bowles, die als multi-instrumentalist grotendeels verantwoordelijk is voor het fundament. Zijn banjo gepingel zorgt voor de opkomst van de zonnestralen in de groene omgeving van North Carolina. Het laat de luisteraar kennis maken met een intens verlangen naar de bepalende horizon van de Appalachen gebergtes en de geheimen van de eeuwenoude tradities die hij laat samenvloeien in een breed beeldende natuurbeleving. Voorzichtig stopt hij er nog zachte percussie tussen, die er alles aan doen om het landelijke evenwicht niet te verstoren. En de uit Chicago afkomstige Bill Mackay? Die past zich wel aan. Met zijn verleden in de avant-garde, jazz en folk kan hij zich overal wel schikken. Geef hem maar een gitaar in zijn handen en hij volgt wel. Het klinkt allemaal zo simpel, maar dat is het zeker niet.

De avontuurlijke grenzen van het broeierige spanningsveld worden opgezocht in het prachtige samenspel van het avondduistere Thruth. De hymne Idumea is uitgekleed en opnieuw gestyled zal men misschien vaag herkennen maar niet direct kunnen plaatsen. De gezongen klaagzang versie van deze 200 jaar oude traditional is onder andere terug te horen op de Cold Mountain soundtrack. Zonder die dramatische spookachtige vocalen is het wel wat minder spannend. Toch is het in deze dromerige uitvoering een prima opener, te herplaatsen in een totaal andere context met een totaal andere doelstelling. Honey Time gaat terug naar het oer primitieve rock & roll ontwikkelingspunt van waar vanuit Elvis Presley te werk ging. Met een klein beetje fantasie is deze te herleiden tot Suspicious Minds.

Toch klinkt het Keys een stuk universeler dan de gemiddelde country roots plaat. Vreemd genoeg roepen de prikkelende tracks als Idumea, The I in Silence en de twee Dry Ration stukken bij mij juist regelmatig een Oosters gemoedstoestand op. Er straalt hoe dan ook al zoveel rust van Keys uit, en de zoemende geluidsgolven werken concentrerend mediterend volgens het boeddhistische Zen principe. De vrolijkheid van Joy Ride nodigt je uit om ouderwets al liftend naar buiten te trekken. Zoals je daar getriggerd het oog richt op de kleine dingen is het hier het gehoor wat gestreeld wordt. Een sterke instrumentale basis waaroverheen soms flarden songteksten het afwijkende pad belopen. Als God daadwerkelijk de wereld in zeven dagen geschept heeft, dan is het religieuze I See God en het instrumentale ochtendwandeling Dowsing een mooi eervol dankwoord waarbij stil gestaan wordt bij de schoonheid van de natuur.



  1. Idumea
  2. Honey Time
  3. Late for Your Funeral Again
  4. Dry Rations II
  5. Joyride
  6. I See God
  7. Dry Rations I
  8. Dowsing
  9. Truth
  10. The I in Silence