Recensie

26 juli 2019

Anthony Laguerre –

Myotis

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Vand'Oeuvre

Myotis Anthony Laguerre Alternative 3.5 Anthony Laguerre – Myotis Written in Music https://writteninmusic.com

Veel is er niet te melden over de Franse drummer Anthony Laguerre behalve dat hij van Nancy afkomstig is. Voorheen actief is geweest in de noiserock van FiliaMotsa, waar ook ene G.W. Sok een belangrijke rol in vervuld. Ja, hij is goed bevriend met de oude frontman van The Ex. Alleen daarom is het interessant om meer te weten te komen van de muzikale uitspattingen van deze excentrieke geweldenaar. Hij houdt het zelf het liefste zo eenvoudig mogelijk. Geen tracktitels, maar verfijnd tot de aanduiding van Romeinse cijfers. Zo telt Myotis in zeven totaal verschillende nummers. Als je een album naar het geslacht der vleermuizen noemt, dan verwacht je iets duisters wat het beste in het donker af te spelen is. Zo min mogelijk licht binnen latend en de totale concentratie liggend bij de zintuigen, met het gehoor als belangrijkste informatiebron.

Is Like It Is, de meest verse plaat van FiliaMotsa nog goed gearrangeerd tot een gemakkelijk verteerbaar product, bij Myotis is dit een stuk minder het geval. Het ondergrondse eerste hoofdstuk zou zich zo diep mogelijk in de voor publiek ontoegankelijke grotten kunnen afspelen. De schuilplaats van de gevleugelde familie, die vooral bekend staat als gevaarlijke ziektebron. Een minder vriendelijke uitstraling werkt ook niet in het voordeel. Dat is ook precies wat deze track oproept; onheilspellend en onbetrouwbaar. Luister je daar doorheen dan hoor je een sterk herhalend ritme en prachtige noise collages.

De geluidsstorm van het tweede gedeelte vergt al meer van het inlevingsvermogen van de luisteraar. Door een hoop gedraai aan knoppen waan je jezelf in het beklemmende gevoel wat totale weersverandering weet op te roepen. Was de eerste track nog gitzwart, deze is moerasgroen. Niet te doorgronden. Met de spaarzame slagen van het korte derde passage komen mijn gedachtes niet verder dan de glasbak naast de kerk, waar kwajongens op oudjaarsavond stiekem rotjes in gooien. Een hoop geknal, maar totaal stuurloos.

De vierde compositie is een terugkerende nachtmerrie. Meegesleurd worden de dieptes in. Door het minimale gebruik van industrieel geweld wordt juist nog meer op de innerlijke angst ingespeeld. De kunst van het weglaten met horribel effect. Door het volume op te voeren wordt het nog minder draaglijk. Dat lijkt mij precies de doelstelling van de kunstenaar. De schrikbare aanpak moet afschuw oproepen, waar hij treffend in slaagt. De passage die het meeste bijblijft. Dan is er onverwachts die explosieve overgang naar het zwaar industriële vijfde werkstuk. De roots van Laguerre mogen tot uiting komen in oorverdovend olievaten in herinnering roepend weerkaatsende krachtig drumwerk.

De totale stilte van de zesde track wordt omgezet door snel opeenvolgende percussie, geen rekening houdend met maten en ritme. Juist die dwarsheid roept het beeld van de free jazz op, waar ook zo min mogelijk vast wordt gehouden aan de geregelde structuur en vaste akkoordschema’s.

Die vrije invulling domineert ruim een kwartier lang in de door gongslagen introducerende finale. De hardheid staat synoniem aan de levensklok. Elke krachtige slag komt het definitieve einde dichterbij. Steeds doordringender en luider. Pas na ruim vijf minuten versuft de inleiding om plaats te maken voor gillende aanvallen op de geluidsbarrières. Met een hoop pijnlijk gepiep en klotsende drumpartijen worden de experimentele grenzen bijna strafbaar overtreden. In de laatste vijf minuten gebeurt er iets wonderbaarlijks. Onverwacht wordt ik helemaal meegesleurd door de meesterlijke veldslag van Laguerre achter zijn hoofdinstrument, het drumstel.

Anthony Laguerre kiest voor de minst gemakkelijke methode om zijn muziek tot de mens te brengen. En eigenlijk weet je na veertig minuten nog steeds niet concreet te benoemen waarvan je getuige van is geweest.



  1. I
  2. II
  3. III
  4. IV
  5. V
  6. VI
  7. VII