Avec Le Soleil Sortant De Sa Bouche
Zubberdust!
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2014/10/cover-zubberdusto-avec-le-soleil.jpg)
Het Canadese Avec Le Soleil Sortant De Sa Bouche wordt aangevoerd door de van Fly Pan-Am bekende Jean-Sébastien Truchy. De goede verstaander weet dan al dat avant-gardisme en progressieve rock waarschijnlijk een rol zullen spelen op dit vreemd getitelde album.
En dat klopt ook. Zij het slechts voor een deel. Avec Le Soleil… legt een tiental tracks – eigenlijk zijn het meer een soort groove work outs – neer die gebundeld worden in 4 hoofdstukken. De bij vlagen confronterende muziek omvat progressieve rock, krautrock, funk, postrock, noiserock en avant garde. Al met al brengt de band een bij vlagen bezwerende mix van stijlen. Alsof we nog ergens halverwege de jaren zeventig bivakkeren en hier en daar een blik op de toekomst krijgen met bands als Battles en Godspeed You! Black Emperor. Afgaande op de abstracte hoes zou je dit toch niet verwachten.
De eerste helft van het album laat massieve gitaarsalvo’s horen, opzwepende krautrockgrooves en noeste drumfills. Avec Le Soleil… doorklieft dit met toetsenakkoorden die als een enorme waterval neerslaan en schroomt niet bizarre (koor)zang in te zetten. Soms net zo vreemd als Pink Floyd rond 1970, soms net zo motorisch als Can in zijn beste jaren.
Na een middenstuk dat voornamelijk bestaat uit ondefinieerbare conversaties en dito geluidseffecten kondigen dikke drumfills de tweede helft van deze intrigerende show aan. Al snel blijkt dat de band ook stevig kan funkrocken. Tijdens het wat monotone maar ook bijzonder dwingende Super Pastische Fantastique / New Sun klinkt de band als een zware versie van Talking Heads met een David Byrne die rijp is voor opname.
Hierna volgt wederom een kalm maar bizar intermezzo dat uitmondt in stevige erupties waarbij de band nog een keer alle registers open trekt. De groove gaat maar door, de noise komt en gaat en de vocalen blijven even afstandelijk als confronterend. Het slotstuk À Partir De Dorénavant begint onverwachts en voert van levendige maar onverstaanbare conversaties naar wat onbestemde, melancholieke synthesizerklanken. Alsof de band, ondanks al het muzikale geweld, het hoofd moet buigen en tot stof wederkeert. Het zal interessant zijn te horen hoe Avec Le Soleil… de draad in de toekomst weer oppakt na dit intrigerende slotakkoord.