×

Recensie

Roots

01 mei 2020

White Owl Red

Afterglow

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Afterglow White Owl Red Roots 3 White Owl Red – Afterglow Written in Music https://writteninmusic.com

Als je blijft boenen op nummers dan glanst het misschien wel mooier, maar verdwijnt tevens de ruwheid die er net dat gekartelde randje aan meegeeft. Al gauw komt de dofheid weer aan de oppervlakte en blijkt dat de puurheid niet meer te reproduceren valt. Bij Afterglow is dat ook een beetje het geval.

Lukt het de uit San Francisco afkomstige alt country rockers van White Owl Red op Existential Frontiers nog om wat stekelige uitbarstingen aan toe te voegen, een jaar later komen ze al met een nieuwe plaat aanzetten. Waarschijnlijk net iets te snel op elkaar volgend, waardoor het overkomt als een veilige haastklus. Een tikkeltje te slap en te zoutloos.

Op het debuut Americana Ash waren de zwaarmoedige grunge invloeden nog sterk aanwezig, die prachtige druilerige sound is ondertussen vervaagd tot een gepasseerd verleden. De levendige inbeeldende prairie ervaring van de country moet daarvoor in de plaats komen, en dat blijkt uiteindelijk een behoorlijk lastige opgave.

Het titelstuk Afterglow heeft een swingend retro eighties geluid, en is inderdaad het nagloeien van de ooit aanwezige vurigheid waarmee White Owl Red zich eerder op de kaart zette. Dat het wel degelijk op deze manier kan werken, wordt wel bewezen in het tevens in dit tijdsbeeld te plaatsen Tip Top Bobs. Als Gawain Mathews de nodige vuiligheid uit zijn gitaar tevoorschijn haalt, pakt ook Josef McManus gelijk een stuk smeriger en doorleefder uit.

Dit soort interacties met gespeelde heerlijke felheid zijn er sporadisch aanwezig. Al tegenpruttelend gooit Gawain Mathews er op het einde van Working Class Heroes nog een aangename jankende solo overheen, die feitelijk lijkt te ontsnappen aan zijn ingeboete frustraties.

De rustgevende slidegitaar die als een rond dobberend bootje over de muziekgolven van Hold On heen vaart in kondigt de overheersende stabiele gemoedstoestand aan. Die onderscheidende accenten zijn er absoluut, maar ook het aangename mondharmonica spel van Hell and the Blues staat zo op de achtergrond opgesteld, waardoor je de indruk krijgt dat deze een studioruimte verderop is opgenomen.

Het ligt er net te dik bovenop dat I Walk the Line (For You) een eerbetoon is aan Johnny Cash, maar mist wel degelijk de magie van de altijd in zwart geklede meester. Hier murmelt Josef McManus zich wat ongemakkelijk met een aangeleerd accent door de song heen. Dat is ook de valkuil in Out on the Waters, waar krampachtig gepoogd wordt om een weinig stemvaste met nog minder aanwezig maatgevoel Would Be Bob Dylan te presenteren.

Het verhalende gedeelte wordt boeiend voorgedragen in het vol overtuiging gebrachte Wake Up. Hierbij functioneren de illustrerende instrumenten als vriendschappelijke schaduwen die gebroederlijk de eenzaamheid bestrijden. Het opbrekende gebrek bij Afterglow is dat dit soort prachtige momenten vaak gemist worden.



  1. Afterglow
  2. Hold On
  3. Hell and the Blues
  4. I Walk the Line (For You)
  5. Out on the Waters
  6. Through Is Through
  7. Tip Top Bobs
  8. Wake Up
  9. The Way I Feel Now
  10. Working Class Heroes