Venetian Snares x Daniel Lanois
Venetian Snares x Daniel Lanois
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2018/05/cover-venetian-snares-x-daniel-lanois-venetian-snares-x-daniel-lanois.jpg)
Hoogst bijzondere samenwerking tussen sterproducer Daniel Lanois (de klankarchitect achter grote namen als U2, Bob Dylan en Emmylou Harris) en de veel minder gekende Venetian Snares. Zij brengen nu een schijfje uit waarop enerzijds de ijle klanken van Lanois te horen zijn en anderzijds talloze variaties en manipulaties door Aaron Funk (Venetian Snares).
Op dit acht tracks tellende debuut, goed voor een halfuurtje onbeschrijfbare muziek, horen we beide muzikanten/producers een eigenzinnige artistieke dialoog aangaan. Niet toevallig, want beide heren laten hier het grillige resultaat horen van bij elkaar geïmproviseerde sessies, waarbij Funk aan de slag ging met samples, loops, losse sketches en fragmentarische ideetjes van Lanois, die te horen is op zijn geliefde pedal steel. Initieel lijkt het allemaal chaos, een en al grote warboel. Maar gaandeweg ontwaar je een zekere schoonheid in de manier waarop beide muzikanten elkaar raken en kruisen en zo een eigen werkveld uitbouwen.
Funk is diegene die het werk van Lanois danig manipuleert en bewerkt. Zo krijg je een bevreemdende luistertrip voorgeschoteld die helemaal aansluit bij de ongrijpbaarheid van pakweg het Lynchiaanse universum van Twin Peaks. In de verte ontwaar je ijlere, weidse soundscapes, dichterbij hoor je glitchy elektronics, danig gemanipuleerd klankfetisjisme die een sterk desoriënterende uitwerking heeft. Kortom: zo’n lekker duister en obscuur album dat het best beluisterd wordt tijdens de avondlijke ritjes op de snelweg. Als enkel en alleen de grote lichten op de snelweg je begeleiden. Die nocturnale sfeer kenmerkt het hele album.
Daniel Lanois x Venetian Snares is spannend omdat het allerlei ongekende richtingen uitgaat. Vaak tegelijkertijd, waardoor niet zelden een referentie als Aphex Twin opduikt (wat je ook zou kunnen halen uit die erg aparte songtitels, zoals o.a. United P92, HPSHK5050 P127 of Ophelius 1STP118). Ergens zou je kunnen beargumenteren dat de ruimtelijkheid hier een belangrijke factor is, al is het ook en misschien vooral een grote stap vooruit voor beide partijen. Voor Lanois geldt dat hij steeds verder wegtrekt van de ambachtelijke songschrijverij (zoals Goodbye To Language dat al was) en vaker de experimentelere richting opgaat, voor Venetian Snares is dit een welgekomen uitdaging met een wereldberoemde muzikale partner. Geslaagd huwelijk, maar vooral te smaken door fans die net als Lanois en Funk zelf graag de gekende muurtjes slopen en progressie opzoeken.