UK Decay
New Hope For The Dead
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2013/06/cover-uk-decay-new-hope-for-the-dead.jpg)
UK Decay werd opgericht in Luton aan het begin van 1979 en ontwikkelde zich al snel tot een belangrijke postpunkband. Net als generatiegenoten Killing Joke, Bauhaus en Theatre of Hate liet de groep zijn sporen na in allerlei duistere, opruiende muziek die aan het begin van de jaren tachtig opgeld deed en doorgaans als goth of death rock werd gekenschetst.
De band werd (natuurlijk) opgepikt door de immer alerte John Peel en speelde regelmatig op het vasteland van Europa alsmede in de VS, waar het kwartet op reis ging met de Dead Kennedys en de LA punk scene onveilig maakte. Grote namen als Dave Grohl, Trent Reznor en Tool gaven later aan door de Britten beïnvloed te zijn.
En nu, ruim dertig jaar na de fameuze 12-inch Rising From The Dread, is de band terug aan het release-front. Zonder drummer Steve Harle die in 1995 in India overleed. Het gaat hier volgens gitarist Steven Abbot niet om een nostalgische reünie. Nee, de band had wat op zijn lever en wilde reageren op de huidige maatschappij: “There have been three or four generations of music since we originally split up, but there is a vacuum in music or any comment or action in kicking against a world of apathy, discrimination and totalitarianism.”
Je kunt blijven discussiëren over de invloed van geëngageerde bands op de richting waarin samenlevingen zich bewegen. Het is echter wel algemeen bekend dat veel ‘alternatieve’ bands zich beduidend minder maatschappijkritisch uitlaten dan dertig jaar geleden. Er mag dan wel meer welvaart zijn gekomen, er is natuurlijk nog genoeg om je over op te winden.
Het is dan ook lekker om weer eens een lekkere geagiteerde band te horen, eentje die bovendien meer kan dan alleen raggen. “12 tracks of sonic destruction built on political dissent”, aldus de band. New Hope For The Dead klinkt modern, gevarieerd en ‘geproduceerd’, zonder door dit laatste aan kracht in te boeten. De gerenommeerde producer Chris Tsangarides mag hier zeker de credits voor krijgen. Net als bij het weer opgestane Gang Of Four is de nieuwe sound misschien even wennen maar valt er na een paar draaibeurten eigenlijk weinig op af te dingen. Voor het ruwere, primitievere geluid hebben we de oude platen nog altijd.
Hoogtepunten genoeg op New Hope For The Dead: de betonsurfpunk van Heavy Metal Jews deelt rake klappen uit. De band is van mening dat de huidige Israelische regering de eigen bevolking niet bepaald goede diensten verleent. Killer is lichter en kent een lekker pompende bas op de achtergrond. Hier neemt UK Decay het buitenlandse beleid van de Amerikaanse regering op de korrel. This City Is A Cage is zinderende punkrock die aan NoMeansNo doet denken. De band schroomt niet om schrille strijkers te laten horen. Diezelfde strijkers gaan even later een duel aan met een effectvolle, dikke basgitaar in de alternatieve pop van Woman With The Black Heart.
Revolutionary Love Song dateert uit 2009 en wijst op een groeiend onbehagen in de Engelse binnensteden. UK Decay had de vinger destijds stevig aan de pols. Met een bijna revolutionair elan roept de band hier de eerste jaren van Killing Joke weer in herinnering. Op Shout experimenteert UK Decay met vocalen en gecontroleerde noise. Het resultaat is een verfrissende maar bevreemdende psychedelische trip en een uitstekende aanvulling op de tracklist van dit album. Een album dat bruist en zindert en dat een band en een producer laat horen die duidelijk het beste uit zichzelf gehaald hebben.