Tedeschi Trucks Band
Signs
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2019/02/cover-tedeschi-trucks-band-signs.jpg)
Signs is het vierde studioalbum van echtpaar Susan Tedeschi en Derek Trucks en hun big band want zo mogen we hun twaalfkoppige band toch wel noemen. Het gezelschap maakt melodieuze southern poprock met invloeden uit blues, country, americana, rock n’ roll, soul en zelfs R&B. Het is brave muziek die vooral in Noord-Amerika populair is en in de rest van de wereld vooral het wat oudere publiek kan bekoren. De muzikanten verstaan hun vak en hebben hun sporen verdiend bij talloze andere bands waaronder gerenommeerde artiesten als The Allman Brothers Band. Susan Tedeschi beschikt over een soulvolle stem die goed past bij dit soort muziek.
Op het opgewekte openingsnummer Signs, High Times horen we swingende poprock volgens het recept zoals dat in de jaren zeventig werd gehanteerd door bands als Chicago en Tower of Power. De blazerssectie zorgt voor leuke accenten en een vrolijke sfeer. De typische ingetogen, melancholische sfeer die veel nummers op voorgaande albums kenmerkte keert terug op I’m Gonna Be There. Mede door de zanglijn kruipt de sound dicht naar R&B. In de persoonlijke teksten van When Will I Begin zullen veel mensen zich herkennen al spreken de gospelinvloeden uw recensent wat minder aan. Een stuk beter bevalt Walk Through This Life waarop de blazers en gitarist Derek Trucks een wat meer prominente rol hebben. Het middenstuk lijkt zelfs wel een beetje op een jamsessie. Het navolgende Strengthen What Remains is een kort akoestisch nummertje dat instrumentaal weinig om het lijf heeft en draait op de vocalen van Tedeschi die een lofzang aan het leven brengt. Na twee weinig, opmerkelijke melancholische nummers gaat in Shame eindelijk gaat het tempo weer wat omhoog, wordt het energieniveau opgekrikt en groeit het nummer uit tot het beste dat de plaat te bieden heeft. Er volgt geen climax, maar het tegenovergestelde; met een knap staaltje contra-intuïtiviteit wordt het tempo teruggeschroefd om ingetogen te eindigen. Op They Don’t Shine horen we boogie-woogie en countryinvloeden. Het akoestische, vijf minuten lange The Ending sluit dit album als de spreekwoordelijke nachtkaars af. Susan Tedeschi beschikt zoals al gememoreerd over een goede stem, maar dit nummer boeit werkelijk voor geen meter. Misschien leuk om een keer op het strand te horen als je met een groep rond een kampvuur zit, maar om dit nu op plaat te zetten… Wat dachten ze zelf toen ze dit terugluisterden in de studio?
Signs is een album dat de liefhebbers niet teleur zal stellen, maar tegelijk is het buitengewoon behoudend en braafjes. Met uitzondering van het openingsnummer hoor je nergens dat het om een 12 koppige band gaat. Het is muziek die je ook met de helft van dat aantal muzikanten kunt spelen. In het voordeel spreekt dat het nergens massaal of bombastisch wordt, men altijd de melodie blijft bewaken en niet vervalt in muzikale krachtpatserij. Na het overlijden van Butch Trucks, Greg Allman en Leon Russell verwachtte ik echter een andere sfeer aan te treffen. Dit is geen indrukwekkend eerbetoon aan de gevallen grootheden. Op dit album speelt de band veel te veel op safe en komt met poprock op de proppen die veel te simpel is als je bekijkt welke kwaliteiten de muzikanten in huis hebben.