×

Recensie

Alternative

11 juli 2021

Sophia Kennedy

Monsters

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: City Slang

Monsters Sophia Kennedy Alternative 3.5 Sophia Kennedy – Monsters Written in Music https://writteninmusic.com

Helena Ratka en Sophia Kennedy zijn bekende namen in de cultuurscene van Hamburg die hun krachten bundelen in het donkere dancegezelschap Shari Vari. De inspiratie wordt gezocht in eighties synthpop, ijzige coldwave en bij de retro cyberpunkers van het New Yorkse Suicide. Helena Ratka wordt door het belangrijke in de Krautrock gegronde Bureau B elektrolabel gekaapt en brengt onder haar alter ego Pose Dia het pulserende Front View uit en Sophia Kennedy gaat trouw onder haar eigen naam verder op het onafhankelijke Pampa om vervolgens een doorstart te maken op het aan de indiepop gekoppelde City Slang.

Monsters is de tweede plaat van deze oorspronkelijke uit Baltimore afkomstige Amerikaanse kunstenares, die zich steeds meer aan het danceverleden onttrekt om de verfijning van het heuse popklimaat op te zoeken. Chestnut Avenue (Kastanienallee) en het autobiografische Loop grijpen terug naar het lichtelijke gestoorde kunstenaarswereldje van de Golden Pudel Club in Hamburg waar genialiteit overruled dreigt te worden door materialisme. Het verkoopbare eindproduct is ondertussen belangrijker dan het hele proces daarachter.

Bij elke song opent ze weer een ander deurtje van haar boeiende persoonlijkheid. Je bent uitgenodigd om als bezoeker getuige te zijn van wat er in die aaneengesloten kamertjes gebeurt. De ene keer zalvend, moederlijk en lief, dan weer nerveus, traumatisch en onberekenbaar. Zwevend wegvliegen, op zoek naar verlossing, om vervolgens weer keihard op de bek te gaan. Vallen en opstaan, maar dan dus vooral vallen.

Op Monsters zijn dit dagelijkse nachtmerries welke zich juist in het knipperende avondlicht van de duistere straatjazz van Up openbaren. Animals Will Come heeft een drunken lullaby ondertoon, een beetje cabaret, met hier en daar wat triphop. Tegenstrijdige bliepjes doorkruizen haar overtuigende gruiziger wordende stemgeluid welke steeds meer vraagt om een krakende vinylbehandeling op een dolgedraaide platenspeler.

De plaat is afgerond en Sophia Kennedy verkeert in een hulpeloze positie. Klaar om zich op te offeren aan de allesvernietigende kritische journalistiek die als aasgieren op haar af duikt. Ze kan die onzekerheid gerust opzij zetten, want Monsters overtuigt op alle vlakken. Sophia Kennedy is onvatbaar en heeft schizofrene trekjes in het manische nostalgische Orange Tic Tac. Een eendagsvlieg die in al haar enthousiasme steeds hoger vliegt en net als Icarus de breekbare vleugeltjes opoffert aan de felle zonnestralen. Duistere schaduwtracks die door de energie van zonlicht verbranden en in as-vorm als ware vlammende feniksen herboren worden.

Krachtig euforisch in de vintage aerobicbeats van I Can See You, dan weer zwaar futuristisch in het door heftige apengeluiden verstoorde Francis. Het claustrofobische Dragged Myself Into the Sun is grimmig, de grafstemming van een deprimerende postpunktrack welke gepijnigd wordt door de verharde terreur van de kille beats om uiteindelijk een doekje tegen het bloeden te krijgen van de berustende pianoklanken en het afsluitend gesproken eindoordeel. Gelukkig is er genoeg plek over voor wat gemakkelijk verteerbare postmoderne popstukken. Heerlijk sensueel soulvol in het ritmische Zuid-Amerikaanse Seventeen en brutaal onverschillig in de glitterdisco van Cat on My Tongue. Groter en meeslepender dan het naar zichzelf genoemde eersteling, maar daardoor ook een stuk kwetsbaarder.



  1. Animals Will Come
  2. Orange Tic Tac
  3. I Can See You
  4. Francis
  5. Seventeen
  6. Loop
  7. I'm Looking Up
  8. Chestnut Avenue
  9. Do They Know
  10. Cat on My Tongue
  11. Brunswick
  12. Up
  13. Dragged Myself Into the Sun