Slash
Slash
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2010/04/cover-slash-slash.jpg)
Tijdens zijn Guns N’ Roses dagen ging Slash al vreemd bij Lenny Kravitz en Michael Jackson. Na zijn vertrek bij Axl en co. dook hij veelvuldig op een rits artiesten en bands. Dat promiscue muzikale gedrag leverde hem gekscherend de bijnaam ‘de hoer van de hardrock’ op. De positieve keerzijde is dat Slash een enorm netwerk heeft waarop hij voor zijn eerste soloplaat een beroep deed. Ondanks die volle rolodex koesterde ik eerlijk gezegd geen al te hoge verwachtingen van deze plaat.
De albums van Slash’ Snakepit vielen me allebei tegen en ook Velvet Revolver was geen schim van de band die Guns N’ Roses ooit was. Af en toe toverde Slash nog wel eens een aardige riff of fraaie solo uit zijn hoge hoed, maar een consistent goede plaat afleveren was sinds 1991 niet meer gebeurd. De aankondiging van een nieuw Slash project leek dan ook geen enkele reden om te juichen. Deze soloplaat is echter een verrassing van de bovenste plank! Nadat Carlos Santana zich na een bijzonder slappe periode herstelde met Supernatural, zo rehabiliteert Slash zich met een afwisselende en boeiende rockplaat. De ‘Santana-formule’ betaalt zich dubbel en dwars uit; het gebruik van verschillende zangers biedt volop afwisseling in stijl en sfeer. Gelukkig sluiten de composities ook prima aan bij de stem en stijl van de zangers; met Lemmy van Motörhead nam hij een snel hardrocknummer op, met Andrew Stockdale (Wolfmother) een nummer dat zo op een Led Zeppelin album had kunnen staan, met Myles Kennedy (Alter Bridge) een fraai opgebouwde ballad en met Kid Rock zowaar een levenslied. Grootste verrassing is Beautiful Dangerous, het nummer dat hij opnam met Fergie (Black Eyed Peas). Geen slap hiphop deuntje, maar een stevige rocksong met een vette riff waarop Fergie bewijst dat ze veel meer in haar mars heeft dan bij haar eigen bandje.
Na diverse luisterbeurten verveelt het album geen moment. Integendeel, door het gebruik van bekende zangers als Ozzy, Chris Cornell, Ian Astbury en Iggy Pop is het een feest van herkenning en klink het als een bloemlezing op de hedendaagse rockscene. Geregeld schudt Slash solo’s uit de mouw van zijn leren jas die herinneren aan de gloriedagen met Guns N’ Roses. Luister bijvoorbeeld eens naar ingetogen Gotten en geniet van de mooi opgebouwde solo. Van alle platen die door ex-Gunners als Izzy Stradlin, Duff McKagan, Gilby Clarke en Slash zijn uitgebracht, is dit veruit de beste. Slash wint met dit album veel van de verloren goodwill terug en zal op de podia weer met open armen worden ontvangen. Kortom, Slash is back!
Kijk overigens niet verrast op als er later dit jaar een speciale editie van dit album verschijnt want Slash nam meer nummers op zoals het prachtige Mother Maria met Beth Hart (gedoneerd aan Haïti project), Baby Can’t Drive met Alice Cooper en Nicole Scherzinger (de mooiste Pussycat Doll), Sahara met Koshi Inaba en Paradise City met Fergie en Cyprus Hill.