Recensie

05 augustus 2019

Mega Bog

Dolphine

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Paradise of Bachelors

Dolphine Mega Bog Pop 3.5 Mega Bog – Dolphine Written in Music https://writteninmusic.com

Nadat Meg Duffy net haar persoonlijke shit van zich af gezongen heeft onder haar alter ego Hand Habits op Placeholder, verschijnt ze nu weer in haar begeleidende rol als gitarist op het vijfde Mega Bog album Dolphin. Haar aandeel is ook nu weer zo bepalend. Het lijkt wel dat de in mineur gestemde rol haar goed beviel, getuigende het meer ingetogen spel. Toch is Mega Bog nog steeds voornamelijk de band van de uit Seattle afkomstige singer-songwriter Erin Birgy, al zorgt haar exotische aanpak bijna voor het etiket chansonnière. De band bezit verder met bassist Matt Bachmann,  James Krivchenia voor de sfeer makende percussie en Derek Baron op drums een sterke basis. Bijgestaan door een overschot van verschillende gastmuzikanten zijn ze verantwoordelijk voor het swingende geluid van Dolphin.

Al vanaf For the Old World gaat Erin Birdy er vol in met een opener, zeg maar gerust wereldser geluid. Na het postpunk begin shopt ze met gemak tussen verschillende invloeden en culturen waardoor het net wat lastiger te plaatsen valt. Het komt alles behalve rommelig over, de statische gotische uithalen halverwege laten haar vocale capaciteiten de eerste keer duidelijk gelden. Dit weet ze op Diary Of A Rose op dezelfde prachtige manier op te roepen. Dolphin is bedoeld om in weg te dromen, maar laat ook meer donkere kanten van zich horen. Met een basis van dreampop schakelen ze met gemak om naar funky luisterliedjes en meer steviger rockwerk, en dit allemaal feilloos verwerkt in de songs zoals in het hoogtepunt I Hear You Listening (To the Bug on My Wall). Ook de jazzy Bossanova klanken van Thruth in The Wild zorgen voor een aangenaam klanktapijt. Het beklemmende titelstuk Dolphin heeft zelfs new age als uitgangspunt. Prachtig dat ze juist door het gebruik van veelzijdige sessiemuzikanten het allemaal wat sfeervoller weet uit te drukken.

Met welke gedachtegang in haar achterhoofd lijkt Erin Birdy van start te zijn gegaan? Of zou ze zich volledig hebben weten te leiden door haar gevoel. Op dit soort momenten vraag ik mij af wat er eerder is geweest; de teksten of juist de muziek. Door sfeermakers als Aaron Otheim,  Will Murdoch en Zach Burba krijgen de synthesizers een prominente rol. De tracks die zij mede mogen invullen dragen het eeuwige herfstgevoel van het koude oorlog tijdperk. Wordt de ruimte bewoont door blaasinstrumenten, dan roepen ze juist weer sterk het verfrissende voorjaar op. Dit openbaart zich nog het beste na de kakofonie halverwege Fwee Again, om vervolgens gesteund te worden door een overschot van vocale samplers. Het blijft afwegen of het klaagzang is of vreugde, laat ik het positief bij het laatste houden. Deze weten de plaat ook af te ronden in Waiting In The Story.

Met de dominante zang van Ash Rickli in het schijnbare niemendalletje Spit in the Eye of the Fire King zit ze weer op het terrein van de folky psychedelische protestzangers. Het luchtige lachje op het einde benadrukt nogmaals dat het allemaal niet te serieus opgepakt dient te worden. Hoe wrang is het dat Ash de uiteindelijke opnames nooit zal terug horen. Net de dertig jaar gepasseerd overlijd hij in november 2017 totaal onverwachts aan een hartaanval. Hoe bijzonder is het om hem hier nog met veel plezier te horen zingen. Ik ga er vanuit dat ook zijn nabestaanden hem op deze manier het liefste in memoriam eren. Alleen hierdoor al een indrukwekkende song die Dolphin gelukkig heeft mogen halen.



  1. For The Old World
  2. I Hear You Listening (To The Bug On My Wall)
  3. Diary Of A Rose
  4. Dolphine
  5. Left Door
  6. Spit In The Eye Of The Fire King
  7. Truth In The Wild
  8. Shadows Break
  9. Untitled (With "C")
  10. Fwee Again
  11. Waiting In The Story