×

Recensie

Alternative

21 februari 2020

Lyenn

Adrift

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Waste My Records

Adrift Lyenn Alternative 4 Lyenn – Adrift Written in Music https://writteninmusic.com

Nog steeds heeft men de neiging om te veel in hokjes te denken. Hoe lastig blijft het dan om bands die daar zelfverzekerd van afwijken ergens onder te plaatsen. Juist die eigenzinnigheid welke artiesten onderscheiden van de gezamenlijke vastgestelde normen en waarden wordt terug gedrongen tot gemakkelijk te etiketteren genres en sub genres.

In België leeft dat veel minder. De schijt aan de wereld houding leverde T.C. Matic en dEUS al naamsbekendheid op, waar de daarop aansluitende artiesten van profiteerden. De basis wordt, om het toch maar een naam te geven, gevonden in de free jazz. Niet zozeer muzikaal, maar voornamelijk de denkwijze om juist buiten die hokjes te treden staat op de voorgrond.

Dit wordt zeker begrepen in de scene rondom de Queens Of The Stone Age frontman Josh Homme. De Desert Sessions platen zijn veredelde hobby projecten waarbij geobserveerd wordt hoe muzikanten vervolgens een onderschikte rol in zijn imperium kunnen verrichten.

Veelal wordt er gebruik gemaakt van die unieke onbuigzaamheid van de Antwerpse en Brusselse kunstenaarsbolwerken, waar nog steeds genoeg talent te vinden is. Zo is het niet onlogisch dat Mark Lanegan de van Dans Dans bekende bassist Frederic Lyenn Jacques inlijft voor Gargoyle, en hem goedkeurend met extra bagage terug stuurt om te werken aan zijn derde soloplaat.

Adrift is een logisch vervolg op de ingeslagen weg van Slow Healer. De nadruk ligt nog steeds bij de melancholische folksongs, die omgeven worden door een breed scala aan natuurlijke eenvoud in de sobere sfeervolle begeleiding. Hoe bewust is Lyenn of zoek gegaan naar die innerlijke kwetsbaarheid, om deze te vinden in de aardse sirene schoonheid van het mysterieuze IJsland.

De bassist wil niet de geheimen van dit schitterende land verklaren, maar ze wel deel laten nemen in zijn waarneming, als inspirerende reisgids. Het is een mooi schetsboek geworden, waarbij het niet van belang is of de stukken tot in de puntjes uitgewerkt zijn. Vaak is de voorstudie veel interessanter dan het eindresultaat.

Morning Sun laat je als een toeristische indringer ontwaken in een vreemd land. De klemtoon ligt nadrukkelijk op het pianospel en de herhalende drumslagen die als dreigende ijsschotsen steeds dichterbij komen. Wat voor de inheemse bevolking voelt als herkenbaar ritueel krijgt voor buitenstaander een andere dimensie. Gewapend met alleen zijn vertrouwde basgitaar zoekt Lyenn de confrontatie op.

Hoe verwoord je stilte eigenlijk? De aarzeling die Deliverance uitstraalt is nog het beste te vergelijken met wezens die vervroegd ontwaken uit een winterslaap. De sneeuwwitte omgeving wordt voorzichtig in je opgenomen, door middel van instrumenten wordt er gezocht naar een plek om zich te settelen.

Bij Until We Blend is het vertrouwen gewonnen en volgt een weerkaatsing van een lichte vorm van vreugde. Deze vervroegde single mag beschouwd worden als sleuteltrack van Adrift, waarbij de krachtige zang dominant de ruimte opeist.

De ingetogen kilte smelt beetje bij beetje weg vanaf het rondcirkelende Night, waarbij de jazz achtergrond van Frederic Lyenn Jacques overduidelijk terug te horen zijn. De dreiging neemt het over van de song die zich als wispelturige milieu omstandigheden als een verraderlijk schouwspel ontwikkeld. Onheilspellend samenspel tussen de muzikanten kondigt een ontvlambaar dreampop eindakkoord aan.

Met Give In wordt de trombone van Aaron Roche geïntroduceerd, die er als een gevaarlijke sneeuwschuiver doorheen walst. Staggering Heights zal zeker de goedkeuring verdienen van de prominente autochtone muzikanten die succesvol buiten IJsland naam gemaakt hebben. Op indrukwekkende wijze worden de diepste emoties geraakt en ademen ze de koude sprookjeswereld uit die zo kenmerkend is voor het land.

Een sensitiviteit die zijn vervolg krijgt in het vanuit het oer gevoel opbouwende Pedestal waar Frederic zijn volwassen stemkunsten een passende sensuele dromerige laagte mee geeft, die perfect aansluit bij de ingehouden gepassioneerde geïmproviseerde jazzbegeleiding. Wat moet het heerlijk zijn om voor de afwisseling de basgitaar links te laten liggen om je volledig op de piano te concentreren.

Hissing Fire kondigt de terugreis aan naar het bekende thuisfront. De maniakale gekte in de basakkoorden zijn weer aanwezig. Vluchtig werpen ze een dansbare schaduw over het lugubere orgelspel heen van een ruim acht minuten durende passage die in een laatste ademhaling tot stilstand komt.

Een verplichte vakantie naar een onbekende bestemming zou een goede remedie zijn voor vastgelopen muzikanten. De inspiratie die Lyenn weet om te zetten tot wat uiteindelijk Adrift heeft gevormd is daar een treffend voorbeeld van.



  1. Morning Sun
  2. Deliverance
  3. Until We Blend
  4. Night
  5. Give In
  6. Staggering Heights
  7. Pedestal
  8. Hissing Fire