×

Recensie

Alternative

14 februari 2021

LNZNDRF

II

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: LNZNDRF

II LNZNDRF Alternative 4 LNZNDRF – II Written in Music https://writteninmusic.com

Iedereen verlangt naar het vakantiegevoel. Na een periode van hard werken voelt het als een beloning om je aandacht op iets anders te richten. Natuurlijk geld dit ook voor muzikanten. Het hele gebeuren rondom een nieuwe plaat kan aan de kant geschoven worden. Het opnameproces, de promotieverplichtingen en uiteindelijk de geplande tournee. Maar als je vanwege omstandigheden van dat laatste geen gebruik kan maken, blokkeert het hele systeem.

Matt Berninger van The National duikt met andere muzikanten de studio in en brengt de prachtige herfstplaat Serpentine Prison uit. Zijn collega Bryce Dessner werkt met zijn vrouw Mina Tindle aan Sister en de broertjes Devendorf gaan met Ben Lanz en Aaron Arntz van Beirut aan de slag met het van hun achternamen afgeleide samenwerkingsverdrag LNZNDRF. Vijf jaar geleden werd in 2016 onder deze noemer al een gelijknamige debuutplaat afgeleverd. Vorig jaar verscheen de EP To A Lake, en nu is er dan met II de echte opvolger, die nog sterker in het postpunkgewas geworteld zit.

LNZNDRF ligt niet in het verlengde van de zwartgallige treurwave van The National, en is mijlenver verwijdert van de wereldse folkrock sound van Beirut. Ben Lanz legt op The Xeric Steppe voorzichtig een ijskoude basis aan toetsenwerk neer die beantwoord worden door de voorbij lopende lome bas van Scott Devendorf. Een uitnodigend samenspel van jazz en dromerige pianoklanken neemt je mee in de diepe onvoorspelbare fantasiewereld van dit ervaren gelegenheidscollectief.

Een heerlijke ochtendwandeling die zich voornamelijk richt op de zintuigelijke ervaring en waarbij het landschap bewoont wordt door seventies Krautrock, die als hoge bergtoppen aan de horizon verschijnen. Drummer Bryan Devendorf neemt de rol van treinmachinist op zich en davert met hoge snelheden stuurloos en bezeten door de verstilde omgeving heen. Welkom passagiers in de bijzondere reiservaring van LNZNDRF. De eerste tussenstop is bij het nostalgische postpunk station waar door de luidsprekers de The Doors klassieker LA Woman weerklinkt.

De afstompende death disco van Brace Yourself laat sensuele zangpartijen toe die heel sterk het retro new wave gevoel uitdragen. Als een menselijke drummachine zweept Bryan Devendorf systematisch organisch het geheel op. De Mexicaanse roots van Ben Lanz zorgen voor prachtige spanningsbogen bij het aarde duistere You Still Rip. De vele opeenstapelende lagen komen het best tot ontplooiing als deze op een koptelefoon beluisterd worden.

De zwevende instrumentatie voldoet geheel aan het onzekere toekomstbeeld, en ademt is alles de koude mistwolkjes uit (zelfs in de droevige trompet op het einde) die we in de identieke situatie van de jaren tachtig voorgeschoteld krijgen. De leegte, de afstomping en de isolatie. Natuurlijk probeer je er in het COVID-19 tijdperk het hoogst haalbare uit te halen, maar de beperkte studiomogelijkheden drukken hier keihard hun stempel op. Dat dit wel tot prachtige resultaten kan leiden wordt hier nogmaals bewezen.

de techno bubbels onder de bevroren onderlaag van Cascade worden hardhandig verstoord door haakse tempowisselingen en overstuurde gitaaruithalen die nog het sterkste het The National gevoel oproepen. Zelfs in de zangpartijen lijkt het net alsof Matt Berninger als dirigent op gepaste afstand de touwtjes in handen heeft.

En dan kom je bij Chicxulub tot de ontdekking dat je Scott Devendorf nog te weinig gehoord hebt. Ondanks dat dit gemis nog niet echt opviel is het wel waanzinnig gaaf hoe hij met de opgefokte baspartijen de track geheel naar zich toe weet te trekken. Zo hoor je hem eigenlijk het liefste, dominant frontaal op de voorgrond opgesteld, ondersteund door zijn broer Bryan welke het tempo eenvoudig met zijn snelle stokslagen opvolgt.

Ringwoodite heeft ook die herkenbare The National wendingen, maar hiermee stappen ze wel langzaamaan uit het postpunk gebeuren. Alleen de militante drums verwijzen daar nog naar, maar de hypnotiserende psychedelica heeft veel meer raakvlakken met het dromerige Manchester geluid van begin jaren negentig. Dit alles bedekt onder een verstikkend warm wollen shoegazer dekentje.

De hemelse gospelkoren in Glaskiers duiden een andere fase in, waarbij er net teveel gerommeld wordt met de jankende valse elektronica en Krautrock robotzang. Een klein smetje op de plaat welke vervolgens gelukkig rechtgetrokken wordt door het rond spacende Stowayay, waarbij je je gewichtsloos laat meedragen door een breed scala aan de flikkerende paarsblauwe geluidsgolven welke ook symboliserend terugkomen op de albumhoes en die uiteindelijk een woeste bewegende zee aan ruwe botsende sound escalaties veroorzaken.



  1. The Xeric Steppe
  2. Brace Yourself
  3. You Still Rip
  4. Cascade
  5. Chicxulub
  6. Ringwoodite
  7. Glaskiers
  8. Stowaway