Recensie

05 november 2019

Lankum

The Livelong Day

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Rough Trade

The Livelong Day Lankum Roots 4.5 Lankum – The Livelong Day Written in Music https://writteninmusic.com

Doordat artiesten als The Dubliners en The Pogues traditionele Ierse folkmuziek aan de man brengen met als doelgroep de hossende whiskey drinkende feestvierders, bestaat al snel het idee dat het leven zich in Dublin voornamelijk in de kroeg afspeelt. De gebroeders Ian en Daragh Lynch bewijzen het tegendeel. Ze waren al eerder actief onder de naam Lynched, maar besloten deze te veranderen in Lankum, een wat vriendelijkere en niet luguber klinkende bandsnaam. Met Between The Earth And The Sky wisten ze al de nodige indruk te maken, maar de nieuwe plaat The Livelong Day overstijgt alle verwachtingen.

Hoe passend is het om de eeuwenoude instrumenten als de fluit, Ierse doedelzak en viool weer op te poetsen. Voor menigeen beginnen de eerste muzieklessen met het bespelen van de blokfluit. Na het beheersen van de beginselen verdwijnt deze al snel ergens achter in de kast. Natuurlijk zijn de basissongs gigantisch saai en vervelend, en maak je weinig sier met zo’n eenvoudig inspiratieloos stukje hout. Alleen met familiegelegenheden waarbij de gordijnen wijselijk gesloten zijn, wil het aanwezige publiek luidkeels meelallen. Het goed bespelen van een viool vergt zoveel tijd, dat het merendeel zich hier al helemaal niet aan waagt, ondanks de hoge algemene waardering van het instrument. Ook het kostenplaatje van de aanschaf werkt niet in het voordeel.

Deze twee Ieren weten aangevuld met Cormac MacDiarmada en Radie Peat wel de nodige passie op te wekken. In deze samenstelling klinken de nummers een stuk duisterder en onheilspellender. In de sfeer van een heuse Murder Ballad wordt er verbazend sterk afgetrapt met een lange uitgewerkte sensationele versie van het eeuwenoude The Wild Rover. Hierbij vervagen alle eerdere uitvoeringen, en voegen ze een nieuwe dimensie toe aan deze klassieker.

Het decadente verloop en levensgeschiedenis van deze eenzame zwerver wordt vanuit de zelfkant verhaalt. Een triest figuur die ten onder gaat aan de verlokkingen van alcohol, en tegen wil en dank als cultfiguur wordt neer gezet. Hoe treffend is het dat deze wanhoop bezongen wordt door Radie Peat, die hiermee onbewust in de positie van verdrietig vrouwelijke metgezel lijkt te kruipen. Vanuit de zijlijn doet ze verslag van deze hulpeloze persoon, die niet meer te redden is.

De prachtige klaagzang wordt ondersteund door rustig opbouwende Ierse instrumentatie. Het roept een eerlijk chauvinistische ontroering op, doordringt van gemeende trots op het vaderland. Vaak wordt dit in een negatief daglicht gezet, maar hierbij overheerst juist het thuiskomen en de sterke familiebanden. Het is allemaal grootser van opzet, met een denkbeeldige blik over het uitstrekkende landschap.

De wending komt als de hardheid van het stugge ruwe volk met de heftige geschiedenisachtergronden de blijvende littekens openbaart in het stevige eindstuk. Met deze filmische sfeer wordt het einde ingeluid van dit onovertrefbare hoogtepunt. Sterker nog, vanaf nu zijn alle andere uitvoeringen verbleekt tot kneuterig kinderspel.

Dan is de rust van The Young People een mooi eerbetoon aan de jeugd en kindertijd. Gepassioneerd wil de Ierse doedelzak alle generaties aan elkander verbinden. Dit is emotie welke jong en oud weet te raken. Zelfs al heb je niks met het Ierse land, dan nog komen vanzelf de tranen in de ogen. Zo mooi allemaal, en eigenlijk niet te verwoorden, dit moet je ondergaan.

Het beangstigende Ode To Lullaby is weggestopte bedroefdheid. Het slaapliedje voor de jonge onschuldige nazaat, die nog kennis moet maken met de ellende om zich heen. Zonder woorden maar met onrustige overdracht vecht de warmte een weg terug om te verzanden in starheid.

Moeiteloos gaat dit over in de kalmte van Bear Creek, waarbij het verlangen naar het Beloofde Land Amerika terug te horen is. Dansende arbeiders die onder het dek van het schip zichzelf vermaken, en alle ellende van zich afdrinken. Het is stoer en lomp, maar oh zo eigen.

Het benevelde mistige Katie Cruel is het derde hoogtepunt op The Livelong Day. Weer is daar de weemoedige zangeres die het moedergevoel weet op te roepen. De twijfel in haar vocalen krijgt verzachtende tegenspraak van de mannelijke tweede stem. De dieptes krijgen nog meer vorm door de treurnis welke zich verschuild het rijkelijk gevulde arsenaal aan instrumenten.

Ook bij The Dark Eyed Gypsy wordt er stil gestaan bij de Ierse collega’s. En ook hier is vrijwel niet het ontstaan van de song te achterhalen. Zoals veel muziek is het onbewust in de aderen gekropen om zich standvastig te nestelen in het bloed, om daar het nooit meer te verlaten. Voor eeuwig zullen de melodieën en lyrics een weg bewandelen, met steeds nieuwe volgelingen.

The Pride of Petravore wijkt sterk af van de ingezette formule. Met een duistere sound lijken we de wereld van sages en legendes binnen te stappen. Met donkere zagende strijkers stappen we de sprookjeswereld van Midden Aarde binnen. Deze tegen de rock aanleunende track vormt het lelijke eendje binnen het geheel, waardoor de plaat het net een stukje ontneemt van de totale perfectie. Het is donkere folklore die je eerder bij Scandinavische Metal freaks zou verwachten. Al laat de afwisseling wel een aanstekelijke drang tot vernieuwing horen.

Ook het open haard lied Hunting The Wren heeft met zijn droge percussie iets verrassends, al past de rest wel geheel in het totaalplaatje. Het einde is zo op en top Iers met het magnifieke kerstavond oproepende slotakkoord. De grote doorleefde oude eiken staan in statische buiging voor de winterse sneeuwval die de afronding verzorgen.

Lankum maakt een van de mooiste platen van het jaar. Eentje die de verbondenheid van het broederschap en de liefde voor het oude Ierland zo treffend weet te verwoorden. Een geschiedenisles met al zijn facetten. Laat al die hippe folky singer-songwriters maar lekker neuzelen achter hun gitaar, dit is het echte machtige werk.



  1. The Wild Rover
  2. The Young People
  3. Ode to Lullaby
  4. Bear Creek
  5. Katie Cruel
  6. The Dark Eyed Gypsy
  7. The Pride of Petravore
  8. Hunting the Wren