Immersion
Analogue Creatures Living On An Island
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2017/01/cover-immersion-analogue-creatures-living-on-an-island.jpg)
Met Analogue Creatures Living On An Island maakt het wellicht niet zo bekende Immersion, waarachter het duo Colin Newman (Wire, Githead) en Malka Spigel (de Israeli rockband Minimal Compact, Githead) schuilt, een album vol instrumentale gemoedsmuziek die verleidelijk en energiek klinkt. Immersion is de unieke versmelting van beide partners in dit project, hun eerste nieuwe album overigens in meer dan 15 jaar. Hun nieuwste brengt instrumentale postrockers als Mogwai en Explosions In The Sky in herinnering, maar zit vooral met de handicap dat de band helaas niet zo bekend is.
Al van bij de best aardige opener Always The Sea voel je aan dat er een band aan het werk is die zijn weg weet met gitaarwerk dat onder je huid kruipt en ook de eraan toegevoegde sfeervolle synths geven kleur en warmte. Elders lijkt het erop dat Newman en Spigel erg knappe soundscapes maken die voorzien zijn van weerhaakjes. Zo is er een donker, uiterst stemmig en griezelig, dan wel claustrofobisch aandoend Nanocluster. Beide songs zijn leuke binnenkomers in de intrigerende wereld van het duo.
Een van de hoogtepunten op het album heet FireFlys, een song die tegelijkertijd filmisch is, maar evengoed ook kleine micromelodietjes laat horen, waarbij we al eens aan pakweg The Notwist denken. Niet toevallig is die track ook een van de meest uitgewerkte. Van dan af aan ontbolstert het duo zich met een heerlijke track als Shapeshifters, waarin futuristische echo’s van Daft Punk en Jean Michel Jarre opduiken.
Halfweg krijgen we het wat dromerige, fantasierijke Living On An Island, waarin het duo aan de slag gaat met een reeks vervormde samples. Die zijn prikkelend genoeg om de aandacht van de luisteraar te blijven grijpen. Het best is het duo echter als het zijn tijd neemt, zoals tijdens het langgerekte Mechanical Creatures of het angstaanjagende Organic Cities (denk: Mogwai meets Underworld), dat in de juiste omstandigheden u probleemloos de stuipen op het lijf jaagt. Van daar af wint het album aan lichtheid, zoals onder meer met de feelgood tune Spinner. En als bonusje krijgen we nog iets als het wel erg traag openbloeiende Slow Light dat wat fuzzy dronkenheid in zich draagt.
In zijn geheel is Analogue Creatures Living On An Island een ruwe parel. Klinkt best goed, zeker op een zondagse wintermiddag. Bij meerdere luisterbeurten groeit het album en wint het aan onder de huid kruipende diepte. Dat is een best goede zaak. Al is er ook het besef dat er nog meer in zit, want dit materiaal komt ongetwijfeld het best tot zijn recht op een podium. Als het duo daarbij ook oog heeft voor de visuele kant, dan zou dit best wel eens een ontdekking zou kunnen zijn.. .