Hans van Lier & The Sidekicks
Blues And More Than Blues
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2012/11/cover-hans-van-lier-the-sidekicks-blues-and-more-than-blues.jpg)
Laat je niet in de luren leggen door de hoes van deze cd: vijf middelbare mannen in het zwart, een albumtitel waarin het woord ‘blues’ twee keer voorkomt en een bandnaam waar weinig glitter en glamour uit spreekt.
Dit derde album van het Groningse vijftal Hans van Lier & The Sidekicks maakt de titel, blues en meer dan blues, volledig waar. In de veertien door de band zelf geschreven nummers komt de blues meer dan eens te voorschijn. Dat begint al bij opener One More Drink. Maar in track 2, het door zanger en benjamin Teo de Haan (1973) geschreven Looking For Love, komt ineens de jazzrock om de hoek piepen. En in Happy Song klinkt De Haan als een rasechte crooner.
Deze vijf muzikanten hebben stuk voor stuk hun kilometers gemaakt in de (roots-) muziek, waarbij zeker het cv van bandleider Van Lier opvalt. Hij maakte al een plaat met Double Trouble, de voormalige begeleidingsband van wijlen Stevie Ray Vaughan en met voormalig Rolling Stone Mick Taylor. Als het om ‘namedropping’ gaat, kan drummer Wim Entzinger ook zijn partijtje meeslaan: Harry Muskee, Erwin Java en Magic Frankie zijn maar een paar van de namen waarmee hij samenwerkte.
I’m Sorry is een bluesballad van het soort waar Harry ‘Cuby’ Muskee het patent op leek te hebben, net als slotstuk It’s Over, waarin ruim zeven minuten lang alle bluesregisters worden opengetrokken. Over Cuby gesproken: pianist Helmig van der Vegt, die ruim veertig jaar geleden al meespeelde op Appleknocker’s Flophouse, doet op dit album ook mee. Maar Hans van Lier & The Sidekicks is er niet de band naar om op zo’n naam te ‘leunen’. Daarvoor hebben de bandleden, samen en afzonderlijk, teveel een eigen gezicht.
Onder de gezamenlijke noemer The Sidekicks laten gitaristen Van Lier en Bennie Timmer hun gitaren scheuren, bewijst zanger Teo de Haan dat hij zijn invloeden (van Nick Cave tot Walter Trout) allang tot een eigen geluid heeft weten te smeden en kiest de ritmetandem Fenno de Boer-Wim Entzinger afwisselend voor een stuwend boogiewoogieritme, een jazzy shuffle of een slepende soulbegeleiding.
Het avontuur van Hans van Lier in de VS eind jaren negentig leverde een plaat op waar Van Lier trots op is, maar die niet tot de verwachte, en misschien ook wel verdiende doorbraak leidde. Zodoende bleef de gitarist ‘een van de best bewaarde bluesgeheimen van Nederland’. Dat is misschien even leuk, maar niet meer als je 51 bent. Hans van Lier hoopt dan ook dat Blues And More Than Blues hem erkenning buiten het blueswereldje gaat opleveren.
Of dat lukt, is in de overvolle, vaak op uiterlijkheden gefixeerde muziekwereld nog maar de vraag, aan het uiterst gevarieerde songmateriaal, van pure blues via jazz en soul tot pop van Hans en z’n maten en aan de toegankelijke productie van Michiel Hoogenboezem zal het niet liggen.