Glass Animals
Zaba
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2014/07/cover-glass-animals-zaba.jpg)
‘Ik hoor een cavia in dit nummer! Moet je eens goed opletten’, roept mijn vriendin vanuit de keuken, terwijl ze luistert naar Zaba van Glass Animals. Het gaat om track vier, Gooey, waarin ze het aaibare huisdiertje meent waar te nemen. De tekst van Gooey (plakkerig), dat ook als single is verschenen, gaat niet echt over cavia’s. Toevalligerwijs komt er wel een dier in voor: Winnie the pooh.
Right my little pooh bear, wanna take a chance?
Wanna sip this smooth air, kick it in the sand.
I’d say I told you so, but you just gonna cry.
You just wanna know those peanut butter vibes’,
zijn teksten die uit de mond van Glass Animals’ singer-songwriter Dave Bayley komen. Hij is het brein achter de viermansformatie uit Oxford, die debuteert met Zaba. Het geluid van de band vertoont bijzonder veel raakvlakken met dat van Massive Attack en borduurt sowieso sterk voort op de triphop die halverwege de jaren 80 sterk in opmars was vanuit Engeland. Een stroming waartoe ook Portishead behoort en ook zij zijn een duidelijke referentie. Het atmosferische, dromerige geluid van Glass Animals is een wapen van de band, dat tegelijkertijd de grootste valkuil is. Het is lastig, ook na meerdere draaibeurten, grote nuanceverschillen te noteren tussen de songs. De tribale drums, zweverige synthpartijen, met daarbovenop het wat hese, fluisterende stemgeluid van Bayley, wiegen je geregeld langzaam in slaap. Dat zal niet de bedoeling zijn geweest toen Bayley dacht: we duiken de studio in, zo gaan we het doen.
Zaba is een album dat uitpuilt van de mysterieuze songs, die het stuk voor stuk goed zullen doen in een loungebar (bestaan die nog?) en in elk decent restaurant zonder probleem uit de luidsprekers kunnen komen, zonder dat het afleidt van je ravissante hors d’oeuvre of smakelijk bereide lamskoteletjes. En dan die teksten: veel zweveriger krijg je het niet vaak voorgeschoteld. Zo heeft Bayley het dan ook bedoeld, gelukkig. Ze hebben stuk voor stuk een diepere betekenis, zegt hij, maar de schrijver houdt die graag voor zichzelf en laat de luisteraar er lekker mee stoeien, zodat deze er zijn eigen interpretatie aan kan geven. Resumé: Zaba is een album waarop in muzikale zin weinig tot niets is aan te merken. Het grootste probleem is het feit dat er domweg geen lekkere, beklijvende liedjes op zijn te vinden. Misschien moet Bayley zijn drie vrienden – want dat zijn de vier al van jongs af aan – meer betrekken in zijn songschrijverij. Dan komt het op het tweede album vast helemaal goed.