×

Recensie

09 maart 2020

Driftwood

Only Fighters Left Behind

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Q32

Only Fighters Left Behind Driftwood Alternative 4.5 Driftwood – Only Fighters Left Behind Written in Music https://writteninmusic.com

Stel je eens voor dat je een architect de mogelijkheid biedt om de songstructuur opnieuw te arrangeren volgens zijn eigen inzicht. Dat zijn bouwkundige denkwijze los gelaten wordt op een brokstuk muziek, welke gekneed wordt tot een eigen hoekige compositie. Hoe zou dat proces in zijn werk gaan, en wat zou het resultaat hiervan zijn?

Sam De Bock volgde zijn architectuurstudie in de Sint Lucas Hogeschool te Gent, waarbij de nadruk ligt op het kunstzinnige karakter. Midden in de nacht ervoer hij dat zijn ruimtelijke inzicht zich niet laat intomen tot het enkel gebruik maken van vaste materialen. Sfeer wordt tevens gecreëerd door de invulling van ruimtes, waarbij het muzikale klankenspel ook een overheersende rol kan spelen. Voorzichtig gaat hij met dit gegeven ergens in 2016 aan het werk, wat uiteindelijk resulteert in Driftwood.

Driftwood is ondertussen uitgegroeid tot een driemansproject, een visualisatie waarbij de ideeën van De Bock met hulp van Patricia Vanneste en Sam Pieter Janssens tot uitvoering worden gebracht. Patricia Vanneste heeft als violiste aan de basis gestaan van Balthazar, en mede door haar toedracht de band groot zien worden. Sam Pieter Janssens ontdekte zijn multitalent tijdens zijn klassieke gitaar en drum scholing en vulde deze door middel van zelfstudie aan met basgitaar en toetsen. Via het veelzijdige And Then Came Fall laat hij in de nawinter van 2018 van zich horen.

Only Fighters Left Behind is een spannend hoorspel welke zich laat ontkiemen vanuit de triphop. De eigenzinnige typerende Belgische aanpak voegt er tevens genoeg elementen van de vanuit daar altijd in ontwikkeling zijnde jazz gemeenschap doorheen. Dit resulteert in nachtelijke clubduisternis, gemarkeerd met tegendraadse zwaar pulserende ritmesectie in het gitzwarte Red Line Love. De neurotische bas ergert zich lichtelijk aan de schelle blikken percussie, en gooit er nukkig zijn lage noten doorheen. De zang van Sam De Bock zit op het randje ochtendhumeur, en heeft behoefte aan een flinke kop zwarte koffie, met heel veel suiker.

De ingehuurde strijkers van het Cordette Quartet mogen zich uitleven op het instrumentale Prologue. Met het opeisen van de lazy vocalen door Patricia Vanneste in The Raven, werpt ze er direct een diepe laag sensualiteit overheen. Voor de instrumentatie voelt dit aan als een ontspannen voortgang. De benauwende verstikkende deklaag wordt opgeschud tot een warme luchtige deken. Geschoolde klassieke achtergrond van Sam Pieter Janssens komt sterk tot ontwikkeling in het door hitsige percussie aangestuurde No Shadowplay. De coldwave die De Bock al fluisterend in zijn lyrics en voordracht stopt, worden wijselijk ondersteund door de moederlijke backings van Patricia Vanneste.

Bij het krachtige ingetogen Avalon beperkt De Bock zich tot het pianospel en mag Vanneste het verbaal alleen oplossen. Iets wat ze trouwens met gemak aankan. De triphop wordt eventjes verlaten om een kijkje te nemen bij de ambient structuur van het prachtige Lavaland, al loert ze goedkeurend toe als De Bock weer emotioneel geladen toeslaat. Framework laat verdwaalde klanken horen die Vanneste niet tot woorden weet om te buigen, maar waarmee de treurnis van het Cordette Quartet wel raad mee weet.

Ridge Fight gaat helemaal terug naar de opkomst van de Belgische scene van rond het begin van de jaren tachtig. Catchy gitaarrock met funky begeleiding. Driftwood weet dit gehaaid samen te laten smelten met de nog succesvollere tweede lichting die vanaf halverwege de jaren negentig tot bloei komt. Toch is het voornamelijk de souplesse in de herhalende zang van De Bock en Vanneste die het tot een song maakt. Tegendraadse roffels vormen de onregelmatige hartslag van het positief stemmige Lovers of a Different Kind, waarbij de zang overgaat in een meer commercieel geluid.

De jazzy trompetspeler wordt ontkooid in Whiplash, wat ontaard in een zwaar georkestreerde passage welke met de nodige middelen terug gedrongen wordt tot een overzichtelijk geheel. Sweet Messiah zoekt haar oorsprong in de psychedelische elektronische dreampop. Vervolgens wandelt deze verder in een speelveld vol met rustgevende soundscapes. Na een korte stilte word je verrast door het instrumentale slotakkoord. In perfectie sluit Only Fighters Left Behind het ademloos af. Beter kan je jezelf niet introduceren; prachtplaat!



  1. Red Line Love
  2. Prologue
  3. The Raven
  4. No Shadowplay
  5. Avalon
  6. Lavaland
  7. Framework
  8. Ridge Fight
  9. Lovers of a Different Kind
  10. Whiplash
  11. Sweet Messiah