×

Recensie

17 december 2019

Devendra Banhart

Ma

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Nonesuch

Ma Devendra Banhart Alternative 3 Devendra Banhart – Ma Written in Music https://writteninmusic.com

Het is alweer een lange tijd geleden dat de toen nog jongeling Devendra Banhart de Young God studio van Michael Gira binnen stapte. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk wat deze hippie met een Jezus uitstraling in het aardedonkere netwerk van deze Swans frontman te zoeken heeft. Nu Swans zijn zoveelste reïncarnatie beleeft, vergeet men dat hij zelfstandig deze in zwart druipend pek verhulde feniks in 1997 als een ontembaar monster tot as heeft laten afbranden. Vervolgens heeft zij zichzelf hervonden in de meer toegankelijke folk van Angels of Light, waar ook ruimte is voor artiesten als Devendra Banhart.

Ondertussen heeft Devendra Banhart alweer een tijdje onderdak gevonden in de dochtermaatschappij Nonesuch Records van moederschip Warner Bros, en brengt hij met Ma zijn tiende plaat uit. De vocalist trekt zich niks aan van de nieuwe lichting singer-songwriters en zoekt zijn inspiratie in de puurheid van oude muzikale helden. Door de gedempte drums van Greg Rogove en het fluitspel van Jeremy Harris in Is This Nice? is het zo terug te plaatsen in de jaren zeventig. Voeg daar nog wat sfeervolle strijkers aan toe, en je beland direct in de vintage sprookjeswereld van de zanger.

Die retro swing zit ook verborgen in Kantori Ongaku, al is het de pompende bas die er wel gelijk een andere wending aangeeft. Dat hierbij ook andere instrumentatie toehoort hoor je terug in het naar adem happende saxofoongeluid van David Ralicke. Toch is de hoofdrol weg gelegd voor het eigenzinnige huilende pielwerk wat Banhart op zijn gitaar verricht. Wel loopt de zanger het risico om te verzanden in zijn breekbare mierzoetigheid. In een zucht lijkt hij zich door de composities heen te werken.

Hij mist net dat stukje zeggingskracht om voor de volle 45 minuten indruk te maken. Na jaren ervaring in het livecircuit weet de beste man overduidelijk wat het publiek van hem verlangt. Ma is een risicoloze mooie sfeervolle plaat bestemd voor de lente. Een Moederdagscadeautje voor iemand die je normaal zou verblijden met een prachtige bos bloemen. Veel meer dan een kamer opvullend stilleven is het eigenlijk niet. De songs voeden zich veelal met spanningsloze diepgang, waar vooral de eentonige stem van Banhart de grote oorzaak van is.

Muzikaal zit het dus prima in elkaar, sporadisch laat hij het vuurtje nogmaals opbranden zoals in het Spaans gezongen exotische Abre las Manos en het jazzy October 12. Misschien moet hij er in het vervolg zijn uitdaging vinden. Daar zitten de gepeperde elementen in verwerkt die verder lastig te vinden zijn. Maar zelfs nu zoekt hij de veiligheid van het voorspelbare op. Taking A Page wijkt enigszins af van de formule. Het heeft een stevige beat en eighties synths als basis. De drang om te vernieuwen is er ergens dus wel.

Na het wegdromende The Lost Coast schuift Vashti Bunyan aan. Deze folky zangeres wist in 1970 veel indruk te maken met Just Another Diamond Day. Haar stem is in de loop der jaren niet onderworpen aan slijtage en op Will I See You Tonight? straalt ze nog dezelfde jeugdigheid uit als vijftig jaar geleden. Knap voor een artiest die volgend jaar de gezegende leeftijd van 75 jaar aantikt. Helaas is haar beperkte rol terug gebracht tot de zelfverzekerde tweede stem. Hier had zoveel meer winst in gezeten. Ma is totaal onder controle, het gebrek aan avontuur is echter wel de gemene deler.



  1. Is This Nice?
  2. Kantori Ongaku
  3. Ami
  4. Memorial
  5. Carolina
  6. Now All Gone
  7. Love Song
  8. Abre las Manos
  9. Taking a Page
  10. October 12
  11. My Boyfriend's in the Band
  12. The Lost Coast
  13. Will I See You Tonight?