×

Recensie

19 januari 2020

Deleyaman

Sentinel

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: TTO

Sentinel Deleyaman Pop 4.5 Deleyaman – Sentinel Written in Music https://writteninmusic.com

Wat is Deleyaman toch een heerlijke compromisloze band. Met Sentinel plaatsen ze je frontaal weer terug in de kleurrijke jaren tachtig op een kleurloos zolderkamertje. Terwijl de zonnestralen de kou bestrijden krijg je dat weemoedige zwartgallige gevoel welke in die tijd domineerde. En wees eens eerlijk, wie verlangt er niet af en toe terug naar die openlijke kwetsbaarheid, waarbij de enige vertrouwde vriend de pen is, klaar om voor jouw je gevoelens op papier te zetten.

De van oorsprong Griekse Aret Madilian mag er als multi instrumentalist de gefilterde warmte aan toevoegen. Dat zijn roots in dit muzikale tijdperk liggen is overduidelijk hoorbaar. Niet vreemd als je nagaat dat hij in 1981 al debuteerde in de synthpopband Vogue om vervolgens in 1983 een doorstart te maken in het veredelde postpunk solo project Wog.

Bij het Franstalige Exil introduceert Aret al direct zijn medecompagnon en tevens broer Gerard Madilian, die de adembenemende rouwende klanken uit de duduk tevoorschijn tovert. Met dit Armeens blaasinstrument komt een soortgelijke triestheid voort die ook uit de hobo opgeroepen kan worden. De mooie zachte stem van de Franse Beatrice Valantin vormt een ander belangrijk element van Deleyaman. Voor de overige subtiele invulling is Guillaume Leprevost met zijn fraaie dwalend sferisch gitaarwerk verantwoordelijk. Het is een avontuurlijke multiculturele ervaring, die je in alle rust moet ondergaan en ervaren.

De gitaar mag lekker glijden in het berustende Become, waarbij Aret met donkere vaderlijke vocalen zich voegt bij Beatrice. Alsof ze in duo zang voorzichtig de wereld toespreken in een berustend slaapliedje. Met het vioolspel van Mădălina Drouvin Obreja in Keep The Light wordt er een folk intro neergezet, waar al snel de ritmesectie in de vorm van drum en bas overheen walst. Dit vraagt veel van de zangeres, die er een donker evenwicht aan toe weet te voegen. Veel dieper zoekt ze naar haar sprookjesachtige vocale mogelijkheden. Is het zichzelf open stellen? Of is het simpelweg de aanpak die de song smid van haar vraagt? En neig naar dat laatste, op deze achtste plaat zullen de muzikanten elkaar ondertussen als trouwe vrienden aanvoelen.

De combinatie van afwisselende zangpartijen tussen man en vrouw in combinatie met wereldse instrumenten doet sterk aan Dead Can Dance denken. Zeker als daar nog een duister gothic sfeertje aan gekoppeld wordt. Niet vreemd dat beide bands met elkaar bevriend zijn, en behalve de toetsenist Jules Maxwell ook frontman Brendan Perry hier een bijdrage vervult, al is het nu als veelzijdige instrumentist. Ondanks de kwetsbaarheid van Beatrice Valantin in het breekbare De Roses Vermeilles staat ze nog mijlenver verwijderd van de onaardse zangkunsten van Lisa Gerrard. De dromerige engelenstem van Beatrice wordt in alles overschaduwt door die goddelijke ervaring, welke met magie de denkbeeldige hemelpoort weet open te breken.

Het is mooi om te ervaren hoe beschavingsbelevingen zich weten te vinden in The Valley. Op treffende wijze stoppen Aret en Beatrice genoeg vaderlandse roots in hun voordracht. Juist deze diverse accent verschillen geven er een brede natuurlijke kijk op. De voertaal is dan wel Engels, je hoort overduidelijk dat er een andere tongval aan ten grondslag ligt. Het is een sensueel liefdesspel waarbij de passie nog extra opgezweept wordt door de exotische instrumentenkeuze van Perry die er als een opgewonden hartslag doorheen wandelt.

Met de nodige psychedelica laat Still Waters een ander retro geluid horen, al is de weg naar een mysterieuze woestijnsound niet eens zo heel ver weg. Deer on the Run doet vreemd genoeg muzikaal wat Frans aan, terwijl het hier vooral Arat is die die openbare chansonachtige triestheid weet te verpakken in een door treurnis omgeven poëtisch prachtspel.

Dan is de slide gitaar in Slaves zo vertrouwd als een moeder die voorzichtig haar kind ontwaakt voor een ontbijt. In alle andere gevallen zou je juist hierdoor verrast worden, hier is het zelfs wat gewoontjes. Sentinel wordt verder namelijk als een bloeddorstige vampier gevoed door een zorgvuldig gepland overschot aan verrassende wendingen, waardoor deze ultieme sfeerverandering niet eens meer opvalt. Ongelofelijk hoe dit album al zo snel zo’n vertrouwd gevoel weet op te roepen. Prachtplaat!



  1. Exil
  2. Become
  3. Keep the Light
  4. Electric Sky
  5. De Roses Vermeilles
  6. The Valley
  7. Still Waters
  8. 1973
  9. Deer on the Run
  10. Slaves