×

Recensie

Alternative

10 mei 2021

Current Joys

Voyager

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Secretly Canadian

Voyager Nick Rattigan Current Joys Alternative 4 Current Joys – Voyager Written in Music https://writteninmusic.com

Ze zijn er gelukkig nog steeds, de dwalende romantici van de popmuziek. Beeldende poëten die als dolende zielen zich staande houden in de schemerwereld tussen de verharde realiteit en het escapisme van de fantasiebeleving. De uit Nevada afkomstige Nick Rattigan is zo’n bijzondere singer-songwriter, waarbij de nodige gecreëerde geestelijke littekens zijn zwaarmoedige kijk op het gevoelsleven zodanig negatief beïnvloeden. Fysiek vlucht Nick Rattigan weg in de krachtige surfrock van Surf Curse die hij als drummer samen met zijn schoolmaatje Jacob Rubeck maakt. Een dekmantel om zijn innerlijke onrust letterlijk en figuurlijk van zich af te slaan, en welke ervoor zorgt dat hij niet helemaal wegzakt in de duistere deprimerende sound van Current Joys.

De mentale zwaarmoedige kijk op het leven vormt de basis van zijn bestaan. De beladen voordracht van Nick Rattigan wankelt en kraakt van alle kanten. Zijn gegeneraliseerde angststoornis maakt het leven in de maatschappij vrijwel onmogelijk. Doordat hij veranderingen op het gebied van gezondheid, financiën, dood, familie of werkomstandigheden lastig kan plaatsen en verwerken, blijft zijn kwetsbare fragiliteit de bindende factor op de Current Joys albums. Die innerlijke onrust zorgt ervoor dat hij voor langere tijd zoekende is naar de juiste wijze om zich bloot te stellen aan de kritische buitenwereld. In eerste instantie gaat hij aan de slag als The Nicholas Project, wat al snel omgedoopt wordt tot TELE/VISIONS. Nog steeds niet helemaal tevreden over de gekozen naam krijgt het in 2015 uiteindelijk vorm als het eenmansproject Current Joys.

Die labiele toestand levert wel een eerlijke plaat op. Zijn mentale welzijn zit sterk verborgen in Shivers, het prijsnummer van Voyager. Deze cover van The Boys Next Door betekende ruim veertig jaar geleden het startpunt van de carrière van Nick Cave en verwoord perfect de sfeer die Nick Rattigan wil oproepen. Rillingen, maar dan in de vorm van kippenvel, geraakt door de diepgang van een zwartgallige geest met een hoge sensitiviteit. De emotionele vocalen zijn een aangename mix tussen het deprimerende van The Cure, het neurotische van The National en de bevlogenheid van een nog jeugdige The Killers. Hedendaagse postpunk met een vleugje gedateerde nostalgie.

Het gekletter van de opzwepende drumslagen in het melancholische Dancer in the Dark veroorzaakt een ritmische regenval waarbij de invallende strijkers de guurheid van de jaren tachtig oproepen. Een perfecte kennismaking van de grauwe belevingswereld van Current Joys. Door het gejaagde ritme krijgt het geheel een energieke pushende oppepper, waardoor het zwartduistere patroon met regelmaat onderbroken wordt om plaats te maken voor opwekkende levendigheid. De tracks zijn zorgvuldig door Nick Rattigan gecomponeerd waarbij de multi-instrumentalist zelf verantwoordelijk is voor het volle geluid en de overige aankleding. De nadruk ligt veel op het geschoolde toetsenwerk, waarna het sobere gitaarspel voor de overige filmische ambiance zorgt.

De overgevoeligheid zit sterk in het karakter van de singer-songwriter verweven. Zijn labiele persoonlijkheid vormt de leidraad van Voyager, welke terug te horen is in de donkere teksten, de aandoenlijke maniakale klaagzang en het vol geborduurde muzikale raamwerk. Vanwege zijn journalistieke achtergrond en het verleden als productieassistent in de film business heeft Nick Rattigan een sterk ontwikkeld vermogen om te observeren en te visualiseren. De voorliefde voor de destructieve zelfkant en decadente rolprenten verwoordt hij in de verhalende lyrics en de zelfgemaakte tragikomische videoclips. Zo staat in het diep trieste American Honey de gek makende eenzaamheid centraal. Dit alles werkt toe naar het magistrale Voyager Pt. 2, waarbij de zanger het uiterste van zijn stem vraagt.

Voyager is misschien dan wel stukken minder memorabel dan de klassiekers op het (hedendaagse) postpunkvlak, het heimelijke verlangen om deze vervolgens uit je platenkast te halen wordt wel opgewekt. Een mooi voorprogramma om de dag nostalgisch mee af te sluiten.



  1. Dancer in the Dark
  2. American Honey
  3. Naked
  4. Altered States
  5. Breaking the Waves
  6. Big Star
  7. Amateur
  8. Rebecca
  9. Shivers
  10. Something Real
  11. Money Making Machine
  12. Voyager Pt. 1
  13. Calypso
  14. The Spirit or the Curse
  15. Vagabond
  16. Voyager Pt. 2