×

Recensie

27 november 2019

VanWyck

Molten Rock

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Concerto Records

Molten Rock VanWyck Pop 4 VanWyck – Molten Rock Written in Music https://writteninmusic.com

Nadat Christine Oele de muziekwereld al aangenaam verraste met het opvallend goed ontvangen An Average Woman is er anderhalf jaar later al een opvolger met het net zo constante wonderschone Molton Rock. Dat de songs minder traag voortslepen komt mede doordat de zangeres en overige muzikanten nu veel meer op elkaar ingespeeld zijn. Nog passender spreken we van een groepsverband, welke de naam VanWyck draagt. Een collectief van artiesten die een berg aan muzikale bagage met zich meedragen.

Naast Christine Oele is het Reyer Zwart die haar bij elke track sfeervol ondersteund. Deze producer is begonnen als veelgevraagd bassist, en heeft zich in de loop der jaren verdiept in het bespelen van meerdere instrumenten. Hij is verantwoordelijk voor het geluid van alles wat zich tot de familie van de gitaar mag rekenen, maar wil net zo gemakkelijk achter de piano plaats nemen. Zijn vroegere maatje Rowan Tettero, waarmee hij bij de band Solo samen de ritmesectie vormde, vervuld hier als opvolger van Ben Bakker de drumpartijen.

De groei is vooral te horen in het ruimtelijke karakter, waarmee ze de soberheid van het debuut steeds vaker achter zich laten. Eigenlijk best bijzonder dat er meer in tracks als Rock Carver de country kant opgezocht wordt. Geen vernieuwde zoektocht naar een breder, warmer geluid, het aanbod van haar mogelijkheden is gefineerd. Kwalitatief is VanWyck sterk genoeg om dit te zien als een logische volgende stap. Niet dat ze de liefhebbers van de eerste plaat zal teleurstellen, daarvoor zijn er nog de nodige raakvlakken terug te horen. Het is echter een stuk zelfverzekerder en nog dichter bij haarzelf.

Het begint allemaal vrij luchtig met tegen het akoestisch aanleunend nummer als Supermarket Line. Direct al pakt Reyer Zwart zijn momenten met fenomenaal contrabasspel. Heerlijk hoe hij de snaren liefkozend weet te plukken en er een lekker zwaar geluid aan toevoegt. Vervolgens neemt hij een stapje terug, en kijkt toe naar Christine Oele die gedurende de plaat het geheel naar haar toe weet te trekken. De wat rauwe nicotinebruine vocalen geven als bonusinstrument de diepte die ze ook op het debuut liet horen. Het is een stuk minder zangerig, eerder kort, treffend en krachtig. Het onbezonnen gevoel waarmee geopend wordt komt minimaal terug op Molten Rock, gelukkig maar.

Als single is terecht gekozen voor Carolina’s Anatomy. Niet dat dit de beste track van de plaat is, wel degene met het meeste hitpotentie. Mijn persoonlijke voorkeur zou gaan naar Lead Me On. Marjolein Van Der Klauw is in een grijs verleden frontvrouw geweest bij Powderblue, dus weet hoe ze het evenwicht moet te brengen in dit duet. Toch is het Oele die dat moederlijke in haar vocalen heeft, vooral als ze de hoogte in gaat. Het troostende en ook dat beschermende. Een eigenschap waar ze zich zelf misschien nog niet eens bewust van is. Ze heeft een aangenaam stemgeluid waar je bij in slaap wil vallen, maar ook wil horen als je in de ochtend ontwaakt. Op en top vrouwelijk.

Hoe gewaagd is het om een kritische journalist toe te laten in het hol van de leeuw. Sander Donkers heeft echter een ruim verdiend verleden als zingende gitarist. Zo heel vreemd is het dus niet dat hij de backing vocalen verzorgt bij The Rock Steady Creeper. Het hoogtepunt is echter het afsluitende titelstuk Molten Rock. Bewust klein gehouden met alleen Reyer Zwart als haar compagnon. VanWyck doet voor de tweede keer internationaal klinkend van zich spreken.



  1. Supermarket Line
  2. Lead Me On
  3. Rock Carver
  4. Make of Me
  5. Carolina’s Anatomy
  6. High School Gym Wall
  7. Be It to the End
  8. Breakfast Room Revelation
  9. The Boatman Calls
  10. Like an Ambush
  11. The Rock Steady Creeper
  12. Molten Rock