Recensie

23 januari 2019

Spidergawd

Spidergawd V

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Crispin Glover Records

Spidergawd V Spidergawd Alternative 4 Spidergawd – Spidergawd V Written in Music https://writteninmusic.com

Dat het zeer productieve Motorpsycho nog genoeg tijd heeft voor andere projecten mag haast een wonder wezen. Deze band met vaak zeer complexe songstructuren stopt al de nodige energie in eigen albums. Je zou bijna geloven dat deze Noren uit Trondheim de studio nooit verlaten, en daar leven, eten en slapen. Toch besluiten twee van de leden, zanger en tevens bassist Bent Sæther en drummer Kenneth Kapstad in 2013 Spidergawd op te richten, genoemd naar een track van het solo album Garcia van Grateful Dead frontman Jerry Garcia. Ondertussen richt Sæther zijn pijlen alleen op Motorpsycho, en Kapstad onderging juist de tegenover gestelde ontwikkeling. Hij besluit om Motorpsycho vaarwel te zeggen, maar blijft actief bij Spidergawd. Ondanks dat de huidige leden allemaal rond de veertig jaar oud zijn, hoor je veel invloeden terug van eind jaren zeventig. De metal domineert al jaren in Scandinavië, toen de Deense Metallica drummer Lars Ulrich in 1980 naar de Verenigde Staten verhuisde bloeide vervolgens in het thuisfront een indrukwekkende scene op. In Noorwegen waren het voornamelijk de Dark Metal bands die met hun muzikale scepter heersten. Spidergawd leden zijn dus te jong om dit bewust mee gemaakt te hebben. Spidergawd V is zoals de titel al aangeeft hun vijfde album.

Saxofonist Rolf Martin Snustad heeft het voorrecht te mogen aftrappen met All and Everything, waar Noorse folklore en tevens woeste wouden in terug te horen zijn. De overige Noormannen voegen zich al snel tot hem, waarna het tempo nog flink omhoog geschroefd wordt. Vergeet echter niet dat Snustad als geen ander in staat is om zijn instrument heavy en stoer te laten klinken, hier heeft hij geen andere bandleden voor nodig. Zo sterk zelfs dat het de twijfel oproept of hier een gitarist aan het werk is. Die komt er ook nadat Kapstad er eerst genadeloos inhakt. Inclusief het kenmerkende soleren, grijpen ze hier zeer sterk terug naar het vanuit het Verenigde Koninkrijk opkomende new wave of British heavy metal gebeuren van begin jaren tachtig. Toch blijft er ruimte voor symfonische invloeden, juist iets waar de rockers zich net als de punk zich toen tegen verzette. Op Ritual Supernatural aan bassist Hallvard Gaardløs de eer om te openen. Hier ook al direct bepalend voor de sound. Hij weet een geluid neer te zetten welke prima past bij de Amerikaanse rockbands. Meer stadion gericht en toegankelijker. De hele sfeer is ook een stuk soepeler, en zelfs wat minder verfijnd te noemen, al weet het wel te pakken.

Met het meer zoemende en grunge gerichte Twentyfourseven switchen ze met gemak naar een ander geluid. Net als Motorpsycho zijn ze meesters om hun invloeden plooibaar te verwerken in nummers, zonder dat het gemaakt of geforceerd over komt. Met datzelfde gemak gaan de vocalen van Per Borten meer de diepte in. Meedogenloos laten ze hier deze kant van hun vermogen horen inclusief het afstraffende gitaargeweld welke vervolgens wordt ingezet. Het epos klinkende begin van Green Eyes gaat al net zo snel richting de speedmetal als vervolgens het tempo behoorlijk wordt opgevoerd. Al varend trotseren we de oproepende golven van de kwaadaardige, bedrieglijke Noordzee om ons door middel van moshen en headbangen doorheen te slaan. Vol overgave zullen de lange blonde lokken van het thuispubliek hier aangenaam op tekeer gaan. Nog boven deze aangename agressie is er zelfs een plekje op de top voor de saxofonist. Het loodzware Knights of C.G.R. gaat nog verder terug in de tijd. Laten we het zo stellen, dit is heavy metal uit de periode dat deze stroming nog benaamd diende te worden. Traag, log gespeeld met het oer oproepende gevoel uit de prehistorie van de hardrock. De eigen injectie wordt toegediend in de speedkant die het vervolgens dreigt op te gaan.

Avatar heeft een swingende benadering. Het zou prima passen op de soundtrack van dit futuristische The Lord Of The Rings beïnvloedde verhaal. Het roept iets van gezonde strijdbare heroïsme op. Een uitnodiging van de band aan de filmmaatschappij om in het vervolg verder te kijken dan het Hawaiaanse Kauai Island als opname locatie. Strakker vorm gegeven en hierdoor met een meer commerciële aanpak. Zelf vind ik de saxofoon minder goed iets bijdragen, komt net wat zeurderig over. De sleazy benadering van het intro van Whirlwind Rodeo beloofd veel. We wanen ons eventjes in de jaren negentig, waar bands mogen genieten van hun sterrenstatus, en de wil tot te concurreren naar de achtergrond is verdwenen. De iconische grootheden zijn hier in gedachte aanwezig. Ook drummer Kenneth Kapstad krijgt zijn Fifteen Seconds Of Fame. Meer heeft hij niet nodig om indrukwekkend te openen bij Do I Need a Doctor…? Net als bij de voorganger is het voornamelijk de rocking nineties van getekende anti helden Beavis and Butthead die hier nostalgie oproepen. Niet zo gevarieerd als Motorpsycho, maar wel met dezelfde strakke precisie gespeeld. Maar te goed om afgedaan te worden als leuk bijproduct.

https://writteninmusic.com/rock/spidergawd-spidergawd/
https://writteninmusic.com/rock/spidergawd-ii/
https://writteninmusic.com/rock/spidergawd-iii/
https://writteninmusic.com/rock/spidergawd-iv/



  1. All And Everything
  2. Ritual Supernatural
  3. Twentyfourseven
  4. Green Eyes
  5. Knights Of C.G.R.
  6. Avatar
  7. Whirlwind Rodeo
  8. Do I Need A Doctor...?