Recensie

25 juni 2019

Sadgirl

Water

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Suicide Squeeze

Water Sadgirl Pop 3.5 Sadgirl – Water Written in Music https://writteninmusic.com

Misha Lindes is de zoon van Hal Lindes, een naam die weinigen bekend in de oren zal klinken. Deze gitarist heeft het begin van de grote doorbraak van Dire Straits mogen ervaren. Na een prominente rol vervuld te hebben op Love Over Gold verdwijnt hij vervolgens van het toneel en gaat zich richten op het maken van soundtracks. Inspiratie hiervoor ontstond tijdens de opnames van Local Hero, waar hij Mark Knopfler beroepsmatig mocht ondersteunen. Zijn zoon heeft net als zijn vader als gitarist ook voor het muzikale vak gekozen. Na het publiek voorzichtig kennis te laten maken met aangename singles brengt hij nu als lid van het surftrio Sadgirl uit Los Angeles het eerste volwaardige album Water uit. Sadgirl bestaat verder uit bassist Dakota Peterson en drummer David Ruiz.

Sadgirl opent met het The Honeydrippers achtige The Ocean, een aangename ode aan de surfmuziek uit de periode dat de bikini het badpak verving als blikvanger op de zomerse stranden. Verkoeling zoekende akkoorden voor na een inspannende dag met een hoog rustgevend amusementswaarde. Het tempo blijft vervolgens laag in het door kerkelijke pianoklanken gevormde Chlorine. De soulvolle toevoeging van blazers is een voortreffelijke meerwaarde, waardoor er meer warmte wordt gecreëerd. Bij het ultra light swingende instrumentale Hazelnut Coffee wordt er een xylofoon uit de kast gehaald die er als in een espresso koffie er een klein beetje verfijning aan toe voegt. Het croonende Miss You is een ouderwetse tearjerker, welke prima zou passen op de bubblegum soundtrack van het tienersucces Grease.

Met de rhythm-and-blues die bij Breakfast For 2 uit de slaggitaar getoverd worden, vertoeft Sadgirl zich op het denkbeeldige strand, omgeven door de kenmerkende palmbomen van LA. Het tokkelwerk dient als passerende geluidsgolven waarop de zang als standvastige surfer balanceert. Uiteraard is er een plek voor de retro ontstemde orgel, die het identieke jaren vijftig gevoel oproept. Dit instrument mag ook aangenaam de vrij gekomen ruimte invullen in de eerbiedige soul van Little Queenie, waar op de achtergrond de seventies funk verraad dat het een nieuwere track is. Met een vleugje aan psychedelica wil Muholland net wat avontuurlijker over komen, de coole bas en opzwepende drum zorgt net voor genoeg variatie, al had de subtiliteit wel minder op de voorgrond mogen staan. Het risico om als saai betiteld te worden dringt wel steeds meer op.

Daar brengt de volgroeide soul van Strange Love gelukkig genoeg verandering in. Sterker dan de overige nummers wil deze in de lijn van de jaren negentig Britpop zich presenteren. Door meer swing in de ritmische drums benadrukt de track nogmaals waarom deze stroming het jaren geleden zo goed deed. Het is net allemaal een stuk brutaler en nonchalanter, iets wat op het overwegende veilige Water teveel ontbreekt. Met de vrolijkheid van de jeukende Hawaii bloemenkrans oproepende Avalon heb ik minder. Om in slaap te vallen is blijkbaar geen wiegende hangmat nodig. Ook het afsluitende Water wil het zouttekort van de plaat niet aanvullen. Er wordt te krampachtig geprobeerd om een zomerse Lennon compositie te produceren. Al met al is Water geen slechte plaat, maar hopelijk wil het aankomende zomerklimaat meer verbazen.



  1. The Ocean
  2. Chlorine
  3. Hazelnut Coffee
  4. Miss Me
  5. Breakfast For 2
  6. Little Queenie
  7. Muholland
  8. Strange Love
  9. Avalon
  10. Water