×

Recensie

28 november 2019

Mokroïé

Machines & Soul

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht in eigen beheer

Machines & Soul Mokroïé Electronic 4 Mokroïé – Machines & Soul Written in Music https://writteninmusic.com

Het Franse elektro collectief Mokroïé heeft zover ik weet geen connecties met die Russische plaats. Maar het bekt natuurlijk lekker, en met de harde industrial beats daaronder wil de band licht provoceren. Noem het gerust de boel flink wakker schudden.

Mokroïé wordt met een militair disciplinaire precisie al drie albums geleid door het meesterbrein Francesco Virgilio. Zijn ideeën worden niet alleen muzikaal uitgewerkt, tevens tekent hij voor de vormgeving en productie. Nadat zijn rechterhand Carol Aplogan hem na tien jaar vaarwel zegt, is Virgilio afhankelijk van een nieuwe zangstem. Deze wordt gevonden in Allonymous, die in Chicago bekendheid heeft opgebouwd met zijn door de hip hop straattaal geïnspireerde spoken word performances. Als bonus mag jazz zangeres Margeaux Lampley de remix van Put Your Hands in the Dirt verbaal inkleuren.

We leven in een onstuimige wereld welke gedomineerd wordt door discriminatie en haat. Bij de clip van eerste single We Can Make It Fit zien we hier genoeg voorbeelden in terug; de onderschikte rol van de vrouw, de culturele achtergrond en een minder toegankelijk uiterlijk staan centraal in een indrukwekkend resultaat. Het laat zien wat de unheimliche benadering in een slachtoffer los maakt, en deze aanzet tot ongecontroleerde doelrakende actie.

Machines & Soul bewandeld het duistere pad van de tripgoth. We Can Make It Fit roept het ongemakkelijke coldwave gevoel op, en speelt tekstueel sterk in op het twijfelende geweten. De vocalist weet dit perfect vorm te geven door er een indrukwekkende diepe basstem aan toe te voegen. Met dit gegeven vervolgen we de ingeslagen weg met het meer house georiënteerde With These Thoughts. De syths zijn kil en meedogenloos en sturen aan tot slagvaardige trippende Electric Body Music.

Het grimmige Guns Bless America sluit hier feilloos op aan, al laat de zang langzaamaan steeds meer de toegankelijke kant gelden. De samplers zijn minder dreigend dan wat de opzet is, en halen in combinatie met de geschoolde maar wankelende stem niet de beoogde krachtpatserijen naar boven. Het instrumentale Disoriented wil hier vreemd genoeg wel in slagen. Francesco Virgilio gaat helemaal los achter zijn apparatuur, om te soleren in een prachtig futuristisch soundveld.

Van een totaal andere orde is het bijna akoestisch ingezette Put Your Hands in the Dirt. Samen met de duellerende zangpartijen zoekt hij aansluiting bij een meer commercieel gerichte doelgroep. Een stuk overtuigender dan de remix die de plaat afsluit waarbij de soul van Margeaux Lampley wel heel erg bepalend is. Het is allemaal prima bewerkstelligd, maar Virgilio vervult iets teveel de rol van arrangeur, en vergeet dat hij prominenter moet optreden. Het is verdorie wel zijn plaat!

Bij Glistening Like Obsidian is het evenwicht tussen zang en begeleiding wel aanwezig. De beats zijn donkerder van kleur. Daarboven hapt de vocalist naar lucht, en laat zich niet verzwelgen in de mooie omringende sferische geluidsopnames. Het rotsvaste Mineral Landscapes mag de plaat afsluiten. Tenminste als je de misplaatste remix buiten beschouwing houdt. Een mooi opbouwend dromerig geheel, met een aangename lawaaierige climax. Nogmaals bewijst Virgilio dat hij het ook zonder vocalisten prima af zou kunnen.



  1. We Can Make It Fit
  2. With These Thoughts
  3. Guns Bless America
  4. Disoriented
  5. Put Your Hands in the Dirt
  6. Glistening Like Obsidian
  7. Mineral Landscapes
  8. Put Your Hands in the Dirt (mix)