×

Recensie

Electronic

17 oktober 2020

Martin Rev

See Me Ridin' (Reissue)

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: ROIR

See Me Ridin' (Reissue) Martin Rev Electronic 3 Martin Rev – See Me Ridin’ (Reissue) Written in Music https://writteninmusic.com

Het Duitse Bureau B is op dit moment het meest in het oog springende platenlabel welke zich richt op de vernieuwende elektronica releases. Niet zo verwonderlijk dus dat ze sterspeler Martin Rev binnen halen en twee oudere albums van hem van een frisse oppoetsbeurt voorzien. Als pionier van de cyberpunk scene maakte hij met Alan Vega naam als Suicide die met het gelijknamige debuut songs afleverde als het gedenkwaardige Ghostrider en het angstaanjagende Frankie Teardrop. See Me Ridin’ verscheen eerder in 1996 op het New Yorkse ROIR.

Door het ontbreken van de ruige doorleefde motorrijder stem van Alan Vega komt het stukken veiliger maar ook wat geamputeerd over. Martin Rev is simpelweg geen geweldige zanger, en daarin ligt het grote pijnlijke verschil. Opwekkende cafeïne synthpop katalyseren de stroef lopende zeurende eentonige vocalen. Zijn teammaatje was in Suicide toch wel de roekeloos rijdende chauffeur die keihard het rokende gaspedaal intrapt, terwijl zijn bijrijder zich uitleeft met de elektrische snufjes. Door het ontbreken van deze geladen krachtbron is See Me Ridin’ geen beangstigende roadtrip geworden, maar niet veel meer dan een onervaren stuntelende rijles ritje.

See Me Ridin’ is gekleurde toverballen geluk, doordrenkt met kitscherige synthesizer geluiden en licht sensuele elektrodrums. De veredelde kinderrijmpjes en onschuldige naïviteit worden aangevuld met eenvoudige minimalistische melodielijnen en lompe militaire olifantenpercussie. Het is een bekoorlijk verlangen naar radiovriendelijke liefdesliedjes die vanuit de woonkamer van het ouderlijke huis van Martin Rev in de vroege jaren vijftig hem weten te betoveren. In de tijd van de opkomst van stevige white man working class rock and roll wordt juist de aandacht getrokken door melodieuze Afro-Amerikaanse doowop, donkere swinging soul en zelfs fragmentarische geluidscollages van tekenfilms.

De egocentrische zelfverheerlijking in het titelstuk See Me Ridin’ is terug te voeren naar een langdurig gebruik van cocaïne. Het verval van een aftakelende popster die in zichzelf blijft geloven en steun zoekt bij het conservatieve beeld wat hij van New York heeft. Of Martin Rev deze waarneming aan zichzelf spiegelt wordt in het midden gelaten. De Amerikaanse Droom verpakt in kauwgumpapier, die als een grote zoete bel uit elkaar spat. Jeugdige flashbacks vertroebelen de realiteit en creëren een schijnwereld waarin verteerde junkies naast de overbevolkte speelplaatsen leven.

Eigenlijk is See Me Ridin’ feitelijk gezien inhoudelijk een prequel die resulteert in de magische chemie van Suicide. Een voorstudie gezien vanuit de zachtere romantische kant van dit gezelschap. Martin Rev gebruikt het invloedrijke verleden om zijn jeugdherinneringen te transporteren naar het heden, en dat maakt het allemaal zo interessant. De nieuwsgierigheid die het mysterieuze gezelschap oproept wordt hier maar gedeeltelijk vrijgegeven. Een paar jaar later zou het wel allemaal kloppen in het sterk overtuigende Strangeworld.



  1. See Me Ridin'
  2. Pillars
  3. I Heard Your Name
  4. No One Knows
  5. Be Mine
  6. Ten Two
  7. Small Talk
  8. Secret Teardrops
  9. I Made You Cry
  10. Here We Go
  11. Mari Go Round
  12. Hop and Scotch
  13. Told the Moon
  14. Yours Tonight
  15. Tell Me Why
  16. Post Card