M83
Fantasy
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2023/03/862830.jpg)
Stel je eens voor dat de toekomst ergens in de jaren tachtig vastloopt, en het hemelrijke sterrenstelsel ons op een oorverdovende vuurwerk oerknal met positief gestemde lichtexplosies trakteert. Hoe klinkt die soundtrack van deze optimistische zekerheid, waarbij het nostalgische verlangen het nieuwe Nu vormt. Waarschijnlijk niet direct als Fantasy, maar ik kan met dit imaginerend beeld prima leven. Fantasy is het therapeutisch terugkijken met verspringende dansvloer neontegels die tot bovenaan de top van het universum reiken. Ver voorbij de shoegazer mistflarden maar wel nog binnen ons waarnemend vermogen. Anthony Gonzalez schenkt ons een verzachtend helend klankenpallet.
M83 verpakt rusteloos gejaagdheid in mediterende ontspanningsoefeningen. Onthaasten na het haasten. Nu Daft Punk na hun commerciële zelfdoding definitief de stekker eruit trekt, en Air al jaren boven het aardse universum rondzweeft en alle binding met de wereld kwijt raakt, gaat alle aandacht naar het Franse M83 project uit. Het filmische onpersoonlijke DSVII voldoet niet aan de eisen en de normaal zo zwaar wegende verwachtingen. Ze presenteren een stekelarme smoezelige ambient elektropop plaat welke boordevol met de nodige onnodige soft erotische symfonische rock verwijzingen gesmeerd is. Anthony Gonzalez zit als Tron in zijn eigen nietszeggende retro Atari spelcomputer cybermaatschappij gevangen, waar hij met veel moeite uit ontsnapt. Een album waar hij niemand echt gelukkig mee maakt, snel vergeten dus.
Het is de opzet om de nummers live in heus groepsverband te spelen, waarmee Anthony Gonzalez de eenzame kilte nog verder de schaduw in drukt. Joe Berry en Justin Meldal-Johnsen leveren een groot aandeel, door de gedachtegang van Anthony Gonzalez in kant en klare songs te visualiseren. Strak houdt hij de touwtjes in handen en lanceert de negende M83 plaat Future op zijn kersverse Other Suns label. Voorzichtig met amper tastbare fluwelen gitaarakkoorden ondergaat Water Deep een verfrissende schoonheidsbehandeling, waarna de verkoelende shoegazer ruis alle negativiteit wegspoelt. De onderdompelende Oceans Niagara diepte verzilvert deze periode. Het opent de poriën naar het jaren tachtig tijdperk, waar new wave heerst en postpunk als duister bastaardbroertje hieraan vastklampt.
![M83 - 'Oceans Niagara' (Official Music Video)](https://i.ytimg.com/vi/ryFV9dORPPw/maxresdefault.jpg)
Amnesia adoreert de donkere kanten van het bestaan, en maakt het leven hierdoor stukken draaglijker. Zonder licht geen duisternis, zonder duisternis geen licht. De aantrekkingskracht van twee tegenpolen die binnen het magnetische veld om een bestaan vechten en concluderen dat ze deze alleen maar samen bewerkstellen. Heel spiritueel, maar wel de overzichtelijke boodschap van het Fantasy verhaal wat Anthony Gonzalez hier op de nieuwe M83 plaat schetst. Waarom jezelf aan zwakte opofferen, als de kracht aan de horizon lonkt. Men is reeds met het verdriet, de tranen en het verlies bekend, waarom dat gesloten deurtje niet openen. Zelfs het weerzinwekkende albumhoes wezen wekt sympathie op. De schoonheid achter het onbekende, wie bepaalt er of iets lelijk en beangstigend is. Het onwetende is de grootste struikelblok. Anthony Gonzalez is spaarzaam met het woordgebruik, en plaatst deze zorgvuldig in de context. Bouwt luchtkastelen met onvervulde dromen, en geeft de ongeschreven toekomst een naam; hoop.
Fantasy is heerlijk vintage, grijpt schaamteloos naar het eerdere werk terug en teert niet op het succes van die waanzinnige lekkere Midnight City single waarmee hij zijn naam mondiaal verzilvert. Fantasy is het onrealistische verlangen naar perfectie, eenduidigheid en harmonie. Het ultieme Us and the Rest wij gevoel. Fantasy is een forse stap vooruit, door juist het verleden te adoreren, zonder hierbij in herhaling te vallen. Het euforische winstbelang staat duidelijk op de voorgrond. Een in trance brengende acid trip met het in tederheid opbouwende ultieme Kool Nuit hoogtepunt waarna de bevredigende Sunny Boy Part 2 cooling down volgt. Het epische buitenaardse Dismemberment Bureau is vandaag de eindbestemming van de reis. Fantasy is een erfenis aan verzilverde krautrock klanken, synthpop romantiek, electro funk disco en Franse geschiedenis besef.