Recensie

26 juli 2019

Lettuce

Elevate

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Lettuce

Elevate Lettuce Pop 3.5 Lettuce – Elevate Written in Music https://writteninmusic.com

Lettuce is niet zo maar een band die eventjes aan komt waaien, al brengen ze wel een verfrissende wind in het uitgebreide funk landschap. Dit broeinest bestaande uit de meest creatieve muzikanten brengt ook orgelspeler Jeff Bhasker voort. Hij is degene die Mark Ronson bij mag staan in het opleuken met zijn Uptown Funk, en productionele bijdrages levert bij de meest uiteenlopende artiesten als Fun., Kanye West en Jay-Z. Dat zijn bijdrage gemist kan worden in deze uit Boston afkomstige formatie zegt meer dan genoeg. Vrijwel alle bandleden klussen nog bij in het broederschap Soulive, al staat het werk daarbij al zo’n tien jaar op een laag pitje. Elevate is het zevende album van dit speelgenootschap, die nog steeds het uiterste weet te vragen van hun kunnen, en waarbij grenzen gemaakt zijn om open te breken.

Het meest opvallende is wel hun zwoele soulbenadering van de Tears For Fears klassieker Everybody Wants To Rule The World. Man, wat zullen de heren Orzabal en Smith zich vereerd voelen met deze prachtige ode aan een van hun grootste hits. Toch wel een andere benadering als hoe Gary Jules Mad World aanpakte. Nu zitten we alweer jaren opgescheept met zijn zaaddodende afbraak van wat van oorsprong een geweldige song is. Laat de wereld zich dan de versie van Lettuce omarmen in het collectieve geheugen. Het is te gemakkelijk om deze eenheid te beoordelen door middel van een enkele cover, dus laten we het daarbij. Elevate heeft zoveel meer te bieden.

De futuristische knuffeldieren bliepjes vormen de basis voor Trapezoid. Daar gooit de diepe funk bas er nog een extra laag overheen en zorgen salsablazers voor het pittige evenwicht. Een prima ontvangst, maar het is wachten voor het echte baanbrekende werk. Die komt er vervolgens in het lazy slapping bastechnieken van Mister Erick “E.D.” Coomes in Royal Highness. Zijn onnavolgbare breaks laten zich al swingend volgen door de sax van Ryan Zoidis, die niet zoveel nodig heeft om zich te laten gelden. Met zes sterspelers in de gelederen ontstaat er normaal al snel jaloezie, Eric “Benny” Bloom dwingt met zijn trompet in het Bill Cosby achtige eindstuk ook nog al het respect van zijn collega’s af.

Meer heb je eigenlijk niet nodig, maar het vlamt er vervolgens van af in het ritmisch hoogstandje Krewe. Alsof er buiten op het vuurtje verschillende pannen staan te pruttelen. Gevuld met hete brij en exotische kruiden en specerijen. Het Hammond orgeltje van Neal Evans is samen met de trompet het toegevoegde uitheemse element, die het smeuïg tot je laat komen. Het mysterieuze Shmink Dabby ontwikkelt zich met de nodige big beat breaks tot een heerlijke laidback track. Zo klinken big beats dus als deze niet uit een kastje komt. Puur en eerlijk. Wat zou het geweldig zijn als een formatie als Lettuce live zou aanschuiven als special guest bij een bekende dj-set. De festivalgrond zou schudden van genot.

De zomerjam van Gang Ten kabbelt heerlijk voort. De ritmische basis van drum en bas vormt de springplank naar de verfrissende duik in de soul en funk catalogus. Steeds komen er andere instrumenten boven drijven, om vervolgens weer onder te dompelen in de zee van geluid. Ready to Live transformeert zich in een dansvloerklassieker, waarop je zo hard op los gaat totdat de dof uitslaande retro weerspiegelende tegels in barsten en scheuren uiteen vallen. Het spelen met spektakel en rust beleeft in de laatste categorie met Larimar weer mooi kalm stukje psychedelische P-funk op. De blazers verstoren het uiteindelijk toch nog, maar dit wordt niet als vervelend ervaren.

Je zou verwachten dat de blues net een trede te hoog gegrepen is voor deze alleskunners, maar dan heb je het mis. Voor Love Is Too Strong roepen ze de krachten op van hulplijn Marcus King. Deze veelbelovende bluesgitarist met rauwe hese stem die ergens zweeft tussen de soul en blues trekt de track volledig naar zich toe. Bij iedere andere act zou het niet passend zijn, de veelzijdigheid op Elevate vraagt duidelijk wel om deze bonus.

De dromerige fusion klanken van het futuristische Purple Cabbage gaan vreemd wel terug in de tijd naar hun uit 2002 afkomstige debuutalbum Outta Here. Het moederschip heeft het basisstation bereikt. Met gemak wordt hier ook de duistere swingbeat toegevoegd, waarna het weer ouderwets episch los gaat. Met in de hoofdrol de waanzinnige dolende bas van Coomes. De afsluiting wordt gecreëerd met een dubversie van het huzarenstuk Trapezoid Dub waarmee ze ook het startpunt vormden. De cirkel is weer gedicht.



  1. Trapezoid
  2. Royal Highness
  3. Krewe
  4. Shmink Dabby
  5. Everybody Wants to Rule the World
  6. Gang Ten
  7. Ready to Live
  8. Larimar
  9. Love Is Too Strong
  10. Purple Cabbage
  11. Trapezoid Dub