×

Recensie

01 oktober 2019

Josy & Pony

Eponyme

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Rockerill

Eponyme Josy & Pony Pop 4 Josy & Pony – Eponyme Written in Music https://writteninmusic.com

Als je de grijze arbeidersstad Charleroi als basis hebt, dan verwacht je vooral leegte en wanhoop in de uitvoering terug te horen. Al wil de haastig gespeelde muziek van Josh & Pony wel de drang tot escapisme oproepen. Zichzelf presenterende met paardenmaskers en Zorro ooglapje weet deze band met de nodige gekte het publiek nieuwsgierig te maken. Wie of wat verschuilt zich onder deze vreemde uitdossing. Hebben we te maken met een geniale maffe act of juist serieuze hardwerkende artiesten. In tegenstrijd met de grauwe woonplaats klinken deze Walen juist opgewerkt, vrolijk en vooral erg kleurrijk. Het heeft het cabareteske van het Parijse Moulin Rouge. Sensualiteit weg gestopt in boa’s en pauwenveren. Een hoog showgehalte waaronder de triestheid van de zelfkant voor de buitenwereld verborgen wordt gehouden.

Het samenwerkingsverband tussen de aantrekkelijke mysterieuze frontvrouw Josette Ponette en de rockers van The Ponymen wordt gemakshalve voor de eerste plaat Hippodrome Club ingekort tot Josy & Pony. Onder deze naam verschijnt nu hun tweede album Eponyme. De van oorsprong surf pop basis van de begeleidingsband heeft zich samen met de rijpere zuchtmeisje chansons van de zangeres ontwikkeld tot een unieke eigen sound. Hierbij is meer dan genoeg ruimte voor allerlei invloeden die het etiketje retro opgeplakt krijgen. Na een wazig intro wordt er op zoek gegaan naar een zender met opzwepende vakantiemuziek welke gevonden wordt in het springerige Secte Equestre. We reizen af naar plaatsen als het door de jetset bezochte Cannes, waar opzoek wordt gegaan naar nieuwe allesbepalende modeverschijnselen. Josy & Pony zetten zichzelf neer als zelfverzekerde trendsetters. Schaamteloos wordt er geparadeerd met eigen gemaakte kunstvormen.

Met schreeuwerige punkie discozang wordt er in de seventies geshopt met La Criniere. De nalatenschap van Les Rita Mitsouko lijkt de basis te vormen voor het nonchalante Sullivan. Het typerende avontuurlijke buiten de hokjes denken van de Belgische muziekscene wil zich hier ook opdringen. De Amerikaanse gitaarsound die eind jaren tachtig de soundtrack van het komende decennia vormt mag het vervolgens inkoppen. Al trippend in misvormde stemcollages en herhalende basakkoorden wordt Anon Petit Con aangekondigd. Met de nodige krautrock ingrediënten wordt het eigen gemaakt. Dat Duitsland de basis voor dit genre vormt wordt cynisch weggewuifd met overtuigende Franstalige vocalen. Nog explosiever en geladen wordt er op standje tilt geflipperd in het heen en weer stuiterende Indecent Pur-Sang.

Chemical beats en waarschijnlijk ook genotsmiddelen bestaande uit datzelfde goedje geven het psychedelische Deux Chevaux Mustang nog meer glans. Het is allemaal voorbereidend werk voor het afsluitende Epilogue: Manege A3. Een kwartier lang wordt je blootgesteld aan herhalende mantra samplers, vervreemdend gezoem en andere eigenaardigheden. Alle credit die ze hiervoor opgebouwd hebben gooien ze te grabbel. Nee, we krijgen nog steeds geen inzicht in wat er in de kopjes van Josy & Pony omgaat. Eigenlijk interesseert het mij steeds minder of het een doordachte slimmigheidje is, of een verlegen vorm van plankenkoorts. Het past gewoon perfect bij de mystiek die ze uitstralen.



  1. Intro: Hell Horse City
  2. Secte Equestre
  3. La Criniere
  4. Sullivan
  5. Interlude: Bye Bye Ecurie
  6. Anon Petit Con
  7. Indecent Pur-Sang
  8. Deux Chevaux Mustang
  9. Epilogue: Manege A3