×

Recensie

09 januari 2020

Jeffrey Lewis & The Voltage

Bad Wiring

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Don Giovanni

Bad Wiring Jeffrey Lewis The Voltage Alternative 3.5 Jeffrey Lewis & The Voltage – Bad Wiring Written in Music https://writteninmusic.com

Het is bijzonder te noemen dat de hele indie scene uit de jaren negentig van je bestaan afweet, en je als bevriende muzikant uitnodigen om als voorprogramma mee op tournee te gaan. En ondanks het constante niveau vrijwel verborgen blijft voor de buitenwereld. Dan moet je wel over een heel apart talent beschikken. De in New York wonende Jeffrey Lewis blijft de eeuwige slacker outsider, onzichtbaar als een weerloze luis. Een paar stappen gezellig meeliften, om zich vervolgens weer aan iemand anders te hechten.

Jeffrey Lewis heeft de puurheid van de hardcore punk. Zo compromisloos mogelijk te werk gaan en alle omliggende zaken in eigen hand houden. Zijn iets wat komische manier van zingen past perfect bij de absurde humor waarmee hij zich gortdroog in zijn stripverhalen weet te presenteren. Een antiheld, op handen gedragen door collega’s, terwijl het publiek het lastiger vind om hem te plaatsen. En dan toch, als je tussen de regels doorleest, zit er nog meer dan genoeg maatschappelijke betrokkenheid met de wereld in verscholen. Het is net wat doordachter als wat je in eerste instantie doet vermoeden.

De Do It Yourself houding levert mooie compacte liedjes uit. Een bandnaam is van minder belang, daarmee wisselt hij net zo gemakkelijk als iemand anders van schoeisel. Nu noemt hij zijn begeleiders maar voor het gemak The Voltage, maar dat kan morgen goed weer anders zijn. De laatste drie jaren zijn het drummer Brent Cole en bassist Mem Pahl die deze rol vervullen. Bad Wiring is alweer ruim de twintigste plaat die van deze eigenzinnige artiest is verschenen, en zal ook geruisloos de geschiedenisboeken net niet halen.

Bad Wiring heeft het studentikoze college achtige, waarmee we in de jaren negentig overspoeld werden. Een jeugdige onbezonnen frisheid die normaliteit lastig vast te houden is. Met gemak drenkt hij de punksongs in heerlijk soleerwerk, waarbij het effectenpedaal tot onderaan ingedrukt blijft. Met het dromerige Till Question Marks Are Told wijkt hij wat af van zijn formule, tenminste als je enigszins van een formule kan spreken.

Want dat is een beetje het probleem. Nergens wil het wegzakken, maar ook nergens weet hij echt uit te blinken. Die underdog positie is hem op het lijf geschreven. Het is ook heerlijk om je gewoon goed uit te leven met je hobby, wat sightseeing in bekendere steden, en vervolgens anoniem over straat te lopen. In de avond een concertje, en de volgende dag door reizen naar een andere plaats. Hij zal de druk zeker ervaren hebben bij andere artiesten die wel moeten dealen met naamsbekendheid. Gewoon een beetje heen klooien, wat tekenen, wat muziek opnemen; het zorgeloze bestaan.

Want zo komt het allemaal over. Voornamelijk genieten, maar ondertussen wel in hoog tempo werk afleveren. Zijn cultstatus verzilveren in catchy songs met ruimte voor een mondharmonica en een subtiel orgeltje in Not Supposed to Be Wise en een hoop gitaargerammel. Deze stadscowboy weet met de nodige zelfspot in zijn teksten perfect weer te geven waar hij in het leven staat. Zijn humoristische kijk getuigd van een overschot aan zelfkennis. Misschien dat hij daarom wel het lieverdje in de scene is.



  1. Exactly What Nobody Wanted
  2. Except for the Fact That It Isn't
  3. My Girlfriend Doesn't Worry
  4. Depression! Despair!
  5. Till Question Marks Are Told
  6. LPs
  7. Knucklehead / Happy Rain
  8. Take It for Granted
  9. In Certain Orders
  10. Where Is the Machine
  11. Dogs of My Neighborhood
  12. Not Supposed to Be Wise