×

Recensie

09 februari 2020

HMLTD

West of Eden

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Lucky Number

West of Eden HMLTD Alternative 4 HMLTD – West of Eden Written in Music https://writteninmusic.com

Nu Groot Brittannië als een roekeloze spookrijder tegen de vastgelegde Europese verdragen in racet laat de een na de andere band hun onvrede over dit besluit horen. Het uit Londen afkomstige HMLTD is het zoveelste treffende voorbeeld. De wereld is aan het afsterven, kapitalisme is het nieuwe modewoord. The West Is Dead.

Na de zware inleidende zinnen gaat het stuur totaal om en wordt er keihard tegen de gevestigde orde in gereden. Met een sfeer die nog het beste te vergelijken is met het naargeestige gevoel wat de cult movie Lost Highway weet op te roepen. Hypnotiserende industrial dansbeats met een overdosering aan verbale onmacht roepen een duisternis op, die vervolgens de sfeer van West of Eden bepaalt.

Op de momenten dat de waanzin lijkt te overheersen wordt er met gemak omgeschakeld naar een soulvolle boyband aanpak. Die schizofrenie zit tekstueel ook verborgen in Loaded, waarbij de meerdere stemmen in het hoofd zich laten weerspiegelen in de muzikale veelzijdigheid. Het is beangstigend hoe Henry Spychalski je laat inmengen in het generatieconflict met zijn ouders over de toekomst van het Verenigde Koninkrijk.

De overwinningsdans in het triomfantelijke instrumentale The Ballad of Calamity James pakt stevig uit in To the Door. Het staat echter verborgen in het schemerige silhouet van het donkere Satan, Luella & I. Een sterk staaltje nachtclub cabaret waarbij je bij de ingang vriendelijk verwelkomt wordt door de rode flikkerende neonletters Adults Only. Dit is het rariteitenkabinet wat de sado machistische elektro acts uit de jaren tachtig met veel moeite wisten te ontvluchten.

Hoe fout wil je het hebben? Met de Top 40 persiflage Mikey’s Song laten ze je op ironische wijze kennis maken met de disco hit machines die in the eighties de een na de andere veelbelovende artiesten vakkundig om zeep helpen. Zo eenvoudig is het om alle bezieling te elimineren tot er alleen maar goedkoop leedvermaak over blijft. De verborgen hulpvraag echoot nog ergens op de achtergrond na, maar is verder nergens meer van belang.

Why wordt begeleid door harde klokslagen die de laatste hartslagen van de Big Ben inluiden. Een mechanische Casio variant staat al klaar om deze te vervangen. De Oosterse zang gaat over in zachtere toegankelijkere strijkers. Alles wordt in werking gesteld om de trots van Londen af te breken tot er alleen maar die simpele vraag over blijft. Waarom?

De gekte neemt het vervolgens definitief over in 149. Tot waanzin gedreven liften we mee met de psychotische gedachtegangen van de woordvoerder. Nog haastiger wordt er geshopt tussen muzikale stijlen en bombast, waardoor je de indruk krijgt dan Henry Spychalski elk deurtje naar zijn hersenen gelijktijdig geopend heeft.

Daarna gaat de zanger in het controlerende vertrouwende Joanna op zoek naar dat stemmetje uit zijn jeugd wat hem weer in balans hoort te brengen. Het ontwikkelt zich tot een spannend hoorspel in het theatrale Where’s Joanna? Met overslaande stem wordt elk stukje houvast gegrepen om te ontaarden in de beangstigende realiteit dat het verleden volledig afgestompt wordt. Duke en James ontladen hun gitaren in catchy funkakkoorden die net dat stukje geliktheid meegeven waardoor het niet te dramatisch eindigt.

Met Death Drive begeven ze zich op gevaarlijk terrein. Ze komen hiermee wel erg dicht in de buurt van de beklemmende Suicide klassieker Frankie Teardrop. Gelukkig explodeert het net op tijd in vette geluidscollages waarmee ze op totaal eigen wijze de Amerikaanse Droom aanvallen. Alsof zich aan de andere kant van de oceaan de oorzaak van al het kwaad bevind.

Met datzelfde gemak worden er elektronische nu-metal invloeden tussen gevoegd in het redelijk toegankelijke Nobody Stays in Love, wat wel het eerste zwaktepunt van West of Eden is. Echt revengeren doen ze niet in het grootst klinkende Blank Slate, wat zeker wel zijn momenten kent in de twistende huiverige begeleiding.

De akoestische klanken van het apocalyptische War Is Looming werken enigszins bevrijdend, ondanks de prachtige tekstlijnen wil het net niet aansluiten bij het krachtige basiselftal. De laatste drie volwaardige nummers zijn prima reserve spelers, maar halen het niveau wel naar beneden. West of Eden bevat verder dus meer dan genoeg uitmuntend materiaal om van een sterk debuut van HMLTD te spreken.



  1. The West Is Dead
  2. Loaded
  3. The Ballad of Calamity James
  4. To the Door
  5. Satan, Luella & I
  6. Mikey's Song
  7. Why?
  8. 149
  9. Joanna
  10. Where's Joanna?
  11. Death Drive
  12. Nobody Stays in Love
  13. MMXX A.D.
  14. Blank Slate
  15. War Is Looming