×

Recensie

22 februari 2020

God Damn

God Damn

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: One Little Indian

God Damn God Damn Alternative 3 God Damn – God Damn Written in Music https://writteninmusic.com

Het uit Wolverhampton afkomstige God Damn produceert als trio een vuilnisbak gevuld aan teringherrie waar de gemiddelde rockband jaloers op zal zijn. De allesverwoestende wervelwind kondigt gezamenlijk met de volumewijzer code rood aan. Een onvoorspelbare verkeerschaos in het hart van de studio waar de blikschade zich voornamelijk richt op het gehoor.

Gewapend met hard metaal veroorzaken ze een kettingbotsing van geluidsgeweld waarbij ze stuurloos met regelmaat de snelheidsbegrenzers overschrijden. Provocerend plaatsen ze op de albumhoes van God Damn het duivelse Petruskruis gebroederlijk naast het Christelijke Latijnse kruis. Als een religieus Yin Yang teken wordt de link gelegd naar goed en kwaad.

De zuur bijtende dreiging van het zwaarder aangezette werk op de vorige drie albums is een heel stuk terug gedrongen waardoor het allemaal net een tikkeltje toegankelijker is geworden. Nog steeds klinkt Thom Edward als een gekwelde stadscowboy, al onderneemt hij tegenwoordig ook serieuze pogingen om zich als ware vocalist te gedragen. De agressieve grunge baspartijen in Dreamers worden afgewisseld door de passionele emozang van Edwards die er zelfs nog een paar crooner lines tussen stopt.

Het radiovriendelijke High Frequency Words en het daarop aansluitende Hi Ho Zero gaan zelfs nog een stapje verder. Er is ruimte voor de harmonieuze samenzang met James Brown (what’s in a name?), wat wel ten koste gaat van de geloofwaardigheid van de band. Met het indrukwekkende krullend permanent van drummer Ash Weaver passen ze dan ook muzikaal gezien meer tussen de jaren tachtig hairbands. Een verschuiving waarbij de nadruk op dat specifieke tijdsbeeld wordt gelegd. De seventies getinte glamrock van Whip Goes the Crack wil daar prima op aansluiten.

Gelukkig hebben ze het nog steeds niet verleerd. Bovenal overheerst de explosieve TNT mentaliteit waarmee het te korte lontje van God Damn ontstoken is. De oerschreeuw van Thom Edward wil als een wild gevangen beest ontsnappen in de uitloop van We Are One. Gevolgd door de strak functionerende Ash Weaver die zich als een geoliede vleesverwerkersmachine in de ronde slaat op het korte Palm of Sand.

Het wil vervolgens behoorlijk instorten in een paar kunstmatige anabole spierballenrock tracks om uiteindelijk pas bij het laatste nummer doeltreffend wraak te nemen. Alle ingehouden woede en frustraties worden therapeutisch verwerkt in het maar doorzagende Satellite Prongs. Totaal ontremd gaat het drietal los in een epische smeekbede die zelfs na het eindsignaal nog minutenlang blijft nadreunen. De instrumenten zijn tot bloedens toe kapot gespeeld, waardoor het logisch is dat er vervolgens geen song meer uit te persen valt.



  1. Dreamers
  2. High Frequency Words
  3. Hi Ho Zero
  4. Whip Goes the Crack
  5. We Are One
  6. Palm of Sand
  7. Tiny Wings
  8. Mirror Balls
  9. Bleeding a Rope
  10. Hinge-Unhinged
  11. Satellite Prongs