×

Recensie

04 maart 2019

Fluct – All the World Is

All The World Is Green

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: UR

All The World Is Green Fluct Pop 3.5 Fluct – All the World Is Green Written in Music https://writteninmusic.com

Van Tom Waits moet je af blijven. Zijn songs passen nu eenmaal bij die rauwe diepe stem, en verdienen geen andere benadering. Fluct heeft echter het geluk dat ik deze informatie niet bezat toen ik mijzelf aan de eerste luisterbeurt van All the World Is Green onderwierp. Er was wel herkenning, maar het duurde een tijdje voordat de link gelegd was. Dit Italiaanse duo kiest dan gelukkig ook niet voor het bekendere werk van de grootmeester. Zangeres Elena Tavernini en bassist Giacomo Papetti hebben een jazz achtergrond, die goed terug te horen is op de plaat. De benadering is meer pop gericht, maar dit verklaard in ieder geval waarom er voor Waits gekozen is. Hij weet jazz ook met pop en avant garde te combineren. Iets wat Fluct ook in een lichtere variant doet.

Met het dromerige Kiss Me wagen ze zich op glad ijs. Als een ware gothic koningin brengt Elena haar geschoolde stem ten gehore. Als je zo overtuigd bent van je eigen kunnen, dan mag je dit ook volledig uitbuiten. Het zit net op de grens van triphop, maar dan met minder nadruk op de beats. De meer zomerse aanpak van Rain Dogs is verfrissend. Mooi gebruik gemaakt van niet gangbare instrumenten, en als een ware overtuigende diva loopt de zangeres op een uitgesponnen toonladder het podium op. De vocalen prettig vervormd, wat een gruizig effect aan het geheel geeft. Qua sfeer probeert ze daardoor dicht bij het origineel te blijven. Het rauwe eigenzinnige van Waits wordt niet overtroffen, maar wel benaderd. Door de bas hoor je duidelijk de jazz invloeden terug, de percussie maakt er een dansbaar  Zuid Amerikaans voorjaarscarnaval van.

Flowers Grave ondergaat als startpunt een psychedelische behandeling. Oosterse klanken die uit de gitaar getoverd worden, om in alle rust verder te gaan in een toegankelijk akoestisch poppy geheel, een prachtig zuiver zingende Tavernini  zorgt voor de glans. Met volledige overgave ondergaan we de duisternis van het zwaardere Take It With Me. Het gitaarspel laat ontsnappende vluchtige akkoorden op ons los, die zich vervolgens aangenaam settelen in de warme sound. Het zijn de vocalen die er een luchtigheid aan toe voegen. Anywhere I Lay My Head ondergaat een stijlvolle gospelbehandeling inclusief de aangeslagen toetsen van een kerkorgel. Met wat boogie woogie accenten krijgt het de extra muzikale inkleuring. Alleen dat einde met die onlogische tempo versnellingen had achterwege moeten blijven.

Mooi hoe vervolgens Trampled Rose als dreampop aftrapt om vervolgens wat steviger met een vleugje postpunk uit te pakken. Al blijf ik hopen op een geweldige uitbarsting die helaas niet komt. Het had zich krachtiger kunnen ontwikkelen, alle elementen daarvoor zijn hier aanwezig. De ruimtelijkheid van titelstuk All The World Is Green laat weer nieuwe elementen horen. Het is een stuk deprimerender en slepender. De electronika weet dit goed naar zich toe te trekken. Wel moet ik concluderen dat de tracks aan de lange kant zijn, het volledig uitwerken komt niet altijd op een geslaagde manier over. Hier zou een meer compacte aanpak meer op zijn plek zijn. Little Trip To Heaven balanceert ergens tussen een slaapliedje voor jonge kinderen en een sfeervol klein trippend jazzliedje. Er wordt grootst uitgepakt bij Just The Right Bullets, en hier wil het wel werken. Schreeuwende begeleiding die de zang steeds verder de duisternis weten in te trekken. Hierdoor wagen ze zich net aan het grensgebied van noise en industrial, zonder er volledig aan over te geven. De gitaar is afgestemd op de lage akkoorden, en hier krijg je wel tegen het einde de gehoopte explosies. Beter hadden ze niet kunnen eindigen.



  1. Kiss Me
  2. Rain Dogs
  3. Flowers Grave
  4. Take It with Me
  5. Anywhere I Lay My Head
  6. Trampled Rose
  7. All the World Is Green
  8. Little Trip to Heaven
  9. Just the Right Bullets