Ekoplekz
Bioprodukt
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2017/06/cover-ekoplekz-bioprodukt.jpg)
Ekoplekz is het project van de Britse Nick Edwards, die ook onderdeel is van het duo EMMplekz. Dat duo mengt mysterieuze, benauwende soundscapes met spoken word poëzie. Hun cover van het door Blue Cheer bekend gemaakte Summertime Blues had de leden van Suicide hoogstwaarschijnlijk de stuipen op het lijf gejaagd en ook Scott Walker kijkt goedkeurend toe. Ekoplekz is andere koek, zoals ze dat dan zeggen. Hoewel het beangstigende sfeertje zeker dikwijls terugkeert kenmerkt zijn muziek zich vooral door flirts met UK garage, acid house, chaos en een algehele lo-fi esthetiek. Op voorganger Reflekzionz werd die chaos langzaam maar zeker ingeruild voor haast schattige melodieën, terwijl de kapotte, lo-fi sfeer nog wel behouden bleef.
Op Bioprodukt is dat lo-fi randje helemaal verdwenen en ingeruild voor een donker en warm geluid. Opener Elevation omarmt je als een warm zomerbriesje, met zijn tonen van UK house en downtempo dub beats. Tweede track Consequences voegt gestaag doorbeukende techno toe aan het geheel en bouwt onderwijl het gelaagde universum steeds meer op. Tot zover is het vooral ontspannen muziek dat zijn invloeden – naast de al genoemde subgenres valt er ook een sterke invloed van Aphex Twin zijn beatgerichte ambient te bespeuren – met trots draagt en daar vervolgens een totaal eigen cocktail van brouwt. Gaandeweg worden de tracks stiekem steeds complexer, zonder dat je het als luisteraar echt door hebt. Probeer maar eens te ontleden wat je allemaal op Calypzoid hoort: de basis van ambient en UK house is duidelijk, maar we worden al snel verrast met een geluidje dat doet denken aan houseklassieker Poing van Rotterdam Termination Source, om vervolgens te eindigen met een dubstep-achtig ritme. Enkel Transience doet daar nog een schepje bovenop door te variëren met tribale wereldmuziek-achtige ritmes, dub-bassen en veel psychedelica. Die psychedelica valt later op het album steeds vaker te horen. In combinatie met de donkere ambient zorgt het voor een bevreemdende sfeer, die het meest minimalistisch tot uiting komt in de zware droneklanken van Low X-Over.
Zo resulteert het in een album waarop Ekoplekz veel 90’s electronic als basis neemt, maar daar talloze eigen, wilde ideeën aan toevoegt. Soms denk je als luisteraar precies te weten hoe een track in elkaar steekt, maar dan worden er weer nieuwe lagen- en invloeden in gemixt. Op die manier klinkt het album tegelijk warm en geruststellend, maar ook experimenteel en uitdagend. Dat maakt het uitermate geschikt als luistermuziek, maar op de achtergrond bij een gezellige barbecueavond zal het ook zeker niet misstaan.