Baskerville
Disco Biscuits
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2010/09/cover-baskerville-disco-biscuits.jpg)
Het is ineens hard gegaan met het Haarlemse duo Baskerville. Vorig jaar was er de middels de EP Reloaded een eerste visitekaartje en deze zomer brak het tweetal door op Sziget en Lowlands. De dikke beats van Baskerville zijn natuurlijk ideaal festivalvoer. De muziek is hard en de band laat regelmatig een ‘van dik hout zaagt men planken-stijl’ horen, maar is tegelijkertijd ook catchy en vrolijk. Minder opgefokt en uit de hoogte dan The Prodigy in ieder geval.
Disco Biscuits is zonder meer een lekker album. Bij veel nummers bekruipt je overigens wel het gevoel naar iets bekends te luisteren, de Haarlemmers vinden wat dat betreft niet bepaald het wiel uit. De referenties zijn wel vaker genoemd: Daft Punk, Digitalism en andere (Franse) elektrohelden van de afgelopen vijftien jaar.
Pushing Around is de zwaar aangezette opener, kermis Baskerville is in de stad en breng u elektropunkdisco! Een lekkere binnenkomer, maar geen echter hoogvlieger op het album. Het is uitdagender met iets subtielere geluiden en andere stijlmiddelen te overtuigen. Dat lukt al wat beter op Ready To Blow waar een scheut elektronica en effecten doorheen wordt gemikt. Een poppy versie van de Plump DJ’s. In Daybreak Delay houden de heren het instrumentaal maar weten de boel met geluidjes, accentjes en dynamiek vijf minuten lang best leuk te houden.
Baskerville werkt met een aantal gasten die het album wat breder trekken. Geen slecht idee, en het geeft de plaat een wat eigenzinniger karakter. Jacqueline Govaert komt langs op Stick Together, een prima eigentijdse en radiovriendelijke dancetrack met een dubreggae-intro’tje. Peter Philly is te horen op het noeste To The Crib. Bart van Liemt van The Sheer komt twee keer langs: in het leuke Devil’s Town, waar Baskerville zich door de rockende elektro van laat Digitalism inspireren, en in de afsluiter Our Racing Heart dat stiekem de betere track is: ijler, frisser en met subtiele toetsen die vervlogen tijden in herinnering brengen.
Ook Ten van Gotcha! roert zich op het album van zijn stadgenoten. Vier maal om precies te zijn. Dit levert leuke nummers op waarvan vooral het vlotte Fool For Love opvalt. Een track die ook in de jaren negentig in Brixton gemaakt had kunnen zijn. De invloeden zijn legio in ieder geval. Rocking Chair, de voorlaatste track, rock niet alleen goed, er wordt ook nog eens een – jawel- schommelstoel in gesampled.
Disco Biscuits is geen plaat waar Baskerville er nog een paar van kan maken. Het is een lekkere, stevige interpretatie van vijftien jaar crossover dance, maar biedt weinig nieuwe aanknopingpunten. De nummers vormen echter wel een sterk geheel en de cd verslapt nergens wezenlijk. Een aanstekelijke partyplaat met voldoende variatie. Disco Biscuits zal het de komende maanden nog goed gaan doen in de clubs. En met een beetje mazzel ook buiten Nederland.