2:54
The Other I
![](https://writteninmusic.com/wp-content/uploads/2014/11/cover-254-the-other-i.jpg)
In 2012 baarden de Britse zusjes Hannah en Colette Thurlow opzien met hun titelloze debuutalbum vol shoegaze en dreampop. Tracks als Scarlet en Creeping vonden de afgelopen jaren hun weg naar vele liefhebbers van bands als Curve en Lush. Dit tweede album, The Other I, komt uit bij Bella Union en neemt wat afstand van de gitaargolven van het debuut. Het gitaargeluid is nog steeds atmosferisch maar minder overheersend. Een sfeervol, meer open geluid is het gevolg. De (straffe) drums daarentegen eisen vaker de aandacht op. 2:54 klinkt dan ook wat minder shoegaze en wat meer postpunk op hun tweede plaat.
The Other I, de titel is ontleend aan een uitspraak van Percy Bysshe Shelley, is een opvallende plaat, zonder dat je kunt zeggen dat de band nu echt stappen vooruit heeft gemaakt. Veel écht memorabele tracks staan er ook niet op het album en de band komt bij vlagen wat afstandelijk en ongrijpbaar over. Toch weten de gezusters Thurlow regelmatig te boeien met een geluid dat soms doet denken aan de ijle sferen van The Cure’s Disintegration. 2:54 weet zich een eigen gezicht aan te meten door, zoals gezegd, te kiezen voor stevige, weinig subtiele drums en daar weer regelmatig bijna feërieke zang tegenover te zetten. Openingstrack Orion is hier een voorbeeld van. Thurlows zang, die soms herinneringen oproept aan Tanya Donelly en Shirley Manson contrasteert hierna nog wel vaker met de straffe beats. De effectvolle gitaren vormen dan vaak het smeermiddel.
Het intrigerende, beklemmende Blindfold is een van de hoogtepunten van de plaat. Hier vallen alle ingrediënten mooi samen en is Colette Thurlow wat explicieter met haar zang, hiermee direct meer aandacht afdwingend. Sleepwalker begint heerlijk hemels maar vormt zicht om tot een prettig nerveuze track om op gepaste tijden waar de stratosfeer op te zoeken. Pyro is relatief poppy en gezegend met een mooi en indringend refrein. Een track die, net als bijvoorbeeld het eerder genoemde Blindfold en de gotische trance van Raptor, laat horen dat de lichte koerswijzing van 2:54 tot bijzondere songs kan leiden.