Nieuws

21 augustus 2019

Album van Caoimhin Ó Raghallaigh en Thomas Bartlett op komst

Geschreven door: Dick Hovenga

Label: Real World Records

Dat wij The Gloaming verafgoden mag al jaren duidelijk zijn. De Iers/Amerikaanse formatie maakte tot nu toe drie albums die tot onze grote favorieten van het laatste decennium behoren.

Met de band even in pauzestand hebben bandleden Caoimhín Ó Raghallaigh (viool, fiddle en hardanger d’ámore) en Thomas Bartlett (piano) de kans gegrepen een eigen album op te nemen.

Simpelweg naar hen beiden vernoemd wordt het album, dat in klankkleur en sfeer nog weer een stuk verder gaat dan wat ze met The Gloaming al zo hartveroverend, ongrijpbaar en emotievol maakt, op vrijdag 13 september uitgebracht. Het is een album vol eigen composities waarvan het gelijk wel heel fraaie Kestrel als perfecte aankeiler reeds beschikbaar is.

Het artwork van het album is de opvallende foto Snow van meesterfotograaf Saul Leiter (1923-2013). De foto werd via de Leiter Estyate aan Ó Raghallaigh en Bartlett, beide grote fans van Leiter, beschikbaar gesteld. De mannen vonden Snow perfect passen bij de muziek die ze aan het maken waren/opgenomen hadden en waren verguld dat ze de foto mochten gebruiken.

Naast hun samenwerking in The Gloaming werkten Ó Raghallaigh en Bartlett afzonderlijk van elkaar al samen met grootheden als Laurie Anderson, Glen Hansard, Antony & The Johnsons, St. Vincent en Sufjan Stevens.

Platenlabel Real World gaf vermaard Amerikaans schrijver Michael Cunningham (bekend van klassiekers House At The End Of The World en The Hours) alvast de mogelijkheid het album te luisteren:

‘I listen to music, various kinds of music, every morning before I start writing. I need music to re-activate the molecules of the air in my studio, which tend to go dormant overnight.

And I need music to remind me that it’s possible¬—just barely possible, but still—for human beings, whether they’re musicians or writers, to express that which technically can’t be expressed at all.

By which I mean… well, the ineffable mournful gorgeousness of our lives… the joys and sorrows too subtle to explain directly… our collective sense of time blowing through us, of our own buoyant if fragile hearts, our need to connect in ways we can’t really describe even to ourselves…

Music that conveys anything like that is, as I’m sure you can imagine, difficult to find.

I’ve been playing a new album by Caoimhin Ó Raghallaigh and Thomas Bartlett, and I know I’ll be listening to it, every morning, for a long, long while. Although it’s beautiful, the word “beautiful” has been cheapened by overuse. Yes it’s beautiful but it’s also heartbreaking and mysterious and insistently, insinuatingly alive.

That said…

Like all the best music, it can really only describe itself. I could only truly convey it to you by playing it for you.

Since that’s not possible, I hope you’ll play it for yourself.

LISTEN