×

Recensie

Rock

08 februari 2019

Yak

Pursuit of Momentary Happiness

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Third Man Records

Pursuit of Momentary Happiness Yak Rock 4.5 Yak – Pursuit of Momentary Happiness Written in Music https://writteninmusic.com

Het uit Wolverhampton afkomstige Yak heeft weinig raakvlakken met de Britse muziekscene. Ruig, hard en lomp moet het klinken, doorweekt met een flinke dosis aan garagerock. Wat een geluk dat de jonge band werd opgemerkt door Jack White, toch wel de meester in het neerzetten van een ongepolijste maar toegankelijk geluid. Via zijn Third Man label wordt er een monsterlijke vette sound neergezet met het van de stoelen blazende Alas Salvation. Na dit overweldigende debuut wordt er een pauze ingelast om drie jaar later keihard terug te komen met de meer gevarieerde Pursuit of Momentary Happiness. Er werd gevraagd om een overdonderend vervolg, nou dat krijgt de platenmaatschappij bij deze.

Nog steeds is er genoeg ruimte voor de nodige ongein, maar zanger en tevens gitarist Oliver Burslem hoeft daarvoor niet meer een valse, druggy stem op te zetten. Het ligt allemaal een stuk dichter bij hemzelf, en niet bij het personage van gespeelde rockster. Als hij die rol op zich neemt, dan is het overduidelijk dat hij met de nodige humor fictieve figuren introduceert. De nieuwe bassist Vincent Davies heeft minder raakvlakken met seventiesrock dan voorganger Andy Jones, en dat hoor je absoluut terug. Nog steeds is het allemaal behoorlijk zweverig en spacey, maar dan wel met de strakheid van een geoliede band.

Bij Bellyache zet Burslem direct zijn kopstem op, met het wah-wah effectenpedaal flink ingedrukt blijft hij nog dicht in de buurt van grote voorbeeld Jack White. Die vergelijking vervaagd al snel door er een grote hoeveelheid aan glamrock toe te voegen. Als er een stroming is geweest die de sterrenstatus van rockers verheerlijkt, dan is het wel de tegen een gimmick aanleunende over de top houding van deze muzikanten. Door de uitvoering van Yak wil het allemaal een stuk ironischer over komen. Nee, echt serieus nemen ze zichzelf niet, en dat is maar goed ook. Deze bravoure past wel bij de jonge honden. Burslem straalt de speelsheid uit van een jeugdige Mick Jagger, terwijl Vincent Davies en drummer Elliot Rawson meer ondersteunend te werk gaan.

Achter de onverschilligheid verschuilt zich een wereld van doordachte songpatronen, waardoor het allemaal veel gevarieerder over komt dan bij het debuut. De snik in de singer-songwriter stem bij het intro van het vervolgens exploderende Fried komt terug in de croonende, tegen het tranendal zittende Pursuit of Momentary Happiness. Een waterval aan fifties invloeden roept herinneringen op aan het tijdperk van de doowop en tieneridolen die het hart van jonge bakvissen veroveren met hun kitscherige voordracht. De wending zit hem voornamelijk in het soulvolle einde, waarmee ze aangenaam verrassen. Words Fail Me is nog groter van opzet, de overtreffende stap van het titelnummer. Later komt het nog eenmalig terug in het zwaarder gezongen Pay Off vs. the Struggle, al is deze wel wat zwakker dan zijn voorgangers.

Na deze tegen een musical zittende voordrachten komt er gelukkig weer genoeg tegengas met pure recht toe, recht aan rock van Blinded by the Lies. Na het gigantische gave met blazers gevulde soul Interlude gaan ze onverstoorbaar door met het stuiterende heavy White Male Carnivore. In het tweede gedeelte is er nog veel meer plek voor hallucinerende Oosterse psychedelica. De doordringende bas akkoorden van Davies eisen de stuwende hoofdrol op. Het doet mij verlangen naar het waanzinnige debuut K van Kula Shaker. Die Britse roots wil ook domineren in Layin’ It on the Line, al zou deze track perfect te plaatsen zijn tussen de Madchester rage die de jaren negentig het geluid gaven.

Bijna traditioneel wordt er afgesloten met een lang eindstuk This House Has No Living Room. Wie een beetje doorzoekt op de naam J. Spaceman weet dat hiermee Jason Pierce bedoeld wordt. Het sfeervolle gitaarspel en herkenbare vocalen van de frontman van Spiritualized en Spacemen 3 wil het wel letterlijk en figuurlijk helemaal afmaken. Het wil wel wat zeggen als dit schuchtere boegbeeld zijn medewerking hieraan verleend. Als overkoepelende, bijna goddelijke kracht drukt hij zijn stempel op het geheel. Maar bovenal is het een prachtige mix tussen garage noise, experimentele psychedelica, zuigende grunge en foute etalerende glamrock. Yak stijgt ver boven zichzelf uit.



  1. Bellyache
  2. Fried
  3. Pursuit of Momentary Happiness
  4. Words Fail Me
  5. Blinded by the Lies
  6. Interlude
  7. White Male Carnivore
  8. Pay Off vs. the Struggle
  9. Encore
  10. Layin' It on the Line
  11. This House Has No Living Room