Recensie

11 juni 2019

Wovoka Gentle – Start Clanging

Start Clanging Cymbals

Geschreven door: Leon Pouwels

Uitgebracht door: Nude

Start Clanging Cymbals Wovoka Gentle Electronic 4.5 Wovoka Gentle – Start Clanging Cymbals Written in Music https://writteninmusic.com

Na de wereld al verblijd te hebben met drie EP’s is het nu tijd om een volledig album te presenteren. Het uit Londen afkomstige trio Wovoka Gentle maakt hedendaagse enthousiaste hippiemuziek. De tweeling Imogen en Ellie Mason vormen hoe dan ook al een eenheid, en worden bijgestaan door William J. Stokes. Dat het geëxperimenteer met folk niet door iedereen gewaardeerd wordt, ondervond Bon Iver al met hun derde album. Ook Wovoka Gentle loop het risico dat het zorgvuldige sample werk met passende bliepjes een soortgelijk lot ondergaat. Start Clanging Cymbals is een gedurfde plaat, gericht in het nu. Juist die brede benadering levert een mooi resultaat op waarbij vrijwel voor alle muzikale stromingen ruimte is.

Alsof het een foute ouderwetse reclame betreft gaat Salient Point de ether in. Eigenlijk verwacht je na het Good New Music nog een verkoop praatje van een gladde, snelle jongen. Door de zoekende geluiden lijkt het net of er op jacht wordt gegaan naar de juiste radiofrequentie. De drastische verandering komt met het jengelende meerstemmige psychedelische vervolg, waarbij nog de nodige space sound wordt toe gevoegd. En dat is pas het eerste nummer, waarbij zoveel gebeurd, zonder dat er enige lijnvorming in te vinden is. Wat moeten die gasten allemaal geconsumeerd hebben om dit resultaat te bewerkstelligen. Een heerlijke tripping beat verwelkomt in het zonnige harmonieuze samenzang van Punxsutawney Phil. Door het pallet van verschillende traditionele instrumenten ontstaat er een mooie klankkleur die zich heerlijk laat uitsmeren op het muzikale doek. Ongeorganiseerde blazers die met het ritme strijden voor de prominente vooraanstaande rol, gevolgd door weirde herhalende breaks.

Met Small Victory verlaten we nog net niet de folk hoek, al vind er zeer sterk een scheuring plaats. De rust waarmee het begint wordt vervolgens sterk door elkaar geschud. Met de lichtvoetige percussie schommelt het al bungelend in het disco tijdperk. Het gesproken intermezzo [I Saw a Bright White Light] kondigt een grootse verandering aan die onmiddellijk doorzet in 1,000 Opera Singers Working in Starbucks. Totale vervreemding van alle muzikale hokjes gaat vooraf aan de zeer swingende sterke retro glamrock song met genoeg ruimte voor afwijkende geslaagde uitstapjes. Elke andere band zou hier niet mee weg komen, hier klinkt het zo natuurlijk allemaal. Het feestende Peculiar Form of Sleep (Tiresias Theban) jaagt ook alle puristen de gordijnen in, ikzelf heb de neiging om eens lekker aan die rails te hangen en mij als een geoefende toestelturner flink uit te leven. Deze anarchistische tegenstrijdigheid is toch genieten? Zo moeten meer bands zich opstellen, een kleine aardbeving veroorzaken, geleidend tot opschudding in de ingedutte geitenwollen hipstercultuur.

Met de ouderwetse foxtrot [It’s All OK] als tweede tussenstuk gaan we weer een nieuwe fase in. Dromerig, maar net zo dreigend pianospel begeleid de zang in het langzaam opbouwende Gennesaret, waar de climax zich openbaart in de gepassioneerde blazers. De croonende uitloop wil alle twijfelaars overtuigen in het vakmanschap van Wovoka Gentle. Deze band heeft alles in zich om door een breed publiek opgepakt te worden. Met subtiel gitaarwerk spelen ze op de liefhebbers van fingerpicking gitaarwerk in. Dat hier in Tell ‘Em, Makoto! ook nog een geweldige vrouwelijke soulstem haar intrede doet, verwacht je in normale omstandigheden niet. Maar wat is er hier nog normaal te noemen op Start Clanging Cymbals, helemaal niks, of eigenlijk juist alles. De vertrouwdheid waarmee je gehoor gestreeld wordt is hemels. Kunnen ze dan nog iets verkeerds doen? Blijkbaar niet. Ook de hoge vocalen in Oystercatcher zijn buitengewoon schitterend, en laten ons de jaren zeventig herbeleven. Kleine minimale toevoegingen zijn het bewijs dat we ons niet in dat verleden bevinden. Aan alles is gedacht, zelfs het orkestrale einde is tot in de puntjes verzorgd.

Het volume wordt behoorlijk terug gedraaid om plaats te maken voor het kinderkoorzang van Kids Club Kampala Children’s Choir in Xerxes ‘19, ze zullen zichzelf waarschijnlijk niet meer herkennen in het gesampelde eindresultaat. Het geeft de song een prachtige Afrikaans tintje, al wordt die vervolgens doordacht weg gedrukt door harde gitaren. Met de hoofdzakelijke New Wave invloeden word ik voor de zoveelste keer van mijn stuk gebracht. Wat ze hier klaar spelen gaat tegen alle verwachtingen in. Nog eenmaal een pauze inlassen met het voorwerk van [‘Josh, Shout Something!’] om vervolgens rockend van start te gaan met de zwaardere soul van Sin Is Crouching at Your Door(Sad Puppy!!!1!). Dat muziek hoort te ademen, bevestigen ze hier voor de laatste keer. Voor de afwisseling gooien ze er nog een dosis aan grillige postpunk doorheen. Dan kun je na afloop maar een duidelijke conclusie stellen; repeat!!



  1. Salient Point
  2. Punxsutawney Phil
  3. Small Victory
  4. [I Saw A Bright White Light]
  5. 1,000 Opera Singers Working In Starbucks
  6. Peculiar Form of Sleep (Tiresias Theban)
  7. [It's All OK]
  8. Gennesaret
  9. Tell 'Em, Makoto!
  10. Oystercatcher
  11. Xerxes `19
  12. [`Josh, Shout Something!']
  13. Sin Is Crouching At Your Door(Sad Puppy!!!1!)